Schermtijd van een schaduw

De nacht verliest haar zachte vorm,
pixels suizen door mijn matte glas.
In de plooi van het kussen wist
een algoritme traag mijn schemering,
ik slaap in ritselende code.

Mijn hand tast naar de koude rand,
mijn kamer ademt als een server,
elke droom telt zachtjes af.

Onder mijn oogleden gonst de upload,
woorden breken door het glasvocht:
geen inkt, maar zingend fosfor.
Een vloeibare zin flitst aan,
de kamer dimt haar laatste toon.

Het scherm vangt mijn eerste blik,
mijn gedicht staat ruisend online...

Ik slaap nog.

blauwlichtwaker

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5