Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.577):

Opa

Tanja was groot, zij mocht staan,
daarom zat ik op een stoeltje vooraan.

De zon ging langzaam onder
oh, wat was het eigenlijk bijzonder!
Met opa op zijn fiets
reden we door de brede straten.

Opa begon met trotse stem te praten:

Luister, allemaal!
Ze zijn weer in het land.
Mijn meiden zijn er weer,
en ze blijven langer dit keer!

Met onze lange, wapperende haartjes,
glanzend in de zonnestraaltjes.

Met mijn trotse smoeltje
zat ik rechtop op in mijn stoeltje.

Buurtjes en bekenden die ons herkenden
riepen: haal voor de meisjes lekkere ijsjes!

Opa wuifde met zijn hoed en zei:
Het komt allemaal goed.

Oh, wat was die reis bijzonder,
langs die brede straten
waar mensen op krukjes zaten te praten.