Wanneer de zon is weggegaan, verschijnen sterren aan de maan. Ze fonkelen hoog in de donkere lucht, als lichtjes die zweven in stille vlucht. Soms schiet er eentje snel voorbij, een klein geheim voor jou en mij. En wie omhoog kijkt in de nacht, voelt hoe bijzonder stilte lacht. De sterren waken tot het licht, van een nieuwe morgen…

Onder de grond regent het nooit. Wolken hebben daar geen ruimte. Meegenomen door de wind waaien wolken over de wereld. Wanneer ze dan in een depressie raken beginnen minuscule waterdeeltjes met elkaar te botsen. Dat zorgt voor regen. Onder de grond is daar geen ruimte voor.…

Het voelt alsof ik ronddwaal Maar niet alsof ik verdwaal Soms vraag ik mezelf af Kom ik daar ooit vanaf? Wat heb ik nodig? Want alles vind ik overbodig Wat is het gevoel dat ik elke dag voel? Elke dag hetzelfde gevoel. Geen naam. Geen reden. Ik ben moe van zoeken naar een antwoord Maar toch blijf ik doorgaan met zoeken Ligt het aan mijn…

op dit kussen ga ik slapen dood, dood en dood en dood en dood en dood op dit kussen donzen kussen zijdezachte sloop…

Na een bui van wind en regen, komt een wonder ons tegemoet. Kleuren dansen in de hemel, als een vrolijke groet. Rood en oranje stralen samen, geel en groen staan zij aan zij. Blauw en paars maken het af, een prachtig schilderij. Maar de regenboog blijft niet lang, voor je het weet is hij verdwenen. Toch laat hij een glimlach achter…

en dat je dan wakker wordt en dat je dan doet wat je doet en dat je dan buiten komt en dat ze dan dood zijn dat ze dan allemaal dood zijn dat ze dan niet meer bewegen dat ze dan stil zijn en dat ze gaan stinken dat…

Hij rijgt woorden tot zinnen, Die hij heeft verzonnen, Hem spontaan zijn ingegeven Komen zo tot leven. Vertellen van stille geheimen, Soms in de vorm van rijmen, Zijn dichterlijk streven. De stiltes die erop volgen, Worden door de tijd verzwolgen, Blijven evenwel hoorbaar, Zelfs ook al zijn ze onoorbaar.…

Ik heb zin om lekker te niksen, maar mij is dit nooit geleerd en heb dus geen flauw idee hoe dit voor elkaar te fiksen. Ik informeerde links zonder succes. Toen deed ik een poging op rechts, maar kreeg daar ook nul op rekest net als in noord, zuid, oost en west. Van lamlendigheid gaf ik de pijp aan Maarten, die gaf niet thuis. Toen werd…

De hemel kleurt purper, D’ondergaande zon kleurt jou goud, Het duister van d’avond Zet alles in mystiek schemerlicht. De nachtegaal zingt ’n liefdeslied, De wolven huilen duister, De moeder zingt een slaapliedje Voor haar wiegekindeke. De sterren bewaken de nacht, De nachtwaker houdt Zijn blik op huis en haard, De kat is van huis om…

Heel bedachtzaam zei ze nee, Waartegen? Geen idee. Zit dat je dwars? Of kan Dat ze nee zei, Je helemaal niks schelen? Neen, dát interesseert me niet, Waartégen daarentegen, Ja, dát interesseert me wél. Dán zal je ’t moeten vragen, Anders blijf je zitten met die vraag, Je verdere ganse leven! Dat deed ik, maar ze zei niets, Nou is…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

In de tuin sneeuwt het, maar niets wordt nat, het blijkt alleen blad. Het dwarrelen lijkt net op sneeuwen. Nu opgelet, deze sneeuw blijft liggen, dat vormt een bladerdekenmat, voor de egeltjes een zalig bed. Er zijn ook lieden, die blazen, zo'n schitterend egelbed weg, omdat ze niet lazen dat de bladeren egels redt. Ze blijven slapen…

Het regent al dagen pijpenstelen, de plantjes vinden het wel fijn, mensen gaat het snel vervelen, een zonnetje ligt meer in hun lijn. Paraplu’s ontnemen het zicht, auto’s doen de plassen spatten op voorbijgangers, die te dicht langs de stoeprand als ratten worden verzopen door proleten achter ’t stuur van hun automobielen. Terecht…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

Diep kijk ik naar binnen In jouw ogen, die daar wachten, Op mijn blikken die naar jou Smachten al zo te lang. Dan voel ik weer jouw streling, Zo vol warmte en liefde, Ik niet kan, niet wil weerstaan, Alleen nog van binnen. Steeds zie, voel ik jouw blik, Diep in mij wachten, Nu al zovele, te vele jaren weer. Jouw ogen, op mij wachtend…

Als ik slaap, En dat doe ik best vaak, Beleef ik dingen, Ik gewoonlijk nooit meemaak. Waar mijn brein dat vandaan haalt, Daarvan heb ik geen idee, Dat is zo wonderbaarlijk, Daar zit ik toch wel behoorlijk mee In mijn maag, want ergens komt Dat toch vandaan, Maar hoe ik ook pieker en zoek, Ik kom er niet achter, …………………………………Tant pis!…

Haar woorden troffen doel, Wat ik er door voel, Is onmiskenbaar herkenbaar, En, absoluut waar. Nochtans aarzel ik Om dát te bekennen, Want het kan ook toeval wezen, En als dat waar zou zijn, Dan doet dat pijn. Daar worstel ik nu mee, Ik zie geen uitweg Voor dit probleem, Blijft m’n eeuwig dilemma.…

De slager hield niet van vlees, Was van huis uit vegetariër, Trouwde de slagersdochter, En geraakte zo in ’t slagersvak. Zijn vrouw en kinderen allemaal, Waren verzot op vlees en daarom Kookte zijn vrouw voor hem apart Voor hem ’n vegetarisch maal. Alleen de hele buurt wist van zijn Afkeer van vlees, vertrouwde Hem daarom niet en keerden…

Het bloed in mijn aderen is tot water verdund, stroomt steeds langzamer, meer is mij niet gegund. De zon brandt op mijn lege schedel zonder gedachten, die vervluchtigd zijn door duistere, zwarte krachten. In de ochtendstond valt de avond, alsof niets is voorgevallen, is de levenscirkel weer rond, gevoed met wat was ontvallen.…

Het oude einde is het begin op weg naar’t nieuwe einde. Terwijl ik mij hierover bezin, zie ik de horizon verdwijnen, draai mij om naar’t verleden, verdwijnend in dichte mist. Ik verplaats naar het heden, weet niet of ik mij heb vergist., of heden uit ver verleden nieuwe toekomst voorspelt, wat ik toen heb vermeden, is wat mij nu zo kwelt.…