Hartenkreten

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 60.301):

Wanneer het bos mij heelt

Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij

In het zachte ruisen
van tere bladeren opent zich iets
tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude
spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen.

Dieper tussen stammen
waar licht gefilterd en gebroken valt, wordt
elke stap zachter, een terugkeer naar een vergeten ritme
dat zich hecht aan vochtig mos en ruwe schors, zonder vraag of richting.

Wanneer de milde wind
langs huid en blad beweegt ontstaat er
een heldere rust die niet duwt of verklaart, maar alles
gelijkmatiger maakt tot zelfs dwalende gedachten hun scherpe rand verliezen.

En in de diepe stilte die
hangt als alles tot rust komt draagt het
bos een zwijgende, onuitgesproken aanwezigheid, iets
dat voortduurt zonder aandacht te vragen, alsof ademend leven zelf genoeg is.