544 resultaten.
Vrijheid
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
578 Ik was vrij
Van al mijn zorgen
Ik liet ze varen
Met de wind
Ik was vrij
Maar ook zo kwetsbaar
zoals de onschuld
Van een kind
Ik was vrij
Maar veel te vrij
Ik liet de aarde
Onder mijn voeten gaan
Nu ben ik geketend
Aan mijn vrijheid
En bevrijd
Van mijn bestaan…
Vermoeden
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
477 verdragen,
loochenen als non-existent
Door het krijten is mijn zicht beloken
Langzaam vervagend schimmig bestaan
Gedachtenflarden resten, haast tastbaar
Achter iedere deur vermoed ik jou
Blijvend verloren, alle sporen gewist
Een schreeuw gesmoord, een snik verstikt
Door ijdel vermoeden verzwolgen
In de golven der waanzin…
DE GULDEN REGEL
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
531 Houd deze goed onder de duim
Graaf om hem heen een diepe geul
Vol golven met geslagen schuim
Houd hem aldus geheel in toom
Word niet zoals uw folteraar
Denk aan olijf- en wonderboom
Aan Vredesduif en martelaar
Bij't plegen van een massamoord
Maakt niemand enig onderscheid
Een kinderstem wordt niet gehoord
't Is hebzucht die tot waanzin…
Avondnieuws
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
396 Dorpsmussen kwetteren
op het grasplein
de avondvlinder
valt van een bloem
het regionale nieuws valt zwaar
op de maagdelijkheid
de waanzin van de schemering
is de waanzin van de eeuw geworden
over de natuur niets dan goeds.…
Villanelle voor mijn vader
netgedicht
4.2 met 25 stemmen
1.656 Vlucht voor de strompelende waanzin,
verbrijzel de speeldoos in je hoofd,
ijl onder het maanlicht de nacht in.
Aan één breekbare draad, als een spin,
van je huis en je zinnen beroofd,
vlucht voor de strompelende waanzin.
Als een kruipend gif heeft de weerzin
haast de gloed in je ogen gedoofd,
ijl onder het maanlicht de nacht in.…
Berlijn
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
657 ik zoek naar woorden
voor de onmenselijkheid
maar vind slechts één woord:
'waanzin'
dan herinner ik mij de historische woorden van JFK
en ik weet waar ik naar zocht:
'Ich bin ein Berliner'
nu weer actueel
deze keer zonder muur
de waanzin heeft geen muren meer nodig…
Nachtschimmen
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
807 Zwoegende schimmen
verdrinken in hun waanzin
tot de morgen komt…
Zeewater
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
922 Zeewater bevloeit zich met hartstocht
Liefde met waanzin
En mijn aders met bloed…
Ontzetting
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
553 Hij zoekt zijn grenzen
bakert taal in met waanzin
verstikt het gedicht…
Waarheid en fictie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 Heb mijn leven geleefd
Zoals het op mij is
Overgekomen, meestentijds
Met mijn ik, vaak genoeg
Ook zonder, waarbij ik
Voor mijzelf een grote
Onbekende was, die misschien
Wel in mij leefde, of daar buiten,
Dat maakte ook niet uit -
In de verhalen de ik of misschien
Ook wel hij geschreven heeft, ik weet
Het gewoon niet, in mijn leven…
Flarden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
559 Twijfel, troost, liefde en waanzin
Denkflarden van hier naar daar
Zie je wel, maar vind je niet
Wat is wijs…
Liefdevolle herinnering
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
733 In liefdevolle herinnering
verblijf ik
op de drempel
van waan en waanzin.
Op de drempel ook
van huis en heimwee.…
de waanzin van de oorlog
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.298 ik ben getroffen, verwond
een kogel recht in mijn hart
verwoesting bloedt mijn ogen
pijnlijk gegil doodt mijn gehoor
de waanzin van de oorlog
beelden gewoon op de tv
gewoon, zoem maar lekker in
liefst in kleur, alles rood
kinderen stuiptrekkend
de waanzin van de oorlog
een halve aarde verder
hete zon schroeit lichamen
de branding is…
Zee
hartenkreet
1.4 met 5 stemmen
802 Mezelf verliezen in jou
in een vlammenzee
in een vlaag van dromen
in waanzin
in de realiteit
voor ons
komt er een tijd.…
Bibiche
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
602 Zin je op te peuzelen
Uitgehongerd
Lief lijf koesteren
Haren verstrengeld
Begeerte wordt waanzin
Uitgehongerd.…
Onmetelijkheid
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.047 het heelal in jouw hoofd
is de bron van mijn gedachten
oneindigheid in denken
beëindiging van leven
stuurt rusteloosheid
naar waanzin…
zijn vaalblauwe ogen
hartenkreet
2.2 met 5 stemmen
1.209 Vaalblauwe ogen, waas vol waanzin
heldere gedachten
zijn wensen en zijn dromen
vaalblauwe ogen
waanzin in zijn geest
wirwar van gedachten
kronkelend in zijn hoofd
de haat, de mensheid, het bestaan
verschoppeling van het leven
mensheid zo gemeen
haat vol haat is wat hij voelt
hart vol emoties
daders van de pijn
en wreedheid zal…
Geloof
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.527 het luchtledig zoeken
tastend in het duister
ontembaar verlangen
paden onbegaanbaar
je struikelt
je valt
terug in de waanzin van toen
je nog ergens goed voor was
naar ’t scheen
gebroken en getekend werd
eenzaam niet alleen
druk de waanzin uit
dan blaas ik de rook
en gooi de asbak leeg
omdat ik geloof
in eind en nieuw begin
in jou…
Ik roer de dingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
566 Het zit namelijk zo,
dat het wezen van de mens
niet kan worden begrepen
zonder kennis te willen
nemen van de waanzin -
Het is de rauwe werkelijkheid
die de mens van goede wil
drijft tot razernij,
die hem tot waanzin drijft.…
broze waanzin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 losgezongen van
andermans ogen
voetsporen en
boeken huist hij
in zijn kleine eigen
broze waanzin…
Luisteren
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.020 Verdwalen is verzinnen
wat ik niet bereik
met mijn gevangen stem
die
hulpeloos fluistert
met gevonden woorden
en
de waanzin
weer
om een aalmoes
vraagt.…
Bewaar mij voor de waanzin van het recht
poëzie
3.3 met 24 stemmen
3.644 Bewaar mij voor de waanzin van het recht,
De sluwe waarheid van de letterknecht.
Hij is de wilde haver op de akker,
Van buiten glanzend en van binnen slecht.…
Dood zonde
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
527 duizenden druppels
op harige handen
vertellen van de
waanzin
van het fanatisme
van de laaghartigheid
plus het heikele
van het thema
dat een opgelegd
dogma is…
De Engelse Sonnetten, 2. Dwaling
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
999 Raven krassen
een pad in het kalksteen,
wijzers tollen in ruimte en tijd,
klippen en wolken versmelten.
Uit de grijnzende golven
duikt een horizon op,
het kompas van de zon
is al manen geleden verdwenen.
Verwilderd strompel ik
over de richels,
verblind door een schuimend licht,
ik spreid mijn armen
en hang in stilte
en absoluut…
De Engelse Sonnetten, 4. De eerste ontwaking
netgedicht
4.9 met 17 stemmen
904 Zeewier, krabben, schelpen,
de zoute smaak van het water,
de pijn,
de schokkende koude.
Op handen en knieën
spuug ik bloed op
het borrelende zand en struikel
overeind, het is vloed.
Rillend stroop ik
de doorweekte kleren
van mijn lijf,
ik kruip over glibberige rotsen
en hul me in de
duisternis van een grot.…
De Engelse Sonnetten, 5. De tweede ontwaking
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.035 De stilte dreunt.
Ik hoest.
Een kille zon druipt langs
het doek van de namiddag.
Ik wrijf de zoute korsten
uit mijn ogen
en herinner me
een vage droom, een val.
Het bed waarop ik lig
is hard, ik richt me op
en staar de leegte in.
Ik kleed me aan,
ik huiver,
buiten wacht de duisternis.…
De Engelse Sonnetten, 6. De klim
netgedicht
4.7 met 17 stemmen
742 De wolken maken jacht
op de maan vannacht
en de wind
versplintert de sterren.
Ik aarzel,
alvorens de trappen
naar de grimmige
ruïnes te betreden.
De stenen onder mijn voeten
lijken zwart,
ik sleep me hoestend omhoog,
de smaak van bloed
doet het hart
in mijn borstkast stoppen.…
De Engelse Sonnetten, 7 (slot). De abdij van Whitby
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
966 De klinkers van het binnenplein
blinken zilver bij volle maan,
uit de sponningen van de abdij
staren lege ogen op me neer.
Zwart-wit flitsen flarden
van films door mijn hoofd:
Nosferatu, lijkbleke maagden,
een mosbedekte tombe.
Rood golft de angst,
schril roept de uil,
ijzig wappert mijn mantel.
Terug in de pub drink ik een pint
en…
Richting de afgrond
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.011 Paarse vogels
Zweven boven het rode gras
Dat zich verzet tegen de wind
Maar desondanks diep
Buigen moet voor
De hemelse aanwezigheid
Dronken schapen
Achtervolgen koeien die
Niet meer schrikken als een
Soortgenoot plotseling
‘boe’ roept maar kirren als
Baby’s die net zijn gaan slapen
De droom van
Een onthoofde kip die op het punt…
DSB Bank
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
948 Tussen de bruine opgejaagde bomen
die in rijen hun schoenen staan
te strikken draagt mijn hart zich voort
op een fantasie waarin ik het spel
ben en mijn dode makkers de knikkers
niemand hoeft te winnen, ofschoon
het verliezen de noodzaak verkiest
boven het geduld
de fluit die de ketel doet bezinnen
en stotterend alsof het
moeite heeft…