Ode aan Jacques Brel

Zweet op het podium
hartstocht snijdt door de leegte
hij sterft duizend keer


Daar sta je dan, een magere
schaduw in het felle licht, met handen die
lucht uiteenrijten als natte lakens. Je zweet is geen water,
maar de angst van een vogel die weigert te landen op de harde grond.

Het Vlakke Land zingt mee in je
schorre keel, terwijl de Noordzee tegen de muren
van de Olympia beukt. Je spuugt de woorden uit als waren
het brandende kolen, liefde en dood verstrengeld in een hopeloze dans.

Geen tederheid zonder de scherpe
rand van de waarheid, je tanden ontbloot voor de
burgerlijke hypocrisie. Je bent de reiziger die nergens echt
kon wortelen, altijd op zoek naar een horizon die verder reikt dan de rede.

Nu rust je onder de palmen van een
ver afgelegen eiland, maar je stem blijft echoën door
de grijze straten van Brussel. Een baken voor iedereen die durft te
dromen van het onmogelijke, de eeuwige minnaar van de breekbare, menselijke ziel.

... Geïnspireerd op deze video: catherineboone.blogspot.com/2014/09/ode-aan-jacques-brel.html ...

Biografie van deze schrijver

jacques brel liefde overgave

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2