Gevallen blad

Een gevallen blad
rust stil in het ochtendgras
de wind weet van niets


Het laat zich niet haasten, dat loslaten
van de tak die het zo lang gedragen heeft.
Het rust nu even in het gras van de tijd,
zonder te vragen waarheen de wind het morgen voert.

Soms vangt de huid alle geluiden te hard op,
soms glijdt de dag geruisloos langs je heen.
Maar onder de laag van wat we moeten zijn,
blijft het even stil om eenvoudig mens te zijn.

Vandaag ligt het hier in de vroege ochtend,
beschut tegen de haast van de straat.
Het hoeft niets te bewijzen aan de wereld,
het mag er zijn, in zijn eigen kleur en stilte.

En als morgen de voetstap van de wind klinkt,
tilt die het op, of laat het liggen.
Er is geen goed of fout in het veranderen,
alleen de rust van een heel zacht bestaan.

... Geïnspireerd op Feuilles mortes van Claude Debussy. ...

Biografie van deze schrijver

loslaten vergankelijkheid aanvaarding

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2