Netgedichten

netgedicht (nr. 89.647):

Wat schoonheid is

Oude vensterbank
het stof vangt evenveel licht
als de ochtend

Laatste trein weg
ik hoor mijn voetstap nog
iets langzamer

Aanvankelijk zoek ik haar
waar het licht blijft hangen, op de rand
van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid
zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.

Maar gaandeweg vertraagt
mijn blik. Een blad dat nauwelijks beweegt,
een vogel die stil wordt, de adem tussen twee gedachten
in - daar blijkt iets te wonen dat geen naam verlangt, alleen aandacht.

Mijn gevoeligheid, zo lang
gedragen als een breekbaar glas, blijkt
geen last, maar een open venster. Juist wat mij diep
raakt, leert mij ontvangen wat haastige ogen achteloos voorbijgaan.

Misschien is schoonheid niet
wat de wereld toont, maar wat een open hart
nog durft toe te laten. Niet een eigenschap van dingen, maar
een wijze van aanwezig zijn, waarin de ziel herkent wat altijd al nabij was.