Alle inzendingen over liefde

Diep in de oceaan Waar zij woont onder golven Spreekt zij met de bries haar eigen woorden De zeeman zijn gemoed geroerd Zij is de schoonheid zelf En laat een spoor na Waar de zeelieden dan ook Zij zingen tot haar hun liederlijk gebed En als de avond valt - Maar nee, zij geeft zichzelf nooit feil Wordt in het rijk der Goden Dag na dag herboren…

Nooit gedacht, nooit verwacht, dat de liefde na mij lacht. Uit een hoek aangeslopen, maar niet meer onderbroken. Al die kieren zijn nu dicht, aan wind geen enkel gemis. De bries van een nieuwe kans wacht daar stil aan de oeverrand. Samen ver, in die boot, met geluk als peddel groot, en een lach die ons leidt, tegen de stroom van de tijd.…

in de stilte van het gemis ontmoet ik steeds mijn liefde traag houdt zij mij vast telkens weer als ik haar draag en die gedachte wis juist dan voelt mijn hart zich belast in de stilte van het gemis houden van is ademen in visionaire luchten die mijn bestaan in willen kleuren en als de tijd die wonderbaarlijke vreugde plots achterlaat…

Ze hangt als een lege boodschappentas aan mijn arm en ik bedenk me wat er met haar uit mijn leven verdwijnt: Buisman, een stoof, de theemuts. Niets houdt haar trouwens nog warm. Bevelend wijst ze naar de supermarkt en vraagt me wat ik zie: ik noem een naam. Nee idioot, dat is de overkant en hoe komen wij daar? Ik wil haar nooit meer ontstemmen…

Niet als de slaaf; als je verslaafde. Niet als de kweller; als je gekwelde. Niet als de zwerver; als je verdwaalde. Niet als de breker; als je gebrokene. Niet als de verkrachter; als je geknakte. Niet als de dronkaard; als je drenkeling. Niet als de viller; als je levend gevilde. Niet als de bezitter; als een bezetene zal ik je liefhebben en…

Daar ginder al over de heide De blaren vallen Nooit heb ik je lippen gekust, Regen Ritmedansje Witte wijven…

Ik wierp een lijntje Naar die anderen van onze klas Die hadden echter zin in wat wijzer dan ik was Met de leeftijdsgenoten viel het meermaals tegen Daar we geen wijzer op de plaat kregen Tot ik dan dacht Heb nu voldoende wijsheid in pacht Mij opnieuw als aas aanbood Het succes was echter niet zo groot Ervaring in levensvreugde…

De stad uit, pas op overstekend wild na zonsondergang verboden toegang en we bleven maar praten en praten en ik zag hoe donker het tussen de bomen was een paar passen vlak naast het pad ....maar ik hoopte, hoopte ....dat we moeite zouden doen ....en ik hoopte, hoopte ....dat we eerlijk zouden zijn Op het feest vroeg ik wat jij dacht…

Sla me Schop me Stop me In een hok Verwens me Ontmens me Voeder mij niet.. Jouw levensverdriet Lust ik niet langer Laat me sterven Boven al zwerven Door het heelal Waar niemand Mij vinden zal Verklaar mij Vogelvrij Voor altijd en eeuwig In de wind Liever dan Onbemind.…

zoals een dier kan kijken in oogopslag in onderzoek naar trouw zoek je me om wat ik ben hou je van me hou je me ------------------------------------------------------------- uit: 'Te leven in tweevoud van eenvoud' (2002)…

Zeg, waarom kunnen we niet gewoon zonder verplichtingen van elkaar houden .. zoals we eigenlijk al stiekem doen? Gewoon een beetje wat we nu hebben: jij die met je pootjes- over de schutting heen mijn tuin in waggelt Om de échte ik een kopje te geven, maar dan nu eens zonder dat gekrab. Miauw - HSSST- ssht - haha Oké, meestal is het…

We zijn vrienden, niks meer dan dat Ja, we zijn vrienden, en eerlijk? Ik vind dat meer dan zat En met ‘vrienden’ bedoel ik ook: ik ben gewoon, écht je vriend en in het publiek, kussen we dus simpelweg ook niet! of nou ja, meestal dan, tenzij er per-ongeluk-niemand kijken kan…

Herinneringen vliegen voorbij aan een licht beschadigd hart vol met liefdevolle gevoelens die door de jaren heen onafgebroken bleven schijnen niet verloren zijn gegaan wel verder uit ‘t licht van die ene mooie lantaarn waaronder jonge geliefden hun toeverlaat vinden in niets meer dan zoete dromen van een lang bemind bestaan.…

Automatisch gaat het niet wel bijna vanzelf, stromend door gladde beddingen om elkaars ongemakken en gevoelige plekjes heen naar stille wensen Alles op zijn vaste plaats dat helpt, en blijven eten natuurlijk, genoeg zon zien om niet te versomberen of weg te dromen in een romantasie van eeuwig jong nog lang en gelukkig van lente…

Aan die ene boom zag ik ooit gewoon de onschuld hangen als dat laatste blaadje vergeten om te vallen klaar voor het nieuwe licht van die aangebroken lente de wind verried iedere aanwezigheid een verijdeld takje met gemak waargenomen liet het hert stoppen mijn hart sneller kloppen we konden gelukkig zijn. Als wolvenkind…

Mijn liefde heeft jou gevonden dichterbij dan wij dromen durfden en wat ik met overtuiging doe binnen een veelheid aan (on)mogelijkheden omdat ik van je houd wat jou de kracht weer geeft om nog meer van mij te houden. Ik vind jou ongelooflijk lief geef je kusjes en zelfs in gedachten streel ik je en blijf naar je kijken met een brede smile…

en als de avond komt de donkerblauwe avond komt zijn regen blauw glimmend op de stenen valt troostend op de blauwe stenen valt daalt hij af langs zijn blauwe hemelkoord daalt hij af naar haar verlaten stad hoe hij dan verlangend door haar blauw beschenen lanen dwaalt en zij vanuit haar donkere koele kamer door de kieren van haar luiken…

Op de Voys: Ick bender een arme Pellegrim siet. De Minne die in mijn hertje leyt, Die sal niet eynden noch sterven, Al schijntet dat ick door teghenheyt Mijn Lief sal moeten derven. Al reys ick te Landt en over Zee En swerf in vreemde Steede, Mijn Liefs Beeltenis draach ick mee In mijn gheneeghenthede. Al ben ick daer wel veel jonst*…

wie denkt dat liefde enkel lente kent drijft op het gevoel dat een droom verwent het bestaan verhaalt van geboorte en afscheid maar uiteindelijk wordt leven door liefde verleid soms noem ik het honger of een onvermijdbaar verlangen; een gevoel dat zelden slijt…

Als jouw liefde me vindt vind me dan in een geheim land wat zou je kunnen doen achter die dwaze horizon om van me te houden om me de kracht te geven om van jou te houden Je kunt me lief genoeg vinden een kusje geven of me in gedachten kietelen met die glimlach in je ogen die lieve glimlach op je gezicht die lieve frons op je wenkbrauwen…

Terwijl haar handen over lijnen glijden aan steile wanden landen mijn passen op tweeërlei paden in pure plassen verblijden onze harten in eigengereide sprongen als perfect passende parten. In dat lichte drijven ook ganzen rotte, grauwere zwaangasten kleine brantajongen! En verborgen blijven de dagen koude, sombere razende…

Steen in de ochtend kleine planten zonder naam stilte in de lucht In de zachte ruimte tussen ons in waar mijn aandacht zich opent zonder haast voel ik hoe je aanwezigheid mijn binnen raakt en iets in mij herkent dat al lang wilde ademen. Wanneer je in mijn rustige nabijheid beweegt wordt de stille ruimte in mij helderder alsof mijn zintuigen…

De sterren zijn ver weg ver van elkaar, net als wij Ze twinkelen op mij lichtjes van geluk het sterrenstof van toen we samen waren Jouw lippen vonkten in mijn hart, jouw warmte lag in mijn armen Ik voel het nog, hier in de tuin, met de sterren daarboven, boven mij en boven de geuren van de kamperfoelie zoals toen met jou…

Tussen ochtendstond en avond laat Morgen vanmiddag of vandaag Het heden of het verleden De glinstering stil in jouw vraag Dat wat fluistert tegen mijn vingertoppen Door licht en door stralen De zachtheid of de stilheid ik zie en ik adem Dat wat naast me ligt of wat voor mij zit Hoe ik spreek, en wie ik soms ben Als ik…

als ik vooruit kijk, kleur ik de toekomst in nu even mistig getint , nog geen vergezicht als ik naar achter zie, bemerk ik de vegen op mijn aangeslagen bril; doch nog steeds een lichtgewicht ik kijk naar links of rechts zie mijn verlangen als altijd bewegen en kijk naar binnen schep daar een wereld die dichter bij oprechte liefde…

Zwoele nachten beginnen met zilte stemmen van liefde het Goddelijke vocht van de ziel in onze geneugten ademen bloesems van een voorjaarswind een eerste keer elkaar bemind uren lengen aan elkander aan onze bonzende harten tot de ochtenddauw zo teder we komen samen aan de zon zodra het strelen weer begint.…

Onze liefde Zegt niets Over Bezit of logica Maar alles over Doen en laten Humor En Een ongebreidelde lach Onze liefde Is met niets Te vergelijken Onze liefde Dat zijn wij…

Het knisperend vuur Verhaalt wat bleef ongehoord, Zonder de flakkering te duiden, Waarvan de maan fluistert in de stilte Van het duister in de nacht, Dat ’t narratief blijft rondzingen Over die vurige liefde en diepe smart, In die onvergetelijke nacht.…

Ik voel dat mijn einde weer in zicht is als ik bijna weer van iemand houd Want liefde is slechts tijdelijk En die tijd vind ik niet meer vertrouwd Want als ik hier dan stil en rozig zit en ik merk ik verlang plots naar haar Dan gaat mijn linker hoofd redeneren het wil niet weer in scheur vergaan “Doemdenken”, pleit dan de rechterkant…

het was liefde op het eerste schrijven dat zou het altijd voor haar blijven -is wat zij dacht- maar door zijn woorden in diep blauw inkt waar zij nog altijd in verdrinkt -elke nacht- en door de zinnen die met tussenpozen haar zachtjes, strelend minnekozen -vonkjes in haar hart- raakt zij het spoor volledig bijster voelt zij zich…