Windkracht

wantrouwen sluipt niet
luid naar binnen
maar ademt stil onder
haar huid
een breuk die niemand
kan beginnen
en toch de hele
wereld sluit

een blik blijft hangen
zonder reden
een woord verliest
zijn zachte grond
de tijd vertraagt
tussen de leden
alsof niets ooit
echt bestond

ze voelt het vóór het
zich kan tonen
een spanning diep
in haar bestaan
alsof haar lichaam
zelf wil wonen
op een plek net
naast het gaan

niet jij,niet zij
maar zij moet wijken
haar eigen zien
wordt vreemd en klein
ze durft haar voelen
niet te lijken
alsof ze niet meer
mag zijn

en toch onder breken
dragen
iets dat niet bezwijkt of valt
een stille kern voorbij
het vragen
waar iets zichzelf hervat

daar mag het wantrouwen verstillen
niet opgelost maar
zacht en vrij
een adem zonder moeten willen-
die even blijft,
en hoort bij haar

sluipt,vertraagd wantrouwen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16