De onzichtbare grens

We staan op dezelfde, gebarsten tegels,
onder een hemel van dertien in een dozijn.
Toch lees jij de wereld in andere regels,
is jouw zonlicht anders dan de mijne kan zijn.

Ik zie de scherpte van de vrieskoude morgen,
jij ziet de glinstering in het bevroren riool.
Achter elk ooglid zit een landschap geborgen:
een eigen kompas en een eigen symbool.

Dezelfde wind waait door onze haren,
maar brengt voor ons beiden een andere geur.
Terwijl we tezamen door het venster staren,
verven we de leegte in een eigen kleur.

Zo bouwen we muren van glas en van dromen,
in een straat die voor iedereen hetzelfde lijkt.
Twee mensen die samen op één punt uitkomen,
maar van wie de blik nooit de ander bereikt.

belevingswereld

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 24