De laatste wachter

Zij hoort de stemmen roepen aan de overkant,
ze werpen touwen, bouwen bruggen van geduld.
Zij ziet de handen reiken door de dichte mist,
maar haar eigen armen wegen tonnen zwaar.

In haar hoofd tekent zij de vluchtwegen uit,
ze weet precies waar het pad naar buiten ligt.
Maar haar wil is een motor die niet meer aanslaat,
een vonk die dooft nog voor hij het hout raakt.

Het leven glinstert daar, net buiten haar bereik,
zo pijnlijk mooi dat zij haar ogen sluit.
Zij ziet de vloedlijn stijgen, centimeter voor dag,
en zij blijft staan, tot het zout haar adem overneemt.

Want de redding is een taal die zij niet meer spreekt,
en het offer is te groot voor een hart dat al is gestopt.

slotgracht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4