Verwijlen

Zomerse stilte
het smalle bospad verdwijnt
tussen het groen


Soms vraagt de dag niet
meer dan dat je even blijft waar het
licht tussen bladeren een vergeten stilte zichtbaar
maakt en tijd zich terugtrekt uit alles wat haastig voorbij wil gaan.

Langs het pad verzamelt
zich de eenvoud van wat geen naam
hoeft te dragen, terwijl een vogelstem de ruimte
opent en ochtend zich nestelt in het hart van wie aandachtig luistert.

Ik blijf nog even staan waar
een bries door het hoge gras beweegt en
herinneringen komen en gaan zoals wolken die geen
bestemming zoeken maar toch iets achterlaten van hun voorbijgaan.

Zo leert het moment dat niet
alles hoeft te worden vastgehouden of
begrepen, want soms ontstaat ware rijkdom wanneer
je toelaat dat verwondering in stilte haar weg naar binnen vindt.

Biografie van deze schrijver

aandacht stilte verwondering

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5