Waarom voel ik wat ik nu voel, en denk ik, wat ik nu denk, waarom weet jij, wat ik bedoel, en het zegt nog voor ik het bedenk? Wanneer zie jij, wat ik nu zie, en kom ik, waar jij nu bent, ben jij nou echt, degene die mij door en door zo kent.. Dan droom wat ik nu droom, en ga waar je heen moet gaan, bij mij is je echte home…

Zoet is het verlangen en zuur de leegte zout zijn mijn tranen Zoet is je strelen en zuur het gemis zout is de hartstocht Zoet is je aanraking en zuur de eenzaamheid zout zijn jouw streken Zoet zijn jouw kussen en zuur is je afwezigheid zout is het leven Zoet is de liefde en zuur is het ontbreken zout is je passie…

Geen dag is meer dezelfde zonder jou Het licht is anders nu jij bent gekomen Een and’re wind waait door dezelfde bomen De lucht is blauwer dan het diepste blauw De nachten zijn niet langer zonder dromen De warmte staat niet langer in de kou De vogels vliegen tussen mij en jou Met woorden op hun wieken zonder schromen Jij opende een deur…

Ons verhaal, Dat tussen ons… Stond zo vast als staal, Jouw blik, zo zacht als dons… Maar alles heeft een einde, Dit één met een strop… Ons boek werd toen gesloten, En ik kwam er niet meer bovenop… Einde van alles dat we hadden, Voor altijd dicht, echt afgelopen… Alleen, koud en gevuld met leegte, Voelde ik mij vanbinnen hopen… Maar…

toen ik liefdeswoordjes in luchten hing vielen deuren dicht groeiden muren en de horizon zuchtte nu zie ik ijsbloemen hangend aan jouw mond en in dode ogen donkere nacht de bitterheid druppelt van je lippen je laat me drinken en rond jouw schaduw slingert het vergeten.…

Wandelend door de regen De natte afkoeling is welkom De nacht is warm en benauwd Elke druppel water een zegen Even niet zweten door elk bewegen Druppels lopen langs haar gezicht Een blik stralend als de zon Druppels hangen aan haar wimpers Glinsterend in het zwakke licht Van de maan die voor de wolken zwicht Haar ogen gericht op mijn…

Voor een paar dagen, ben je bij me weg, en denk ik steeds: ik kan er tegen... omdat ik dat telkens weer in mezelf zeg, denk ik mezelf meer zekerheid te geven... Over een paar dagen, ben je bij me terug, en hoop ik steeds, dat je nog van mij bent... maar in 't echt, lijkt me dat heel stug, en ben je liever, bij je eigen vent....…

die ene jongen, hij waardoor ik niet kan slapen hij waardoor ik me onzeker voel waarom zou hij niet perfect kunnen zijn? waarom blijf ik dingen bedenken.. die helemaal niet waar zijn.. om hem minder perfect te maken?…

Nooit alleen..... Ik weet je ergens ver-weg en toch zo dichtbij, verstrengeld in gedachten, wonend in gevoelens, voel je adem door mij heen. Als een ontluikende bloem laat jij je hart en ziel bij mij. In ontelbare kleine dingen kom je onverwachts telkens weer... zo 'rakelings' voorbij.…

ik benijd hem niet de schaduw die jij werpt altijd in beweging hectisch jouw willekeur uitgeleverd ik geniet mijn vrijheid onder andere zonnen als schaduwloos niets.…

Weer een nacht voorbij, in mijn dromen van alles beleefd, en ook al ben je niet echt bij mij, toch ben jij degeen, die me zoveel liefde geeft... En alweer een nacht alleen, hoeveel zouden er nog komen gaan, zoals jij, ken ik er geen, vertel mij, waar kom jij toch vandaan...? Recht uit mijn hart of in m'n gedachten, ergens ben…

Je sliep al toen ik boven kwam 'k zag zweetdruppels op je voorhoofd staan heb me heel voorzichtig naast je neergelegd en wilde ook graag slapen gaan Maar het kijken naar jou was zo mooi dat ik mijn moeheid was vergeten ben op de stoel in het hoekje gaan zitten en weet niet meer hoelang ik daar heb gezeten Mijn ogen bleven maar staren naar…

Laat me van je houden zoals niemand je graag heeft gezien. Elkaar omarmen en verwarmen. Elkaar beminnen in diepte van dagen. Stil en innig, zij aan zij, onmerkbaar nabij. Herfst en winter vervulden mijn hart. Nu voel ik lente en zomer in volle pracht.…

Wat heb jij, dat een ander niet heeft... die vraag die brand in mijn mond, hoe komt 't, dat ik dit zo intens beleef, ik kom maar niet met beide benen op de grond... Steeds hoger zweef ik , raak steeds meer in onbalans, weet niet hoe ik nog kan dalen, steeds opnieuw weer deze liefdesdans, blijf jij in mijn hart ronddwalen...…

het werd zo doods en eenzaam droef triest leeg dat zelfs de tijd bleef staan een schrik breidde zich uit ’t was wonderbaar hoe doodsangst zich vereende met wat kinderdromen tot steden heel onwerkelijk stil en bossen kreunden zwarte bomen de mensen staarden uit hun monden ’t zinloze van taal emotieloos en niets was nog te voelen ’t leken…

Een test voor pril geluk, jij op vakantie in een ander land, komt je hart weer bij me terug, dan is onze liefde hiertegen bestand... maar als je onderweg je hart daar hebt verloren, dat doet me dan heel veel pijn, moest iets ons geluk…

Ik streel eindeloos je gedachten en terg je gevoel voor mij niets laat ik los in jouw wereld der twijfel. Als je jaren getrouwd zou zijn geweest zou je me al lang de deur uit schoppen maar nu is de spanning te voelen in jouw wereld met gevoel voor mij.…

ook jij kunt niet in alle spiegels lezen omdat slechts één het ware beeld je toont laat zien wat is en komt zelfs wat ooit is geweest en 't altijd maar veranderen vrezen ’licht’ tot het duister zeggen moet - al trekt het onberoerd in eigen verten weg te wachten tot jij ook jouw schaduw bent en van je houden durft omdat jij eindelijk kent…

en in die nachten waar ‘t beven onderhuids branderig wordt en zich het vlees in grauwe rafels van de liefde afpelt waar ik in nevels wankelend mijn gedachten zoek woorden zich in het bordeel der ijdelheid ontbloten waar zwerende angst voor stomheid elke verantwoording naar zich toetrekt en geel bloed door mijn aders drijft in die…

'K strijk mijn vingers door je haar, en leg mijn handen op je hoofd, wees niet bang, ik ben het maar, zou niets doen, had ik beloofd... ik streel je zacht,raak je nét aan, genoeg om te bekoren. vertrouw me maar, laat me begaan, ik voel me in jou verloren... Ik verken je lijf, met zachte handen, weet, wat je grenzen zijn…