herken je me nog ik was die sukkel die als hij je zag van oor tot oor gloeide ik was die sukkel die niet besefte dat jij slechts met mij stoeide die sukkel herken je hem nog ik denk het niet die zelfs dacht dat hij het was die het verknoeide maar niet ik jou maar jij deed mij verdriet die niets in de gaten had ik ben die…

Deva Premal zingt vanuit het Hart van Christus buitenaards verliefd...…

Tegen alle afspraken met jezelf in, Val je als een blok haar. Waarom, het had tot nu toch allemaal geen zin? Wellicht is dat nu eindelijk een keer niet waar. Dan de woorden, “Ik zie mezelf niet met jou”. Het hele verhaal tig keer in mijn hoofd afgespeeld. “Had ik nou maar, was ik maar dan zou....” Mezelf toch weer teveel ingebeeld. “ Sorry…

terug van waar ze was de straat met een geur van olie en benzine de pizzeria en kebab en uitlaatgassen en kut alweer de fiets gestolen alles is weer zoals het altijd was passend als haar oude favoriete jas hij loopt weer als vanouds door het altijd eerlijke bos hoort tussen het kloppen van de ijverige specht een overvliegende koekoek…

zoveel meer dan vleeslijk klinkt huidliefde als tastbaar bewijs van tederheid en o zo aaibaar het wegdromen in een zweem van wellust ver van de hectiek van de schrijnende werkelijkheid…

Een klevertje ontmoette eens een kleverin ze was erg mooi; hij werd verliefd op haar Hij vond, ze is voor mij dé prima vriendin leven zonder haar, is nauwelijks denkbaar Haar gevoelen leken even vol liefde te zijn Ze meende, wat een schitterend exemplaar Ja ze kusten ook urenlang in de maneschijn dat kussen duurde zelfs langer dan een jaar…

Ilse de Lange schenkt met haar glimlachmond slijm in mijn dorre hart...…

Het licht herrijst ook op tweede Paasdag. Een stuk frisser is het wel, de wind is aangewakkerd. De wind was de afgelopen dagen heel rustig. Het licht is er gelukkig ook op tweede Paasdag. Het Paasgevoel, voor iedereen anders en nu zeker. Er is veel verdriet op de wereld, hoe het verder zal gaan weten we niet. Geluk en liefde…

(Dit schreef ik voor een lieve vrouw, die haar man zo mist) Lieve man Op elf april zou je 63 geworden zijn. Helaas is dat er niet van gekomen, ik mis je nog steeds iedere dag. Onze verbondenheid was groot. Nu in deze periode heb ik het nog veel moeilijker, want wat hier op deze aarde gebeurt, is heel erg. Het coronavirus…

zo zacht je huid zo zacht zachter dan het fluweelste zacht ik zal je door je boven en onderaardse gangen volgen en blijven hopen dat ik als ik mag blijven slapen mijn lichaam mag warmen mijn blind verlangen laven aan jouw fluweelzachte huid deze diepzwarte nacht…

Opvallende kleuren in de lucht, ze brachten een mooie voltooiing van de dag bij zonsondergang. Fascinerend brachten ze hun unieke kleurenpracht. In stilte en met mijn overdenkingen, werd het een bijzondere avond. Mooie herinneringen nam ik mee aan de persoon die in mijn hart lag maar vandaag overleed, maar niet aan het coronavirus…

Judith Kloosterman, mijn eerste liefde, speelt nog steeds 'Für Elise'...…

zowaar zomaar kwam ik je tegen jij lacht naar mij ik hoefde niets meer te overwegen ik dacht die vrouw die wil ik aan mijn zij vandaag geef ik jouw dit gedicht kijk hoopvol naar jouw lief gezicht en zie hoe je net als ooit weer zo betoverend naar mij lacht na 30 jaar vanaf toen komen we elkaar weer tegen zonder dat we het beseften…

Mona Elisa is mooier dan de mooiste vrouw op schilderdoek.…

Die zeemeermin in Kopenhagen, Elisa, wacht op mijn lokroep...…

Ik zie de sterren altijd stralen dat zij schitteren waar ik ’s avonds bij kan haar lach als een souvenir in mijn brein gekleurd zoals iedere zonsopgang ons geboren verhaal in geschiedenis is geschreven uit mijn droom in een roman. Bij dageraad dobberend in violet uitgesproken gevoelens in een lege fles geleid door de deining aan…

Gesluierd door het haar betoverd door parfum dromerig in de hals ruik ik de lentegeur. Omarm visioenen op top van de duin spiegelt avondgloed in haar rollende traan Staan in vuur en vlam kijkend naar de horizon echoot haar jawoord door de magische kleur. Glinstering van sterren in euforie van de nacht in ons gevangen…

Hedwig, gespeeld door Renée Soutendijk, zet mijn hart in vuur en vlam...…

Jan Slauerhoff had Heleen Hille Ris Lambers als geheim boegbeeld...…

voor jou heb ik al mijn jasjes uitgedaan nu kun je zien wie ik werkelijk ben je kunt mijn ribben tellen ze al of niet zien hangen mijn kwabben en mijn vellen mijn slappe witte huid ik heb me bloot gegeven me overgeleverd me kwetsbaar opgesteld als een vel wit onbeschreven papier jij zult me moeten beschrijven jouw gedichten op…