Ik word vanmorgen maar Moeilijk wakker - mijn Ik wil wel, maar mijn Hoofd wil niet in deze Wereld van graniet Waar elke warmte wordt Tenietgedaan en waar elke Sprankeling van hoop als Een zacht veertje wordt Weggeblazen alsof het er Nooit geweest is - heb ik Me nu daadwerkelijk vergist, Of komt het doordat mijn Hoofd vol zit…

Allemaal in een kring om jou heen dierbaar mens we laten je niet alleen Laten je niet over aan je lot waar jouw lot ook valt het is ook ons lot welke prijs ook valt Die prijs delen we allen de hoofdprijs maar mocht de troostprijs vallen staan we altijd voor je klaar Allemaal in een kring om jou heen strijdbaar mens we laten je niet…

Het is balen ik moet weer een hulpmiddel halen de reuma legt mijn handen stil het is iets wat ik echt niet wil bij alles hulp vragen de pijn die doet mij klagen zo zit ik eigenlijk niet in elkaar maar ik heb het nu even zwaar ik blijf wel positief maar mijn lichaam is nu gewoon niet lief een dagje zonder pijn dat zal toch heerlijk zijn…

V&D vader & dochter het is als dat grote warenhuis vol met veel mogelijke producten heel veel kijken maar niet kopen heel veel kijken en blijven hopen en vooral heel creatief nadenken wat je zelf nog in eigen huis hebt wat je kan gebruiken ter verbetering van de ernstige ziekte van je kind!…

Ik heb jou verschrikkelijk zien lijden en je alleen maar achteruit zien gaan Je glimlachte om wat mensen zeiden doch ’s nachts in stilte gutste ’t traan Ik heb jou verschrikkelijk zien lijden wijl geen klacht over je lippen gleed Je onderkende ‘t naderend bevrijden ’s nachts in stilte vond je ’t te wreed Ik heb jou verschrikkelijk zien lijden…

Buiten is het somber, grauw Ik zie het door het ziekenhuisraam Ik moet binnen blijven Vier weken maar liefst Dat valt niet mee Weg vrijheid, tot ziens blijheid Ik kom er uit Uit de chemokuren Uit de dipfase Uit de twijfels En uiteindelijk: ja dan eindelijk uit het ziekenhuis Door de sluis van de afdeling Door de gangen Door de voordeur…

er zijn zo van die dagen die niets in zich hebben ze zijn grijs en amorf je kijkt ze liever niet in de ogen want hun leegheid priemt door je heen je hoopt gewoon dat ze snel passeren en misschien in hun leegheid toch een beetje zinvol zijn? zodat de dag nadien misschien een beetje kleurvoller lijkt al was het maar een illusie...…

Ik zie, ik voel, ik merk steeds meer Hoe jij steeds meer, steeds minder weet Ik zie, ik voel, ik merk steeds beter Hoe jij steeds beter, steeds alles vergeet Jij ziet, jij voelt, jij merkt steeds meer Dat jij niet meer weet, niet wie ik ben Jij ziet, jij voelt, jij merkt steeds beter Dat jij niet meer onthoudt, dat ik je ken Jij vecht, ik…

Ik verdien straf, fluisterde ze zacht want ik andermaal niet lief geweest Ik heb enkel maar aan mij gedacht; aldus ben ik erg egoïstisch geweest Ik moet mijzelf pijn doen sprak zij mezelf pijn doen als een goede les In mijn arm, mijn been of mijn dij ik heb straf en verdien dus het mes Ik moet mijzelf kastijden, vind ik mijn cijfers waren…

ik kijk met lede ogen toe hoe mijn ledematen verouderen, veranderen... mijn ledematen net als mijn mede maten - kameraden staan ze heel mijn leven aan mijn zijde alleen... je mede maten kan je zélf kiezen maar je ledematen dus niet... desalniettemin moet je ze blijven verzorgen, aandacht schenken, ernaar luisteren, naar die…

Lucht en licht Mag ik weer Binnenlaten waar Tot voor kort Het donker nog Alleenheerser was…

Heelkunde is in wezen Hoe je ziektes moet genezen. Of je moet pillen of moet spuiten, Of de patiënt op moet sluiten, Als het einde valt te vrezen. Ik vind het al fijn, Als behandelaars heel kundig zijn.…

Ze zei: Continu praten doen ze elke dag en daardoor trachten ze mij te dwingen Tot handelingen die ik in feite niet mag ik wens zo dat zij mijn hoofd uitgingen Ze zei: Laaiend worden zij als ik vertik mij bestendig inschikkelijk te gedragen Tot ik mij tenslotte naar hun eisen schik daar ik ‘t razen niet meer kan verdragen Ze zei: Bevelen…

ik wacht, de dagen kruipen langzaam voorbij een uur duurt een eeuwigheid ik wacht gelaten af en hoop dat de tijd me niet opmerkt ik wacht, denk niet te veel na en leef ik wacht, op een nieuwe weg, op een nieuwe dag, op hoop ik wacht…

Kasplant zo liefdevol Verzorgd, zo Zorgvuldig opgekweekt, Toch teer geworden Met de tijd en geleidelijk Aan van ' t leven losgeweekt Met liefdevolle wensen opgedragen aan Anton van der Giessen…

Wanneer is het moment dat jij mij niet kent? of bestaat die niet en is het al lang verloren Wordt het tijd dat ik jou niet meer ken? of waar heb ik dit nog onthouden Is dit nu de echt de dag? of te vroeg, en te laat Wanneer afscheid? als je er nog bent Welke afstand? geen herinnering Ben ik op tijd? of gepasseerd Och ja, ik was…

Ze staan er De mannen Jasje dasje voor mijn deur De stemmen Beamen het Je bent een hond Alles klopt De zenders Spionnen Ik zie hen Ik tel af Mijn laatste peuk En neem de sprong…

ik zit met een brok van verdriet en onmacht in mijn keel... sinds die ene dag viel alles in duigen het leven werd plotsklaps anders, onvoorspelbaar... toch geniet ik bewuster van de mooie momenten... want ik besef, ze kunnen ieder moment weer verdwijnen als sneeuw voor de zon... die momenten zijn soms zo pijnlijk mooi die mogen…

Nu men de moslimwoning aan gaat passen, een schuifdeurscheiding tussen vrouw en man, met ook een extra kraan als `t effen kan, om na gebruik van het toilet de kont wassen. Dit is beslist verrijking van culturen, met deze schoon gewassen halalburen.…

Als ik kon… Je zou genezen De pijn zou je verlaten Het leven nam een andere beslissing Jong met een mes in je buik De nachten brengen geen rust Elke dag Een strijd in je hoofd De waarom vraag is al veel gesteld Toch blijf je stralen Zorg voor man en zoon Je gezin, het hoogste goed Bewondering voor je doorgaan Een vechtster pur sang…