Excuses die ik nooit zal horen

Het spijt me
dat ik je niet zag staan,
terwijl jij stilletjes brak,
en ik je liet gaan.

Het spijt me
dat ik mijn pijn aan jou heb gegeven,
omdat ik zelf niet wist
hoe ik ermee moest leven.

Het spijt me
dat ik vertrok in plaats van bleef,
alsof jouw verdriet
mij helemaal niets meer schreef.

Het spijt me
dat ik je wilde veranderen, keer op keer,
terwijl je alleen liefde verdiende,
niet minder, maar meer.

Het spijt me
dat ik je liet geloven
dat je niets waard kon zijn,
waardoor je steeds kleiner werd
en verdween in je eigen pijn.

Het spijt me
dat ik nooit heb gezegd:

Ik ben trots op jou.
Ik hou van jou.
Blijf alsjeblieft hier,
verdwijn niet… ik zie je nu.

Want luister goed…

Het was nooit jouw schuld.
Nooit jouw gevecht.
Jij droeg alleen de scherven
van wat ík niet heb uitgelegd.

Alles wat ik deed,
kwam voort uit mijn eigen strijd.
Niet omdat jij niet genoeg was,
maar omdat ík verdwaald was in die tijd.

Het enige wat jij nodig had,
was iemand
die je vasthield…

en het spijt me
dat ik diegene
nooit ben geweest

Biografie van deze schrijver

pijn kind verwaarlozing

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5