Alle inzendingen over overlijden

De dood is wreed Het maakt ons verdrietig Het maakt ons woest Laat het onze levens Niet verzanden Laten ons de de dood Vreedzaam omarmen…

Zij die dood zijn en die gauw moeten, Schijnen elkaar vooruit te ontmoeten; In 't laatst van hun leven hebben zij dromen Waarin reeds gestorven binnenkomen En rustig met hen zitten te praten En zeggen: ‘Je moet het leven laten Glijden, dan gaat het haast vanzelve...’ Maar die nog leven plotseling haten Hen, die zo gemakkelijk praten…

'Drie keer zoveel Doden Door Drugs' een alliteratie om doodsbang van te worden met in een dodelijke bijrol: Ozycodon: een zeer sterke, morfineachtige pijnstiller maar het AD van woensdag 18 februari kopt ermee en eergisteren met de vergiftiging van Navalny en gisteren met 5800 Nederlandse doden door niet meer te eten en te drinken de…

Lieve critici, ik vrees dat ik geen doel of doelgerichte lijn in de loop der jaren lees van mijn duizenden gedichten. Ik blijf een ventje dat maar schrijft en nauwelijks wil weten of zijn bekladdering beklijft of gretig wordt vergeten. Eergisteren zei mijn dermatoloog: Ik zie een kleine zwarte plek en die vereist even een biopsie. Melanoma…

2006: op weg naar Compostela lees ik geboeid 'De omweg naar Santiago'. Wat een gecultiveerde heer! Tot ik later de pijn en de afschuw hoorde in 'Het Laatste Woord' van Liesbeth List. Ging Nooteboom in zijn boek de weg naar Canossa?…

Enthousiasme, opdracht tot schrijverij:: Ik heb AI er maar eens op losgelaten want van AI wordt ik enthousiast het geeft mij een open kijkje in wat de digitale wereld daaromtrent heeft vastgelegd ik zal u, dames en heren niet met AI vermoeien maar wel met mijn eigen intelligentie EI: JJK dan kom ik op mijn credo voor de dood: MIJN VERSTILT…

Zalig zullen zijn de ouderen die niet zeiken, zeuren, dat ze zwak, ziek  en misselijk zijn dat ze vooral niet benadrukken wie niet meer langs komt wie, die en die is overleden en vol praten over het verleden mijn families zitten er vol mee met ouderen van dik, dik boven de tachtig en negentig in hun komende 84, 86, 92 en 98ste levensjaar…

Ze kwamen me onverwacht halen Het had lang genoeg geduurd Na jaren van doelloos dwalen Was er een optrekje gehuurd U weet me nu te vinden En hoeft niet meer op zoek Vierde rij, naast de linden Het is gelegen op een hoek…

Voor het inslapen verschaffen de doden troost: de eeuwige rust.…

Ik voel de warmte van je hand, op mijn koortsige lippen, die zochten zonder te vinden. Want jij liet mij zitten. Mijn handen zoeken tevergeefs jouw zijn, jouw beeld. Alleen de leegte is nog te voelen onder mijn handen. In mijn gedachten zie ik jou, Voel ik jou als toen, Vergeten mijn verdriet, mijn rouw. Die wens, vader mijn gedachten…

Na 7 afleveringen de laatste met uitstel bekeken gisteravond ON HOLLANDS met zijn smartelijke dood Pims geest bezette mijn slaap daarna een nacht met smartelijke visioenen ik vroeg me in oprechte emotie af had hij het gered had als Minister President ik had hem 2 x live ontmoet, rond 2000 in de gay jeansbar Shaft, Rotterdam daar stond…

Aan mijn zijde, zo stil zonder woord. lopend over smalle of brede paden zie ik je nooit gaan, slechts schaduw van een verleden zonder toekomst. Luisterend naar 'n stem zonder geluid. Starend naar een verte zonder eind. Vergetend gekomen was, is geweest, zonder hoop, zonder te weten nog komt. De stilte aan de einder is hoorbaar, jouw stem…

Ik wil jou zeggen, Ik wil jou vragen, Ik zwijg mijn woorden, Jij hoort de woorden niet. Ik praat in leegte, Wie ik liefheb ontbreekt. Ik luister naar stilte, Zonder jouw woorden. Ik fluister je naam, Blijft ongehoord. De stilte van jou, Doet pijn aan mijn oren, Snijdt in mijn hart, Wijl ik nog steeds, Zoveel van jou hou.…

De liefde die ik voor jou voel, Al die jaren aaneen, We samen waren, Herbeleef ik meer en meer. Nu al weer zo lang alleen, Vervult mij dit steeds met vreugd. De liefde nog altijd even sterk, Als toen we nog als paar Ons leven deelden, Gaat door zo lang ik leef, Maar sinds jij ging van mij heen, Steeds gepaard met pijn.…

De polders in de mist In grauwe mist die als een rouwkleed drukt op polders waar ik jou voor ’t laatst heb gezien, staat nog die wilgeboom, gebogen, gebroken, zijn takken schreien om wat nooit meer zal zijn. Hier liep ik met je, hand in hand, zo dicht, door gras dat toen nog warm was van ons lachen, nu bijt de kou tot in het merg…

Ik ben zoekende naar een teken van leven van jou en soms denk ik dat ik je herken In een gekleurde dagpauwoog rondfladderend bij de vlinderstruik In het roodborstje uitbundig fluitend naast het tuinhuisje In de afwachtende schaduw aan het voeteneind van mijn bed Stilletjes herken ik tekens van jou maar als ik beter kijk is er niemand…

De mens kan verwoorden tot een intens triest wezen soms zelfs een wezen waar - en terecht - geen ratio tegen opgewassen is wat, dat de mens ook in zijn diepste emotie raakt als plotselinge zelfdoding z'n intrede doet wat als kille moord wordt ervaren met name de moord op het waarom als zelfs niets werd toegelicht, nagelaten, achtergelaten…

stijf bevroren sneeuw krakend in ‘t gravenbos onder warm gedragen harten de wordingsgang van verder leven van hen die na zijn heengaan bleven in diepe verbonden liefde vol overtuiging van zíjn streven al heerst de winter ijs breekt gezwind de natuur de echo van de vlinder wil aan eenieder van ginder tot hier alle ruimte…

Geen mens die wat van je vinden zal Nu je stof wervelt in de felle wind Zich zo verspreidt over een brakend terrein Nee, dus niet jouw visplekje aan de Nete Niemand mist je foto albums die ík verbrandde Het huis gunde ik met grote korting aan de buren Je boeken verkocht per kilo Nee, geen prijs per stuk Ook niet voor…

hoog in de taxus ineens ‘n grauwgrijs doosje eens vol met spijkers nu met vier slakkenhuisjes gaaf en heldergeel twee kleine en twee grote als een hecht gezin in ‘n hoek heel dicht bijeen in barre tijden de winter niet overleefd…

Bekende namen komen in beeld van hen die de vergetelheid voor nu hebben weerstaan sluiten aan bij onze dierbaren die ons vertrouwd zijn als sneeuw op rijp geworden herinneringen dwarrelend over gelukkige tijden bij een warm en teder moederhart dat vanaf het eerste begin met moederzorg en bescherming haar hoop doet koesteren op…

Hier ligt het grafje met de zoden glad. Het is het sluitstuk na een kort ontwaken: een meter aarde om gelijk te maken, wat voor een ogenblik verheffing had tegen een moederarm, niet meer dan dat. En beide armen langs het lichaam slaken en denken, denken: waar moet ik geraken met kinderstoel, commode, wieg en bad? Ruimteverlies in rekening…

HEMELGELUK Er is veel post voor de hemel Hemelpost woorden vol passie en met warmte geschreven in de Kas van Rouwen en Vieren door honderden alhier op aarde daar laten we nu het vuur op los zodat het opgaat in de hoogte en ver stijgt boven de wolken en wie goed kijkt en fijn voelt voelt geluk neerdalen uit de Hemel Hemelgeluk De…

Ik hoop dat je over me waakt Dat je dicht bij me bent Als ik de weg kwijt raak, ‘t Zal niet makkelijk zijn Zo hier alleen Een hart vervult van gemis en pijn Maar ik blijf vasthouden Aan de kleine dingen En zo krijgt de dag misschien een gouden Rand, En heb ik mezelf iets meer in de hand…

Mijn allerliefste lieveling, Ik houd zo ontzaglijk veel van jou, Dat het pijn doet in mijn hart, Al ben je slechts mijn herinnering. Die herinneringen zijn zo fijn, Maar steeds gemengd met ’t venijn Van het verschrikkelijke afscheid, In een reeds ver verleden tijd. Wij waren zo lang zo gelukkig saam, Dat toen ’t afscheid kwam nabij,…

Laf als van het koren kaf blaren de jaren in droeve draf op haar graf. Nooit is het af.…

Wachtend op ’t einde, Keerde hij terug, Naar ’t begin, Langs de weg, Hij door ’t leven ging.…

Ik ben vandaag, vanochtend, diep gegaan tot de bodem op Eeuwigheidszondag, zondag 23 november 2025 hier in de Westerkerk te Amsterdam, tot de bodem tot de bodem dus en ver daar onder naar de doden, doch vooral om de doden te duiden, te laten lichten, op te lichten tot opluchting van mij als levende ziel en bijna onzichtbaar toen ik boog…

Als ik morgen niet opsta moet je niet schrikken: per slot, elke opera en alle toneelstukken hebben hun ogenblikken, het vallen van gordijnen of andere ongelukken. Dit is dan het mijne. Sluit dus mijn gezicht, doe die mond en twee ogen maar netjes dicht en ik ben voltooid. Laat zo maar gaan, en die oren mogen nog openstaan, want je…

Hij was heel oud, Der dagen meer dan zat, Had ’t met z’n leven Zo langzaamaan wel gehad. Maar hij moest voort, Zijn doodswens ongehoord, Tot op ’n dag Hij het echt niet meer zag, Hij sprong in ’n gat, En dat was dat.…