start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3209)
adel (48)
afscheid (1712)
algemeen (1885)
bedankt (139)
biologie (66)
dieren (688)
discriminatie (111)
drank (219)
economie (72)
eenzaamheid (1426)
emoties (5140)
erotiek (632)
ex-liefde (573)
familie (271)
feest (217)
film (63)
filosofie (2462)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (216)
haiku (2707)
heelal (246)
hobby (80)
humor (1289)
huwelijk (231)
idool (90)
individu (1084)
internet (85)
jaargetijden (1480)
kerstmis (464)
kinderen (777)
koningshuis (75)
kunst (581)
landschap (445)
lichaam (348)
liefde (9133)
lightverse (1092)
limerick (324)
literatuur (878)
maatschappij (868)
mannen (137)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (430)
muziek (550)
mystiek (771)
natuur (3008)
ollekebolleke (202)
oorlog (688)
ouders (333)
overig (1295)
overlijden (1203)
partner (217)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (333)
psychologie (4067)
rampen (149)
reizen (544)
religie (1227)
schilderkunst (284)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (646)
songtekst (78)
spijt (146)
spiritueel (229)
sport (322)
sterkte (67)
taal (830)
tijd (1464)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (269)
valentijn (94)
verdriet (1105)
verhuizen (52)
verjaardag (185)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (536)
vrijheid (854)
vrouwen (400)
welzijn (433)
wereld (536)
werk (152)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (339)
ziekte (794)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 68041):

De Binnenmaas als boezemvriendin

Hoe benoem je water, 't schitteren van kristal,
het twaalf maal verschijnen van volle maan
't diep Oranjegoud, dat opgaan bij de Binnenmaas
ook ochtenddauw, de polder kan intens ontroeren.

Ik zou wel de kruin van een eik of dennenboom
in een volgend leven willen zijn, een esdoornblad
die wind kan voelen, opgetild zwevend ook daalt.
Duizenden mijlen van aarde weg lacht tijd ons toe.

Deze dag heeft ook mij vannacht even ingelijfd,
we wandelden samen op, langs de levenspaden,
brachten elders stil zwijgend vergaarde tijd door.
Ik rust bij het riet, slaap domweg wakker even in.

Sterren voelen als zeegolven, als eeuwig vrije
gouden druppels, dan weer als de menselijkheid
het zaad waaruit gezaaid liefde mag ontkiemen.
De maan oogde zelden zo mooi als deze nacht.

Wat is daar boven het beleven, lijden of handelen,
doen beelden dromend aardse dagen verbleken,
aan deze andere kant belicht dierbaren schitteren.
Het leven voelt even als kleine speelkwartiertjes.

... Uit de serie: sterven en dromen
i.m. 12-5-2018 mijn boezemvriendin

Foto van Marja Butter van Bruggen

Marja gevoelsmatig past je foto perfect bij de regels met de molen wiekend in dit prentje , ik combineer even regels en je beeld. ...

Schrijver: annemieke steenbergen, 03-08-2018


Geplaatst in de categorie: bedankt

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 80 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)