De Maan droeg haar huid

Een hagedis kroop door een
citroenmaan
waar sterren als verdwaalde
vruchten staan
haar schubben vingen een zilveren
schijn
alsof zij ooit een ander had kunnen
zijn

een vreemd geruis bewoog door
haar wezen
als een vergeten melodie verstomd
en geruisloos verdwenen
haar staart verdween in een
vreemde nacht
waar alles sliep en niets op haar
had gewacht

de hemel sprak in een omgekeerde
taal
de wind vertaalde ieder woord in
een verhaal
een blauwe vlinder streek neer op
haar hoofd
en noemde haar een naam die
niemand had geloofd

in haar ogen zwommen vissen door
de tijd
hun vinnen droegen tekens van een
vroegere werkelijkheid

een oceaan vloeide langzaam door
haar heen
terwijl de maan haar aankeek
zonderling alleen

haar huid werd dunner in het
ochtendlicht
een vreemde gloed verscheen op
haar gezicht

terwijl de lucht om haar
lichaam brak
rolde een citroen over een
schubbend verlaten
vlak

identitieit eenzaamheid fictief

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 0