Hartenkreten over emoties

hartenkreet (nr. 4.960):

Voorwaardelijk bestaan

Boven de rand waar
geen paden meer gaan
blijft iets achter
dat niet kan vergaan

geen stem die vraagt
geen hand die weegt
alleen wat ademt
zonder dat het beweegt

een zachte vacht tegen
een koude steen
geen prijs,geen reden
geen moeten,geen tijd
alleen een blijven
een stille nabijheid

beneden woelt het
meten en meer,
geven en krijgen
steeds weer en weer

maar hier op hoogte
onzichtbaar en klein
valt alles uiteen
tot eenvoudig zijn

ze leunt niet vooruit
ze kijkt niet terug
de leegte draagt haar
stil en vlug

en ergens,waar niets
meer hoeft te bestaan,
raakt ze zichzelf-
zonder te vragen waaraan.