Kartonnen wanden

Een zakmes in de melk
de melk onveranderd wit
alsof
scherpte niet in staal woont
maar in wat onzichtbaar verschuift

de middag vol schaduwen zonder oorsprong
een steen op tafel
tegen de avond meer tafel dan steen
alsof
de tafel zich de steen herinnerde

uit een halfopen lade
de geur van regen die nooit gevallen is
onder de tafel rust een ongeleefd uur
alsof
tijd zich niet voortbeweegt
maar achterblijft in wat ontbreekt

een gesloten doos
wordt steeds zwaarder tegen de avond
alsof
het onbekende zelf
zich verzamelt
binnen haar kartonnen wanden

Niet de vorm,
Niet het gemis,

maar het ogenblik waarop alles
zijn vanzelfsprekendheid verliest
en even zichtbaar wordt
hoeveel werkelijkheid
er schuilgaat achter verschijningen

hoe ieder bestaan
meer draagt dan het toont

een glimp slechts
van verborgen diepte.

verlies vanzelfsprekendheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 12