Blikveld

Zijn blik was op de verte gericht,
Wat hij ontwaarde verried z’n gezicht,
Een glimlach krulde zijn mond,
Wijl hij zag met zijn ogen verslond.

Na 'n tijdje sloot hij beî zijn ogen,
Bleek hij glimlachen veinsde
Wijl hij nu zeer vals grijnsde,
En z'n mondhoeken laag bogen.

Een leeuwerik viel uit de lucht,
Een havik greep de vogel
In een vliegensvlugge vlucht.

Zijn ogen zagen d’apotheose,
In het kille avondlicht,
Die d’hemel kleurde lichtroze.

Biografie van deze schrijver

blikveld

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1