Kom je even kijken het schijnt al best een poosje Kom je even kijken het is lang niet zo donker in mijn hart Kom je even kijken gewoon 'n poosje hoe het schijnt Kom je even kijken kijken hoe het klopt omdat het tikt voor jou…

Als ik aan je denk begin ik pas te leven Jij, die me de geheimen van je hart hebt prijsgegeven Ik geniet zo van de warmte die uit je ogen straalt Je stem die me doet trillen en zo vaak mijn gemoed bepaalt In jouw ogen, zo helder en zacht wil ik eindeloos verdrinken als het kon, dag én nacht terwijl onze muziek zou klinken…

Zolang er ruimte is en stilte om te schrijven Zolang ik mijzelf kan denken in de blauwe lucht gaan liggen ‘t licht kan eten en ‘t donker vasthouden Zolang witte kou in mijn kamer staat en ik met volle ogen ‘t ochtendlicht voel steken Zolang durf ik elke dag mijn huis uit te gaan mensen te groeten en verder te lopen met mijn lach…

Dag lieve man, je warmt mijn dag al in de ochtend gevoelvol en attent wat zou ik dromen van de ideale vent ik heb je lief, je raakt de juiste snaar muziek in mijn gemoed en in de ruimte van stil verlangen heerlijke wisselstroom van het hart viool en orkest in harmonie nooit eerder die hemelse symfonie…

zomaar een glimlach bewustzijn van de zegening ervaren van een zieleband je stem zo dierbaar door de telefoon helder en helemaal hier, ik zie en hoor en al mijn voelsprieten proeven je bent aanwezig zonder lijn geluk is groot en klein en metershoog peil ik de liefde met mijn derde oog…

Verdriet dat zo Ongrijpbaar is Maar wel degelijk Aanwezig in wat Mijn gedachtenwereld is Altijd op de loer Ook als de glimlach Dreigt door te breken Kom ik tranen te kort Om het je uit te leggen ' k Leg een arm om je heen Waarmee ik hetzelfde wil zeggen…

kwijt ben ik al mijn zinnen zonder woorden om te beginnen ook het einde ervan is zoek de vele letters in het boek de roman, die ik nu lees, blijven ongehoord ‘t is niet mijn verhaal, een vreemde taal als losse letters vluchtend in een woord dwalen mijn gedachten dweilend zoekend naar woorden, koortsachtig ijlend geef me raad, hoe zal ik…

attent en alert ben je in de heilige ruimte van mijn hart ergens carpe diem eigen tempo los en vrij laten leven het nieuwe proeven al-een jij in mijn schatkamertje wachtend aanwezig…

Hij is het zonnetje in huis onze Frank, een beetje simpel en in de liefde wint hij het van ons met vlag en wimpel. Zij beide broers zijn dol op hem, schoonzusjes inclusief. Bij het huwelijk mocht hij jonker zijn. achttien, is dat niet lief? En toen er pas een baby kwam werd hij vader, met zijn broer. Achter de wagen loopt hij soms en dan…

ik: +! jij: -? opgeladen energie spanning een vonk werkeloos wachtend spinnen we een draad ragfijn maar voldoende? hoeveel weerstand kan ik nog weerstaan?…

mijn lieve schat weet je wel dat ik deze dagen zonder jou in die verfoeilijke kou verlang naar jou en je sterke armen die mij zo verwarmen dat het lijkt of de zon altijd schijnt het vuur altijd brandt ik tel de dagen en de vragen die…

Stel je nou voor, dat je het nog niet wist Of dat ik het in een bericht heb gewist Of dat ik het vergeet te zeggen Stel je nou voor, dat je het nog niet wist Dat ik gewoon, zonder dat je het wist Weer vertrokken ben zonder het te zeggen Daarom stuur ik je even een bericht Of, zoals je wilt, een klein gedicht Om het je nog één keer te zeggen…

rijmen bakken en inpakken een eigen halleluja op Pasen heerlijk naar jou te zenden om te vieren dat we elkaar herkenden die dag een drietal lentejaren elk weerzien weer geloven in elkaar vernieuwen met verassend gezoen vermoeden van liefde in elk gebaar nooit aangekomen waar verwacht tegenstellingen hard en zacht scherp en evenwichtig…

Dit moet wel de ultieme liefde zijn want ik heb medelijden met elke kus die niet de onze is.…

Het mooiste en zuiverste gedicht werd nooit geschreven. De tijd ontbrak mij om de juiste woorden te vinden. Ik werd wakker en lag in jouw armen: warm, rustig en veilig geborgen. Een warmte van ons, om samen te omarmen, liefdevol en vredig: in stille liefde koesterend in onze mooie, prachtige droom. Ik houd van je, oneindig.…

Een liefde in het hart zo diep verankerd die nooit meer overgaat. Het goddelijke huwelijk met je tweelingziel niet stoppend tot je de aarde verlaat. Voel de intense stromen door je gehele lichaam trillen. Je hoofd zou het wel uit willen gillen. De stukken weg lopen soms apart. Pijn en steken vervuilen dan het hart. De kunst om nu te blijven staan…

mezelf tegenkomen in de spiegel jouw invloed ontwaren gezicht veranderd in de jaren liefde geeft me een pasfoto gans nieuw je bent mijn edelsteen hou je in mijn schrijn uniek en heel apart het blijft geheim weet me te verblijden in deze rare tijden los van al het goede dat ik kreeg gaf je inzicht, wijze rimpelingen ik koester het beeld…

Denkend aan slechts jou zie ik wijsheid en liefde Tijd van toen, nog steeds tijd van nu Wij denken zonder tegenzin nooit te sterven Sleutel van de Poort ligt aan het eind van die enorme regenboog Palet van kleuren Zompige aarde zinkt zonder bederven 't licht van de zon Daarentegen ben, hoe je het ook wendt of keert, jij zeer scherp…

Ik voel een enorme en grote roze wolk, in mijn hoofd en hart. Een groot licht dat me nu leidt door de enge benauwende duisternis, naar jou toe. Omdat jij voortaan ook een groot roze licht voor mij presenteert, want jij bent het die eindelijk waardeert: mijn hart, ziel en licht, inzet tot gedicht voor elke geest der aarde. Jij, viel samen…

ik liep vandaag over straat veel te koud voor de tijd van het jaar hoewel niet al te veel wind viel het me in terwijl ik daar liep dat ik van haar hou dus wat kan mij die kou schelen zolang ik haar maar zie daar ben ik ongeruster over dat ik haar verlies zou pas echt koud zijn…