start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (1003)
adel (20)
afscheid (1358)
algemeen (1115)
bedankt (200)
biologie (35)
dieren (591)
discriminatie (98)
drank (161)
economie (52)
eenzaamheid (1387)
emoties (3947)
erotiek (526)
ex-liefde (1208)
familie (346)
feest (125)
film (28)
filosofie (928)
fotografie (30)
geboorte (251)
geld (53)
geweld (163)
haiku (1046)
heelal (154)
hobby (57)
humor (1120)
huwelijk (178)
idool (61)
individu (719)
internet (75)
jaargetijden (651)
kerstmis (304)
kinderen (712)
koningshuis (40)
kunst (133)
landschap (131)
lichaam (257)
liefde (8057)
lightverse (444)
limerick (1106)
literatuur (155)
maatschappij (580)
mannen (125)
media (30)
milieu (66)
misdaad (103)
moederdag (64)
moraal (306)
muziek (226)
mystiek (160)
natuur (1237)
oorlog (312)
ouders (286)
overig (881)
overlijden (1215)
partner (191)
pesten (125)
planten (36)
poesiealbum (65)
politiek (271)
psychologie (748)
rampen (76)
reizen (140)
religie (979)
schilderkunst (45)
school (82)
sinterklaas (76)
sms (27)
snelsonnet (393)
songtekst (116)
spijt (196)
sport (248)
sterkte (74)
taal (283)
tijd (753)
toneel (33)
vaderdag (36)
vakantie (134)
valentijn (123)
verdriet (2031)
verhuizen (43)
verjaardag (95)
verkeer (72)
voedsel (92)
vriendschap (840)
vrijheid (545)
vrouwen (208)
welzijn (328)
wereld (289)
werk (137)
wetenschap (57)
woede (203)
woonoord (129)
ziekte (629)

tabblad: hartenkreten

< vorige | alles | volgende >

hartenkreet (nr. 6253):

Gisteren

Elke ochtend begin ik
met de dag van gisteren.
Ik klim over een muur
van herinneringen,
overwoekerd met treurend mos.
Steeds glijd ik terug naar het verleden,
ik ruk me er met moeite van los.

Wanneer ik dan beland
in de schaduw van het heden,
is de dag van gisteren nog niet vergeten.
Steeds komt er een andere vergeten muur
die ik onrustig moet trotseren.

Maar ‘k wil even blijven stilstaan
om te rouwen bij die oude treurwilg,
‘k wil niet altijd blijven voortgaan.

Zijn stervende takken reiken
niet over de muur naar morgen.
Ze verdorren in het laatste licht.

Ik streel een laatste keer zijn stam,
raak zijn takken even aan en gaandeweg
verdwijnen de muren uit het zicht.

Schrijver: kerima ellouise, 01-12-2003


Geplaatst in de categorie: verdriet

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 1651 keer bekeken

3/5 sterren met 23 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)