het is aan mij waarom we nu zijn zoals we zijn het is bij mij alleen verstorven ooit zal ik je vraag horen en jou liefde van mijn leven mijn antwoord geven tot dan ben ik schuldig…

Ze woonde in het notendopje van haar eigen wereldje klein Ze miste ‘t bijzondere knopje, dat knopje om gelukkig te zijn In stilte leefde zij het bestaan van een treurig wenend mens Die het liefst was doodgegaan na elke niet te vervullen wens Altijd in ‘t eenzaam schreien wijl het duister om haar hing Kroop de dood heel nabij en vroeg…

Hij gaat dood hij is dood ik ga dood omdat hij dood is sterf ik ook door het gemis weet dat hij er niet meer is dat hij echt dood is.…

Als je loopt door de straten rennen mensen heen en weer. Is er geen tijd meer voor woorden, niemand kent je meer. Je bent niet meer zoals vroeger, toen was je jong en vol geloof. De hele toekomst voor je is als een kaarsje uitgedoofd. Je ogen gericht naar beneden, je hele hebben en houden in je hand. Waar is het vertrouwen gebleven…

Soms mag jij jezelf wel eens verliezen vaak krijg je het daardoor voor de kiezen, verlies je ook eens in mijn teksten hoor hoe al ruziënd onze woorden kwetsten. Al heel jong heb ik dit opgeschreven bewaarde dit stil mijn hele lieve leven, heel misschien nadenkend dit lezend toch herinner jij je die verregende vakantie nog. Al heb jij al…

Niemand is perfect Zeker ik niet misschien hij misschien zij Misschien ben jij Perfect voor mij Maar nooit Zijn wij…

Geen mens die naar het meisje keek wist van ‘t traan achter haar gezicht Van het leed waaronder zij bezweek van haar ziel, die bijna was gedicht Stralend voor elk die haar gaan zag dartelde zij in luchtige kleding rond Evenwel verborgen achter haar lach bloedde dag na dag een diepe wond Vrolijk zag het meisje eenieder aan en uit haar gedrag…

In een groene oase door sereenheid en rust omgeven waar het zonlicht de graven kust besef je de eindigheid van het leven waar alleen het gezang van de vogels de stilte doorbreekt als het verdriet zacht tot ons spreekt dan voel je het gemis van een dierbaar mens die er niet meer is In deze stille oase ontstaat een moment van bezinning om…

Als je over de vijftig bent, begin je na te denken over dingen waar je vroeger nooit wakker van lag. Ik dacht vroeger dat mensen niet graag oud werden uit ijdelheid, maar het gaat erom dat je mensen die je liefhebt kwijtraakt. Rimpels krijgen is onbelangrijk.…

Het is afgelopen, Afgelopen, dat altijd maar zorgen voor een ander en achter iedereen achterna lopen. Rekening met een ander houden is goed, maar niet als je dit te vaak doet. Het is tijd, tijd om te laten zien wat ik nu eigenlijk wil, Tijd, dat ik geen onnodige aandacht aan anderen verspil. Het is tijd, tijd voor balans in mijn leven, Want…

Nu komen weer die dagen de dagen die ik haat, zij zijn gevuld met vragen hoe nu het leven gaat. Mijn vrouw is overleden de kinderen allen groot, het is al zolang geleden dat zij haar ogen sloot. De kinders vol in't leven met eigen gezin en cultuur voel me rot, het is even gedoofd het heilig vuur.…

Met een mobiele telefoon belde ik mijn vader omdat hij 73 geworden was nee, ik kan niet komen omdat je weet wel die krater in mijn ziel die ik nog niet gedicht heb laten we haar naam niet noemen die komt me de keel uit hij begreep me hij heeft me nooit geleerd dat de liefde illusie is is zelf een illusionist kent gek genoeg wel de pijn…

Zo ver weg, maar toch zo dichtbij. De afwezigheid van de emotie, het gevoel van een kerend tij. De trillende grond onder mijn voeten, de breuk in de hemel boven mijn hoofd. Het donker nadert, mijn omgeving door iedereen gekloofd. Door de dichte mist is niets meer zichtbaar, daarbij verdwijnt mijn tast. Door het gebrek aan jou, zie ik nu het heldere…

Ik krijg het nooit meer uit mijn kop Althans, niet in dit leven Probeer in mijn gedachten Niets meer te verwachten Niet dat het me lukt Maar het is een nobel streven Ik huil nog weleens Tranen, zomaar onbedoeld Argeloze tranen Onopgemerkte tranen Parels in het donker Wanneer je niets meer ziet Doch werkelijk alles voelt Mijn momenten, mijn…

ik kijk naar de wereld ik zie zwart-wit kleuren zijn verdwenen het leven is eruit de mensen zijn zwart jij bent wit je valt niet op voor een ander hoe je het ook probeert je lijnen zet ik neer maar wat ik ook probeer je blijft een waas je ogen zijn gesloten dimensie loos levenloos maar toch vol diepgang zo zijn je ogen ik kijk…

Onze relatie begon als een sprookje zo mooi Aan ongekende verliefdheid viel ik ten prooi Nooit eerder had ik me ze gelukkig gevoeld Ik wist zeker: dit is de liefde speciaal voor mij bedoeld Maar hoe meer ik je leerde kennen Steeds vaker moest ik mezelf bekennen Dat je moeilijke eigenschappen bezat En waarmee ik steeds meer moeite had Je…

Je voelt je verslagen soms heb je nog van die dagen dan voel je je weer intens verdrietig zo klein en zo nietig je weet dat je niet moet treuren maar zoiets kan zomaar gebeuren door het luisteren naar een lied ontstaat weer jouw verdriet mijn tranen zijn niet meer te stoppen ook al wil zou ik het op willen kroppen laat mij dan ook maar gaan…

Duizend en een vragen, duizend en een gedachten gaan door me heen en ze gaan nergens heen. Mijn gedachten zijn niet hier. Ik denk vaak aan jou, mijn zoon. Waar je bent? Wat je doet? Vraag me af of je ooit aan me denkt. Eén ding moet je weten: Ik zal altijd van je houden tot m'n laatste snik. Dat mag je nooit vergeten!…

Pijn is voelbaar, daarom heet het pijn. Een wond op je arm doet pijn, Een wond op je been doet pijn, Zelfs een kleine splinter doet even pijn. Maar wat is pijn? Pijn is een gevoel. Dus wat als er een wond op je gevoel komt? Wat als je diep in je hart wordt geraakt? Is dat nog pijn? Verdriet. Pijn in je hart wordt verdriet. Verdriet…

Je zei me dat je zelfs geen vriendschap meer wil, dat het allemaal over is, dat onze liefde gewoon met de vuilnis meegaat. Ik zie nog steeds de beelden van onze grote hartstocht, de romantiek en intensiteit, maar jij gooit dat alles zomaar overboord! Heb je mij dan niet echt bemind? Was het maar een pose voor jou, een invulling? Ben ik erin…