De open horizon

De stof die om haar schouders valt,
is geen gevangenis, geen muur,
het is een vrije, bewuste keuze,
een eigen kompas in het uur.
Niemand meet haar waarde af
aan de plooien van haar kleed.

Maar zie de ware schaduw vallen,
waar het krijt de lei niet raakt.
Een meisje dat naar buiten staart,
terwijl de poort haar wereld sluit.
Geen boek dat openslaat,
geen letter die haar stem bevrijdt.

De lege bank, het dichte raam,
dát is de ketting van de tijd.
Want wie het woord wordt onthouden,
raakt haar eigen toekomst kwijt.

De sluier dekt slechts haren toe,
het dogma dooft het jonge licht.
Geef haar de pen, geef haar de taal,
en schrijf het ware recht in haar gezicht.

gelijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7