De rammelende pannen op de daken….
De tikkende cv, de tak die zwiept….
De kraan die drupt, de deur die nog steeds piept….
De traptree die alweer begint te kraken….…

Terwijl het strand, veroverd door de eb,
Natuurlijk door de vloed herwonnen wordt
En allengs tot de helft wordt ingekort
Ervaar ik weer wat ik ervaren heb:…

de zon staat steeds vaker op
verblindende hoogte als zij
haar zachtgouden haren duwt
over onze afdraaiende zijde…

Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij
In het zachte ruisen…

Ons lichaam rust wanneer wij eindlijk slapen,
Maar meer de ziel van het langdurig waken.
Dan rijst zij traag uit haar kortstondig thuis
Om tot de droom, die leven heet, te ontwaken.…