Versteende dromen

Je bent er niet in momenten
niet in de novemberpijn
daar in de verte leeft een stad
en een stukje van dat leven ben jij

Ik kan geen muren bouwen rondom heimwee

Een wegkijken van de eeuwigheid
dat wil ik niet want waar blijf jij dan?
hoe zou hoop eruit zien in wat voorbij gaat
laat het zich maar uitstrekken in de tijd

van mijn versteende dromen

Ooit zal er een weg zijn
die niet van tevoren was bedacht
die ontmoeting waarvan je zal zeggen
dus zo moet het toen zijn geweest

Er is geen leerschool voor

hoe eerlijk is een onuitgesproken woord?
als de waarheid woorden verlangt
ik mag kijken naar de zon en de maan
en hen als echt bestempelen

Misschien is er helemaal niets

Jij mag een bezoeker noemen hoe je wilt
in de taal van je hart of je geest
of beiden
ik kan en wil daar niet aan rommelen

Er is niet eens een echo om te begraven

Stiltes voeden het ondraaglijke
woorden voelen als gestolde lava
maar ze zijn nooit warm geweest
ze droegen kou als een boodschap

mijn ogen zagen zoveel meer

dan jouw woorden lieten blijken

Schrijver: Gerhard Burgers, 3 november 2026

gbernardusbgmail.com

liefdesverdriet

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7