Troosttuin

Herfstblad op het pad
de tuin luistert zonder woord
adem vindt haar rust


Waar de wereld vertraagt,
ligt een tuin die je ontvangt en spanning
van je schouders haalt. Tussen het groen ontstaat
een plek waar aandacht mag landen en niets hoeft te vragen.

Hier mogen gedachten rusten
zonder richting of woorden, zoals bladeren
die na regen neerstrijken op de aarde. De tuin draagt
wat even te zwaar weegt en geeft plaats aan wat vanbinnen beweegt.

Door het zachte licht stroomt
een stilte die niets opeist, maar uitnodigt
om gewoon aanwezig te zijn. Een moment waarin
je niet hoeft te zoeken, maar alleen mag voelen en bestaan.

Bij de boom die haar schaduw
met iedereen deelt, groeit troost in het
open midden van je aandacht. Daar, tussen licht en
schaduw, merk je telkens weer hoe je adem vanzelf ruimte krijgt.

Biografie van deze schrijver

bezinning rust troost

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 6