Waterig
Ik vloekte op de ecoline,
fel en luid,
omdat zij grenzen uitwiste,
kleur na kleur, uit mijn huid
waar ik een lijn wilde trekken
strak en klein,
liet zij haar waterige waarheid
door alles heen zijn,
de blauwe vlek zocht rood
een zwervend paar
verloor zijn naam in paars,
en werd iets anders daar
ik noemde het verraad,
ik noemde het verlies,
terwijl de kleur slechts
deed wat water kiest
maar langzaam zag ik
in het natte licht
hoe elke scherpe rand
bezweek voor een gezicht,
geen tint blijft eeuwig
heer van eigen grond,
en mijn wereld werd
rijker daar waar
vermenging ontstond.
Nu vloek ik zachter
als de kleuren gaan,
en zie door verdwijnen
een geheel ontstaan,
wat vervloeit
verdwijnt niet uit
de tijd,
het leeft voort in
een nieuwe samenhang,
misschien mijn kern
of nieuwe identiteit.
8 juni 2026
Geplaatst in de categorie: individu
ontstaan
53
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Dank voor je reactie.
Waterig: de ervaring dat niets vast ligt of vast te houden is en soms niet duidelijk zichtbaar.
Alles is voortdurend aan het veranderen.
Herinneringen, eraringen,zellfs het gevoel
wie wij zelf zijn.
Daardoor stroming en voortdurende beweging.
Benieuwd naar je andere reactie.
Groet,
Silann
En dat rond een boeiend thema.
Alles stroomt en beweegt voortdurend.
P.S. Heb ook gereageerd op je
gedicht van 23 mei.
Mocht iemand aanstoot nemen aan deze regels,
Het vloeken geldt niet de ecoline zelf, maar de strijd met haar aard. Wat kleuren vervormde, heeft ook mij gevormd. In die spanning tussen verzet en overgave zijn deze regels ontstaan.