Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.824):

Shinrin-yoku

Ruimte tussen licht
een adem die mij draagt
zonder mij te noemen

Tussen stammen die
geen haast kennen, opent het bos
een ruimte waarin mijn adem langzaam de maat
hervindt en elke stap minder van mij verlangt dan aanwezigheid.

Het licht beweegt
behoedzaam door bladeren die
niets willen bewijzen, alsof de ochtend mij
uitnodigt te verdwijnen in een stilte die niets van mij verlangt.

Geur van mos en aarde
stijgt op zonder herinneringen te
vragen of zich vast te hechten, terwijl een merel
zich zacht voegt in wat er al was en blijft ademen in de ruimte.

Zo wordt Shinrin-yoku geen
bestemming, maar een manier van aan-
wezig zijn waarin het bos mij niet geneest, slechts
herinnert aan de eenvoud waarmee ook ik deel ben van zijn adem.