Toen jouw steel werd afgebroken En mij een kale plek nog bood Trachtte ik vergeefs opnieuw te bloeien Maar die plek bleef alsmaar dood Nog steeds probeer ik te ontluiken op die plek Maar het blijft een zwarte vlek Die ik op mijn steel zal voelen Tot je mij weer ontdekt…

Spelend in de open vlakte vlaagjes wind het zand verstuift staat zij met gesloten ogen peinzend eenzaam heel ver weg denkend aan die mooie dagen het kinderspel die vreugd van toen levend verder onbegrijpend in de ruimte van het verstand zal zij stilstaan in niet kunnen smekend vragen ach, waarom…

Weemoed overvalt mij overmeesterd het gevoel betaalt morgen bij het gaan verstaat verbaasd, dat het gevoel een gevaarlijk leven leidt van buitenaf... een zekere volmaaktheid weemoed sluit achter mij blind de deur terwijl ik mis, wat was, wat er helemaal niet meer is weinig reden om een uitzondering te maken. Weemoed, die verbleekt het…

Laat nu maar los, verzoen je met het einde Wees maar niet bang voor wat je nog niet weet Ga maar gerust, wij volgen dan wat later… Dezelfde weg die jij alvast betreedt Je hand, zo smal en roerloos in de mijne Raakt nu de grens van duisternis en licht Voorbij die grens wacht de volmaakte liefde… De pijn verdwijnt van je verstild gezicht Laat…

Zo graag zou ik je even willen zien, Even vast willen houden en je even laten weten dat je nog altijd in mijn gedachten bent.. Ik heb het een plek proberen te geven, Maar na al die jaren is het gevoel van jou missen niet minder geworden.. Ooit hoop ik dat alles weer word hoe het was.. Want ik mis je ontzettend..…

Op Beppe's erfje met wat bomen Stond een spitkeet laag en sober van bouw In de kleine schone vertrekken Woonde de eenzame wijze oude vrouw De jaren gingen voorbij Ze treurde om het heengaan Van hare man en kinderen Ze gingen naar elders Ver weg van Beppe's stee De kinderen namen bij het afscheid Omdat het niet anders kon…

Een traan om het verleden Om het pijnlijke gemis. Het huilen om het gebeuren Omdat hij er niet meer is. Een zucht nu in het heden Omdat het zo moeilijk is. Te leven zonder iemand Te leven met gemis. Een glimlach voor de toekomst Onzeker en vol pijn. Toch met nieuwe moed en kracht Om wat er nog mag zijn!…

Een traan om het verleden Om het pijnlijke gemis. Het huilen om ’t gebeuren Omdat ‘hij’ er niet meer is. Een zucht nu in het heden Omdat het zo moeilijk is. Te leven zonder iemand Te leven met gemis. Een glimlach voor de toekomst Onzeker en vol pijn. Toch met nieuwe moed en kracht Om wat er nog mag zijn!…

De reis naar het hiernamaals is gratis, Ook het verblijf daar kost helemaal niets. Niets neem je mee van wat je ooit hebt vergaard Bezit is van voorbijgaande aard. Status is niet meer van belang. Wel hoe je was en deed, ben ik bang. Wat blijft zijn herinneringen en gedachten aan jou. Maak dat ze goed zijn, en zo een steun voor hen die…

Op je kaart staan mooie woorden, van niet omkijken maar vooruit, niet naar het verleden waar alles "was" maar naar de toekomst naar het heden. Zoals je "was" je hele leven zo ben je ook gegaan. Het heden is nu, verleden voorbij er is niets meer waarop je wacht. Je zegt: "tot ziens". Rust zacht.…

Ik heb vannacht een ster uitgezocht, Voor mijn opa die moest gaan, Een ster voor iemand zo speciaal Een ster daar bovenaan. Wanneer ik nu verdrietig ben, Dan kijk ik naar de sterren en de maan, Dan zie ik die ene ster daar in de lucht, en weet dat mijn opa altijd zal blijven bestaan. Want wanneer ik naar die ster kijk, Dan denk ik terug…

voorzichtig noemt ze zacht zijn naam fluistert ze, wacht op mij kom dan, even dichterbij even maar heel langzaam vlieg je terug langs haar leven fladdert in haar haar aait zacht haar rug even maar kus je haar zachter dan ooit en laat haar achter ontroostbaar………..…

In dat hele even leven in het korte daglicht zien heb ik beseft en goed begrepen dat je heel veel van me houdt ik word nooit jouw grote vent wat is het erg je moeder missen maar vergeten zal ik niet dat het korte daglicht zien in mijn hele even leven mij voor eeuwig jouw liefde heeft gegeven ook Pappa zal ik nooit vergeten laat hem mijn…

Toen ze zo woedend voor mij stond haar kleine toegeknepen mond zag ik haar voor de eerste keer ze zei: "Doe dat nooit weer!" ik heb haar toen gekust haar kwaadheid was gesust maar door de jaren heen bleef ik volmaakt alleen want altijd was er weer die vraag toen ze zo voor mij stond wat was er aan de hand? haar sterven was een lange…

Sterven doe je niet hoogdravend. Sterven doe je op een avond. Doodgaan doe je op een morgen, in je krant en stoel geborgen. Doodgaan doe je op een nacht, ’s middags, anders dan gedacht. Dood is niet een hoger leven. Sterven is geen hoger streven.…

Mijn handen waren het die deden wat je zelf nog niet kon je voor het drinken naar je moeder droegen je leerden kruipen, lopen, fietsen. Schaterlach in de box. Mijn handen waren het die je troostten als je viel je veters strikken leerden je naar zwemles brachten, basketbal Paardenstaart in je nek. Mijn handen waren het die deden wat…

Er komt een moment dat ik van hier afscheid neem. Het leven met dit lichaam komt dan tot een end Ik ga op reis met helemaal niets Alleen het vormloze neem ik mee Ik zal zijn als de lucht en overal aanwezig zijn tot voorbij de sterren Als ik afscheid neem laat vrolijke muziek luiden zing naar hartelust mee want het leven was voor mij…

Je lieve lach, Je stralende ogen, elke nieuwe dag. 5 jaar voorbij gevlogen. Ik hield van jou als van mijn eigen zusje. We speelden trouw, als je ging kreeg ik nog een kusje. Nu zijn we je kwijt. Wat had je gedaan? Waarom op zo'n jonge leeftijd? Waarom moest het zo gaan? Ik zoek jouw ster in de lucht, laat een diepe zucht. Ooit zullen…

Met ons vroeg verlaten stierf jij moedig, niet eens belangrijk, pijn die je gevoeld moet hebben, terwijl op blote voeten smekend, dood de mens verzoend, de pijn je smachtend kust en zachte liefde je omhelst, het huis gezalfd met zuivere hemelse verzoeningsleer. Witte duif, de veren vallen..het kruis weegt zwaar, het missen van je lieve vader…

Je was de middelste van de drie, in de bloei van je leven. Zo'n fijne knul, nog zoveel te geven. Vandaag besloot je voorgoed te gaan, achttien jaar nog maar. Waarom...? blijft de vraag, alleen jij had 't antwoord klaar. Je ouders zijn stuk van ellende, twee broers erg van slag. Vrienden met stomheid geslagen, 'n zwarte rand om deze…