Het voegen van de Eland

Dit is de grens van het noorden,
de onuitputtelijke bossen
de kilometers die steeds minder op afstand lijken en meer op een dreigend tekort

de borden geven richting
de zon verdeelt Oost en West, alsof navigeren ook weten betekent

achter het raam ligt de onmetelijkheid ertussen,
glas, een kozijn, een slot
nachten zonder slaap
de verte binnen handbereik en toch onbereikbaar

na verloren tijd zonder spoor,
dezelfde weg, hetzelfde dak, maar niet dezelfde plaats

voor de één een bekend landschap, voor de ander een omgeving zonder herinnering, zonder eerdere voetstap om naar terug te keren

nabijheid blijkt niet hetzelfde als samenzijn

Ik ben er ook

een stem die ruimte vraagt
op het ogenblik dat,
een ander zich nauwelijks
zichtbaar weet

twee werkelijkheden
in één vertrek, geen van beide minder waar, liefde houdt niet altijd op

Vijf dagen

daarna keren de kilometers zich om en schuift het noorden achterwaarts langs het raam

juist tussen heen en terug vestigt zich iets wat tijdens het verblijf nauwelijks een plaats vond, nabijheid zonder bezit

een gevoel dat niet hoeft te verdwijnen om ruimte te laten aan het gevoel van een ander

niet alles wat gevoeld wordt, vraagt om een oorzaak

aanwezigheid vraagt geen schuld, ook niet wanneer er geen afdruk, geen gebroken tak, geen bewijs achterblijft

het eland leeft solitair en kan zich na jaren weer tussen dezelfde dieren voegen zonder zijn afzondering te verliezen

misschien hadden de elanden
dichter bij huis gezien kunnen worden, misschien waren die duizenden kilometers daarvoor niet nodig

maar afstand weet weinig van nabijheid,
een sprong kan ongezien blijven en toch hebben ze toch plaatsgevonden
niet ieder spoor laat zich vinden

enkel de kenner weet waar dit dier woont.
en bewoont..

samenverblijven,

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4