254 resultaten.
Cappuccino
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
704 Genieten van koffie voelt als reizen,
naar een stille oase binnen....onszelf.…
Het Patserparadijs
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
606 Daar waar het een oase is van rust,
Wat dus voor altijd zo zou moeten blijven,
Is het straks mogelijk je in te schrijven
Voor kwaliteitslocaties voor de kust.
Wél voor de happy few, gezien de prijs:
In Zeeland komt het Patserparadijs.…
19/02/1985
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 Ooit wenste ik een vloed van troost
doch vond hier enkel een oase.
Druppelsgewijs doordringend mij ...…
schots in de karavaan
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.199 nu hoor ik voor den drommel
in de verte snerpen vaag gerommel
zo te horen eentonige doedelzakken
hebben Schotten een oase te pakken…
Vrijheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 reikt je de hand
nodigt je uit
om plaats te nemen
je te laten overspoelen
door een oase van rust
zonlicht dat steels
met de krullen rondom
jouw gezicht speelt
stilzwijgend ontlokt
ze een glimlach…
Rust in onze orkaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 Zoals vrede regent in de oase.
Zoals rust stormt naar het oog,
van een brullende orkaan.…
Ommekeer
netgedicht
3.0 met 16 stemmen
12.595 woestijnzand verblindt
zieners en dolenden
verhindert zicht op einde(r)
oase van nuchterheid
en werkelijkheidsbesef
vervangt fata morgana
het paard wordt achter
de wagen gespannen
de karavaan keert om…
Opgedroogde ziel
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.185 Een glinsterend meer
zij heeft stralend gehoopt
op een oase in de woestijn
dichtbij en teer
haar toeverlaat blijkt
enkel een fata morgana te zijn
wijkt naar ver
zwarte tranen huilt
haar diep zuchtende ziel.…
Fatamorgana-oase
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
479 Dwars door dorre stoffige vlakte
door een woestijn van gloeiend zand
zoek ik naar verkoelende oase
hopeloos bijna beroofd van verstand.
Vind geen schaduw om te rusten
slechts een fatamorgana aan 't verschiet
spiegelbeeld van waan en zelfbedroog
zelfs enig voedsel vind ik niet.…
Tropennnacht
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
551 Achterhaalde woestijnen doemen op
Dorst en waanideeen zijn hier genoeg
Zweet verdwijnt hier als bier in de kroeg
Een echte oase of rest mij de strop?
Gelukkig zijn dromen vaak nog bedrog
En lijkt alles te verdwijnen in mijn kielzog…
De alkoof
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
444 verkoelend
hangt
witte stilte
in de alkoof
doorschoten
met pril groen
rust het na een
verfrissend bad
zonder tocht
en kalkvlekken een
schitterende oase
door ieder gedragen
uit eerbied voor
het leven dat zo
ontzettend veel
heeft te geven…
nostalgie
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
848 een dromedaris
en haar jong
liggen in de zon
te dromen van een oase
als plots het wijfje
in een geeuwbui
over haar schoffeltanden heen
haar nostalgie
de vrije loop laat
en haar bult
in gedachten
door de woestijn
over zandruggen heen
op en neer gaat…
Aandachtig
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.259 Zonnestralen badend in de oceaan
Een oase aan blauw vergezeld in een collage
Van dansende kleuren, tinten, en stralen
In de taal van de stilte
Jou gevoelens verzaligd
In een oogopslag sprekend:
“De duisternis is ontdaan. Wat zijn die dagen toch stralend”…
onbereikbare weerspiegeling
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
592 de weerspiegeling
in mijn droom
gaf een close up
van je ver gezicht
alsof ik je even
kon aanraken
met ogen dicht
zelfs op de tast
onbereikbaar blijf je
als een fata morgana
van een liefdes-oase
in een eenzame nacht…
De getrooste dood
gedicht
2.6 met 190 stemmen
66.665 Zo wordt zijn baan naar kinderen berekend:
Zachte oasen tussen zand en klippen
Der menselijke onverschilligheid.…
Park
gedicht
3.0 met 33 stemmen
23.354 Papieren arken op een vijver van beton.
Spreeuwen harken pieren in een grijs gazon.
Bomen met roos: uit hun kruin vallen duiven
als Noach seniel met de broodzak gaat wuiven.
----------------------------------------
uit: 'Gedichten 1962-1992', 1993.…
Een kleine oase
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
818 we hebben
rotsen gebroken
gestapeld als stenen
rond de bron
die we vonden
een kleine oase
waarin we elkaar
zonder woorden
verstonden in de
bloemen die bloeiden
ja we groeiden
jij kleurde
je eigen bestaan
ik geurde het komen
en gaan van seizoenen
nooit zal de bron
droog kunnen vallen
onze zorgen verwateren
en klateren de…
Jij die me onophoudelijk lieft
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.443 veld van eer
En de nachten dat jij smetteloos
de onreine pijnen uit mij sprak
en ik als kind mij uitte terwijl jouw
liefde mij beduidde dat ons de eeuwigheid
is gegeven voor en na het sterven
En nu nog steeds mijn lief
vaar ik blind als de nacht
de vondeling is van mijn dromen
en hij kermend mij de slaap ontneemt
ben jij nog steeds de oase…
ploert nu koper
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
508 je woestijnt weer
na ons paradijzen
groen wordt geel
verzandt geheel ik dacht
dat jij de weg zou wijzen
jouw zon scheen zacht
maar ploert nu koper
aan een verre horizon
jij was mijn meertje en oaasde
schitterend in kleurenpracht
ik versjok het kale land
jouw hand heb ik verloren
nog spiegel je mij fata's voor
maar de morgana's…
Het groen van de oase
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
522 hij hapte zand
in de woestijn
liet toen zijn kamelen
de toeristen dragen
beantwoordde
hun vragen
over piramides
en de koningsgraven
maar even verderop
staat op de rots
zijn nieuwe huis
in het groen van de oase
zijn kamelen zien geen
onderscheid alle mensen
zijn gelijk hij hapt zand
met dollars in zijn hand…
Begraafplaats Wierum
gedicht
3.6 met 5 stemmen
2.701 Vogel schreeuwt
tegen de lucht.
Zo brons kan dood zijn.
De schelpen zijn een weg
naar Santiago de Compostela
hier in Wierum.
Onwennig liggen zij op
dit eiland zonder branding,
zonder zon. De gloedgele bol
is een roestrood hek, tralies
om het leven.
Mijn liefste!
Mijn medepelgrim van de Weg.
Bewonder mijn vleugels.
Zwever.
------…
tevergeefs
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Ondanks energieke aankleding aan mijn vitale oase.
Een droom met dezelfde kijk en identieke woorden.
Tevergeefs toch een woestijn zonder een waterbron.
Bleek deze ideologie een hoogstaand van andere orde.…
Dromedaris
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
575 Vele verveelde gemene kamelen
dronken met dorstige minderbedeelden
- de dromedaris; zij missen de weelde
van één paar bulten, waardoor zij hun kelen
tot barstens toe vulden zonder herverdelen.
Eert dus de bron als het water er schaars is -
een halve kameel telt voor één dromedaris…
Koffietijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Genieten van koffie voelt als een oase.
Genieten van koffie voelt als rust,
binnen de onrust van onze geest.
Zo wordt koffiedrinken feest!…
Oase op de heuvel
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
10.167 er is geen water,
alleen maar dorst
en aan die anderhalve cactus
is ook geen eer te behalen
en in de verte
blaken
twee kleine heuveltjes
in de zon
En dan ineens springt die
oase mij in het oog,
liggend op een heuvel,
zacht glooiend
met fijne sprietjes gras begroeid
en met prille dauw bedekt
daar leg ik mij neer…
Extase in de oase
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
1.531 Spuitend water, een oase,
mannen en kamelen,
de woestijn een tamboerijn,
een rinkelende zandstorm.
Het donker kreunt,
het zonlicht dreunt,
een roodgekoonde horizon
rolt aan over de heuvels.
Fatima likt tergend traag
de druppels van haar vingers,
de nacht was wild, de ochtend
naakt met dauwbedekte bloemen.…
oase onder vuur
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.143 Ik zou versjes kunnen vlechten over
de vonkende staartjes in het veld
waar in het donker de konijntjes vrij
hun gang kunnen gaan en
haasje over spelen in het gras
Maar wat te doen met de stralende vuren
door wentelende wielen voortgejaagd
die het veld de maat nemen en
zijwaards blind het cordon
rijgen, onderweg naar
De konijnen zijn…
een grijze oase
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
739 als de woestijn alleen de hitte verdraagt
van dorheid en struiken met stekels
kan ik nog zo hard worden uitgedaagd
en roepen uit een nabije verte
ik zou geen enkele voet kunnen verzetten
of woorden vormen tot vruchtbaar zaad
jouw zinderend zwart zal het beletten
in de schaduw van een grijze oase speel ik
een lied op de gitaar zonder snaren…
Oase van liefde
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
593 Tijdens een winterstille februarinacht
verbleef ik in de liefdesdroom
van jouw door tederheid
ontwikkelde
oase
je sprak over genegenheid
alsof je de nevel
uit een zoete droom beschreef
ik voorvoelde
dat mijn hersenschimmen
soms verdwaalden
ergens boven jouw graf
omringde de mistdroom
de hortensia
alles wat de liefde
aan stilte…
Oase van rust
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
472 langs wijkende bomen
in zachte glooiingen
van het landschap loopt
het eeuwenoude pad
een natuurlijke oase
van rust geflankeerd
door het groenende leven
van boom struik en blad
generaties zijn langs gegaan
met uitzicht op morgen
huis en haard achtergelaten
verdronken in zorgen
anderen zijn gekomen
hebben in het volgen
van vroegere…