Mijn tranen zijn opgedroogd jaren heb ik om je gehuild de brieven schreef ik op dik papier dat moet je hebben gevoeld waarom kreeg ik géén antwoord vroeg ik teveel van je wilde je me voor goed vergeten waarom wilde je niets meer van me weten of kwamen mijn brieven niet bij je aan stuurde mijn verlangen ze naar het verkeerde adres of verdiende…

Samen in de boot, Het lijkt op spelevaren. Hoe moet dat straks dan gaan Op de woeste baren? Er is een reddingslijn gespannen, Omdat bij weer en wind Men met deze boot Maar weinig diepgang vind.…

Een mens heeft negen poorten eindeloos veel ramen, vele soorten krijgt invloeden van buitenaf hij krijgt terug, wat hij eens gaf hoe mooier men van binnen is de reacties uit de wereld zijn niet mis het bewustzijn komt van binnen uit het leerproces is heel erg zwaar denk goed na, het keerpunt is reeds daar dat je niet weer op moeilijkheden…

Twee oude mensen een man en een vrouw gerimpeld door de jaren maar die elkaar nog steeds de liefde verklaren op de vloer een oude krant die hun vertelt wat er jaren terug gebeurd is in het land ze kijken elkaar aan kijken naar beneden als parkieten in een kooitje en weten wat hun nog rest is al lang geleden.…

Ik ben van jou die ik bemin Ik ben van jou die zwijgend stil Door alle dagen Gedichten wee en schande draagt In de bundel van poëzie Verberg ik mezelf Daar leef ik daar adem ik Mijn gedichten sneeuwen langzaam Als een blues als twee akkoorden Die in het verleden doodstil drijven…

In mij leeft al geruime tijd onbegrensd grenzeloos een heel diep en stil verlangen om te mogen kunnen verlangen, eens, naar het nú te ervaren prettig en fijn welgeschapen aards mens te zijn, met heel mijn hart en hoofd ooit beloofd... aan een immens groots schreeuwend verlangen!…

Onzichtbaar maar toch voelbaar Leef jij in mij. Verbondenheid tot in de eeuwigheid. Ervaren door liefde en licht. Kreeg mijn droom plots één gezicht. Jouw naam geschreven in mijn hart. Kwetsbaar en warm tegelijk een gevoel diep en apart.…

Jij hebt het slot gesaboteerd. Liefde die alleen jij forceerde. Van een afgesloten hart in hier. De kransslagader keerde het tij. Voor een erkent zuurstofrijk leven. Druppelsgewijs door tranen gevierd.…

Het was altijd het lonken van de liefde die mij deed en doet leven. Liefde in heel haar vormen, breedte en diepte. Gelijk ik, gelijk de anderen. Vol van eigen vuur, sterke en krachtige geestdrift kon niemand mij overwinnen. Ik kan alleen van mezelf winnen. Elk gevecht, elke oorlog laten stillen. Het was enkel het telkens beginnen aan de…

Zwart! De boventoon van het duister. Grijs! Manifesteert ruis door gefluister. Gesloten! Vangen mijn ogen verlichting. Het licht! De boventoon van verrijking. Ik kende jou als een eiland in open zee. Als een zacht, fris maar krachtige rosé Maar na een vloed over het fijne zand. Plotseling als schipbreukeling gestrand.…

Het was de nacht die de schone dag reeds aankondigde. Ik stond al op, verwachtte veel van het leven. Het was en is een helder geven als je weet waarvoor je leeft en geeft. En ik was de vroegste, telkenmale om ieder te laten zien dat vastberadenheid en zachtaardigheid samen tot nieuwe en mooie stromen van energie zouden leiden ter bevrijding…

Heb jij misschien dorst? Ik geef jou douwdruppels Van mooie bloemen Word jij misschien moe? Dan geeft ik jou vleugels van een engel Mis jij me misschien? Dan stuur ik een brief met mijn kus Wil jij misschien terug bij me komen? Wanneer het veld naar mij ruikt Dan kom ik als regendruppels bij jou…

Vroeger scheen het leven voor mij en aan me een stuk eenvoudiger. Daarna kwamen pijn en verdriet die ik nooit kende. Ik vroeg om antwoorden; die kreeg ik, mocht ik ontvangen en stimuleerde ik, blijkbaar in de ander. Men leerde van me, werd er gezegd. Vroeger was vroeger. Geen weg terug. Ik ga verder heen, in de kern van mijn bestaan. Het…

In het dagelijkse licht Probeer ik te denken Aan een stierengevecht Dan heb ik geen tijd Om aan jou te denken ‘s Morgens drinkend Kopje koffie probeer ik Mezelf in een corrida Tussen het schreeuwende Publiek te zien Dan heb ik geen tijd Om aan jou te denken Mijn visjes voerend Schrijf ik een gedicht Alleen voor hen Dan hoef ik…

Zo ik geef, zo ik leg, zo ik offer mijn gave zo zal liefde haar weg vinden in mijn leven, op aarde, naar het leven van anderen toe. Alles hangt met elkaar samen maar juist dat wát in het hart klopt en leeft geeft onvoorwaardelijk zonder denken. Alles zal zich bevinden in mijn beleven. Heel mijn intentie zal precies op de juiste plek…

Dagelijks dat je mij verliet. Dagelijks dat je gedag zei. Dagelijks kwam je terug. Maar niet naar mij! Dagelijks proefde ik je lip. Vroeg verwoordde woord. Meer slaperig geantwoord. Maar nooit je wachtwoord!…

Laat mijn armen jou verwarmen zoet je dromen tot mij komen in dagen die te snel vervagen roep ik jouw naam, wil mij verstaan. Hoor mijn welgemeende woorden mijn gebaren in klare taal laten ze jou mogen bekoren liefste voor mij ben jij speciaal. Zolang al wil ik je beminnen 't genot van strelende aanraking intens gevoel zo diep van binnen…

De liefde is overal: …in het geluid van de regen …in het gegiechel van een baby …in de fonkelende nacht …in de kleuren van jouw En mijn leven Als er een gebrek aan vertrouwen is Aan overwinning van eigen dalen Bestaat dan ook de liefde? Als we elkaar verliezen Dan blijft de liefde overal: …in het geluid van de regen …in het gegiechel…

Ik kocht vandaag een I padje, voor jou, tweede hands, op de vrije markt Het prijsje was zacht Het lijntje strak. Ach, zie het maar als een appletje voor de dorst waarmee jij mij licht tagt Later.…

Tijd krijgt een andere betekenis Waarom? Onze harten kloppen in hetzelfde ritme Het klinkt niet lomp Ik ben gesmolten en verstop mezelf onder jouw huid Voel jij mijn aanwezigheid? ...ook jouw hart? De regen vertelt ons liefdesverhaal Vrees jij voor de liefde? Het moment van zaligheid Zal voorbijgaan om nooit meer te keren om in de leegte…