In de roedel

ooit liep zij langs de randen
van de wereld
een stille wolf
de vacht vol nacht
ogen die niemand lazen

de wind wist haar naam
de mensen niet
zij trok zich terug
in bossen van denken

in sneeuw van stilte
waar elke stap
een echo was
langzaam keerde zij om

niet luid
of met trompetten
met kleine stappen
door het woud, dauw
en ochtendlicht

en zie-
de wolf staat niet meer
alleen
de vlakte ademt voetstappen
naast de hare

geen schaduw aan de
rand
de hartslag in de
roedel van het leven

wie goed luistert
hoort het wonder
dat een wolf zichzelf
terugvindt

niet langer huilt
naar de maan
maar meeloopt
met de roedel.

roedel,leven, geen schaduw denken

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 33