Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 60.235):

De onderkant van het raam

Op de vensterbank ligt een peer.

Er lijkt niets te gebeuren.
Toch is zij bezig te verdwijnen
op de stille manier waarop alles verdwijnt:

niet in één ogenblik,
maar door langzaam iets
van zichzelf af te staan.

De huid verandert.
De geur verandert.
De vorm houdt nog even stand.

Misschien is bestaan
niet meer dan dit,

een tijdelijke samenhang,
een vorm die zich
een tijdlang verzamelt
en daarna weer uiteenvalt.

De peer weet dit niet.
Ik weet het evenmin.

Toch zijn wij beiden onderweg
naar dezelfde onzichtbare
bestemming.

Ik kijk naar haar
en merk dat beschouwen,
altijd ook zelfbeschouwing is.

Op de vensterbank ligt een peer.

En tussen haar eerste glans,
en haar terugkeer,
bevindt zich alles
wat wij leven noemen

peer.