Alle inzendingen van CB

Een donkere lucht zeven kleuren fluisteren door de harde stad Nu de boog rust in het geheugen van de aarde, blijft de lucht nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen. De stad ontwaakt met haar scherpe randen en het rumoer dat als glas langs de ziel…

Witte sluier zweeft adem van vroege morgen wereld wordt weer stil De vroege morgen ademt een bleke stilte uit over velden en water, alsof de wereld haar grenzen even neerlegt. In dit zachte vervagen van lijnen leert het oog opnieuw hoe langzaam kijken voelt. Zonder haast en in eigen tempo loop ik door nevelig gras, terwijl gedachten rijzen…

Vleugels in de zon langs bloesem dwarrelt hij zacht lente ademt licht De ochtend ademt over het jonge gras, een zachte gloed die de stilte kust. Daar dwarrelt een vlek van kleur, los van de aarde, een fluistering van lente die zich voorzichtig aandient. Je draagt het licht van nieuw begin, lichtvoetig, onbelemmerd door gisteren. Met vleugels…

Eén blauw rustpunt staat in de storm van kleur en licht waar de ziel landt, stil De wereld komt binnen in golven van kleur en geluid, ongefilterd en soms te luid voor de huid. Ik zoek de kleine nuances in de schaduw, waar het zachte licht de randen van de dag verzacht. Het vergeet-mij-nietje rilt in de wind; tegelijk voel ik hoe de grond…

Groen varenblad krult stilte ontvouwt zich langzaam hier kom ik thuis Het licht breekt hier in vele bleke scherven door het bladerdak van de eeuwenoude beuken. De tijd verliest zijn haast in het mos terwijl de aarde diep en traag ademt. Elke ritseling vertelt een stil verhaal zonder de noodzaak van harde woorden. Mijn huid herkent de…

Goud licht op het pad stammen bewaren stilte ver weg wacht de dag De winterzon schuift traag omhoog en breekt door de nevel. Tussen de stammen opent zich een bleke hemel boven het bos, waar alles nog vastzit in een koude omhelzing en elke beweging wordt ingehouden. In de vroege uren hangt er een zilveren waas en ademt de aarde zacht.…

Zachte vlinderkus de bloem buigt haar licht hoofdje verder niets meer nu De dag komt ongefilterd, in felle kleuren, een stroom van indrukken die niemand ziet. Ik vang de trilling van een ongezegd verdriet, terwijl de wereld buiten onverschillig aan mij voorbijraast. Mijn huid voelt dun, de muren lijken verdwenen; elke blik en elk geluid…

Rimpelloos water de storm in mij wordt stilte ik ben weer thuis nu De wereld buiten raast in schreeuwende kleuren, een storm van prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart. Het water ligt daar als een onbewogen plaat, als een zachte uitnodiging om naar binnen…

Stille stroom glijdt zacht noten fluisteren in de wind hart ademt mee…

Stille reiger staat beeldhouwwerk in grijs en blauw wacht op de rimpel De wereld stroomt in hem binnen als zachte prikkels, gekleurd door zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont. Zijn fijngevoelige, ontvankelijke blik weeft stilte uit lucht en beweging, en…

Licht tussen blaadjes de ruis valt langzaam stil nu hier wortelt de rust De wereld raast als een storm door de kruinen, een wirwar van prikkels die het zicht verblindt. Je stem is de zachte ruis in verre duinen, de enige bries die mijn ziel nog vindt. Liefde leest als de nerven van een broos blad, getekend door stilte en een fijnmazig…

Nacht kleurt langzaam blauw roodborst zingt in de vrieskou de zon slaapt nog diep De wereld slaapt nog onder een deken van grijs, geen stemmen, geen haast die duwt. In de witruimte van de dag die nog moet beginnen adem ik stilte tot mijn randen. Daar klinkt je eerste parelende groet, scherpe en heldere klanken vanaf kale tak. Je kleine…

Licht raakt de aarde groen ontwaakt uit grijze slaap stil begint de dans Wereld draagt nog haar grijze jas, gesloten en koud, terwijl de kalender zwijgt over wat de aarde al weet. Ik sta stil en laat de ruis van de dag zakken, tot ik de adem van de ochtend begrijp. Het is de toon die verlegt, nog voor de kleur ontwaakt, een vogel die zijn…

Zilte golven gaan wortels drijven op de wind hoop vaart naar morgen De kade kromp tot een dunne streep grijs, terwijl het hout onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers, enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden. De oceaan is een bijbel vol blanco bladzijden, waarin de wind met ruwe letters schrijft. Elke golf…

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

Roze gloed ontwaakt takken reiken naar het licht winter breekt heel zacht De wereld draagt nog haar winterse masker, maar onder de bevroren korst hoor ik het ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde. Mijn huid voelt de scherpte van de vroege ochtend, toch is de kou niet langer een gesloten deur. In de wind ligt…

Klein bolletje dons zingt vanuit de kale tak koning van de kou De wereld is een vlijmscherp canvas van wit en grijs, waar elk geluid als glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust. Dan breekt er iets open tussen de naakte takken, een trilling die…

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Storm raast door het raam ik sluit mijn ogen heel zacht adem brengt de rust De wereld dondert door de open ramen, een storm van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert. In deze leegte hoor ik pas fijne nuances, het fluisterende suizen van mijn eigen bloed. Niet langer…

Sneeuwklokje in gras een wit kopje zonder stem wiegt in de winter Aan de rand van de winter staat het sneeuwklokje met haar gebogen hals, stil maar onafgebroken aanwezig. Een wit teken dat niet wil opvallen, alleen verschijnt waar de kou nog spreekt. Ze zoekt geen warmte in het gras, maar ontwaakt onder een hemel van grijs. Wie traag…

Goud licht strijkt neer, zacht verzacht de pijn van weleer stilte die omarmt Hoe ik niet langer wil liefhebben met een hart vol barsten getekend door alles wat kwam. Toch verschijnt je aanwezigheid als een licht dat zwaarte verlicht en verwarmt. Dat mijn teer, gevoelig hart trilt onder je blik, de chaos van duizend-en-één prikkels vervaagt…

Tranen vallen zacht je licht verwarmt mijn wezen sterren dansen mee Een traan rolt traag over mijn wang, het hart voelt elke rimpeling in de lucht. Ik zoek die ene druppel licht uit de hemel, om de zwaarte van de wereld zacht te maken. Mijn gezicht klaart op door je schijnsel, een baken in de chaos die ik soms ben. Tussen de duizend prikkels…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

Aan één tafel stil tussen jouw adem en mij bewaar ik mijn rust Ik lees de woorden die je niet uitspreekt, een rimpeling in de lucht, een zachte zucht. Jouw wereld stroomt ongefilterd bij mij binnen, terwijl ik zoek naar de grens van waar ik begin. We delen het brood en de stilte aan tafel, maar mijn zintuigen vangen elk klein detail:…

Zacht rust de vleugel gevangen in morgenlicht de aarde ademt Broos op de bloemtop tint en toon vinden hun weg licht omarmt de rust Ochtendlicht raakt mijn bewustzijn, kleur en klank vinden hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden. Paden wandel ik die ik heb gevoeld en gekozen…

Buiten raast de storm binnen weef ik jouw stilte veilig in mijn geest De wereld dondert soms te hard voorbij, een storm van kleuren, geuren en geluid. Ik sluit mijn vermoeide ogen om rust te vinden, terwijl je wezen zachtjes in mij landt. Ik voel de contouren van je laatste lach, niet als een beeld maar als een zijdezachte trilling die…

Buigende takken sappen trekken zich langzaam stil groeit nieuw leven Mijn kruin gesloten voor de wereld, sappen trekken zich traag terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter. Wat boven de grond lijkt op sterven is beneden een heilig en zacht begin, in de schoot…

Wortels diep in rust zacht bloeit wat de ziel groeit nu eigen ritme volgt Even stilstaan bij wat er is, zonder te willen begrijpen of benoemen, bij een boom die niets vraagt en mij toch herkent, bij een horizon die open blijft, ongeacht twijfels en verlangens. De aarde onder mijn voeten draagt mij met een vanzelfsprekendheid die ik bij…

Je naam fluistert stilte weeft door mijn dagen licht blijft in de schaduw De stilte in de kamer draagt je naam, niet als een leegte die schreeuwt om opvulling, maar als een zachte deken van aanwezigheid die rust op de contouren van mijn dag. Ik tel de sporen die je achterliet in mij, de woorden die nu wortels zijn geworden. Het gemis…