Treurwilg aan de sloot

Treurwilg aan de sloot
een blad drijft met het water
stil aan het einde


De treurwilg staat
aan de sloot, met een zachtheid
die niets vraagt, alsof zijn takken een stilte dragen
waarin mijn gedachten zich langzaam laten zakken, zonder haast.

In het licht dat door
zijn hangende lange takken valt,
ontstaat een kalme beweging, een fluistering
bijna. Het water ontvangt alles en hoeft niets vast te houden.

Als de wind langs zijn
takken strijkt, voel ik iets verschuiven
in mij: een helderheid die beweegt zoals zijn bladeren
boven het water, zoekend naar een plek waar verdriet lichter wordt.

En aan het einde van de
dag, als schaduwen zich langzaam over
het water leggen, lijkt de treurwilg mij te tonen dat
aanwezigheid kan groeien uit het eenvoudig loslaten van wat was.

Biografie van deze schrijver

loslaten treurwilg verdriet

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 11