Het geluk dat draagt

In ’t web van dagen, strak gespannen,
waar ieder draadje trilt en zingt,
wordt ’t lot van één door allen opgevangen,
als wind die door een korenveld heen slingert en bezingt.

Want waar een mens in stilte bloeit,
ontspringt een bron die verder reikt;
geluk dat zacht een ander stuwt,
totdat het hele veld ontwijkt
de schaduw van het enkel zijn.

Zo weeft het licht zich door de tijd:
een vonk die overspringt van hart naar hart,
tot niemand achterblijft.
En zo wordt zichtbaar, zacht maar waar,
wat eeuwenlang al in ons lag:
het ware geluk van elk ontstaat
waar ’t geluk van allen ons dragen mag.

samen leven

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 17