Het rouwpad

Stap voor stap alleen
het lege bospad wacht stil
licht breekt langzaam door


Het pad opent onder
bleek ochtendlicht. Tussen mos
en stilte draagt de lucht verlies. Elke stap
verzacht wat in mij achterbleef. Mijn hart leert luisteren.

Bomen ademen boven
mijn schouders. Hun schaduw
bewaart herinneringen tussen bladeren
en wortels. Woordeloze ruimte waar verdriet mag zijn.

In de bocht kleurt het groen
zachter dan daarvoor. Een rustplaats die
alleen om aanwezigheid vraagt. De tijd vertraagt
tot een aandachtige ademhaling. Ik hoef niets te dragen.

Verderop opent het bos zich
naar meer licht. Het rouwpad volgt geen
rechte maar een innerlijke richting. Met elke adem
laat ik iets van het gewicht los en keer milder terug naar mijzelf.

... Niet elk rouwpad vraagt om antwoorden. Soms is aandacht alleen al genoeg. ...

Biografie van deze schrijver

rouw natuur herstel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2