994 resultaten.
spiegeling
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
603 de zon baant zich voor dag en dauw
een weg naar een wolkeloze hemel
eenden liggen nog diep in hun veren
verscholen tussen het riet
een meerkoet duikt onafgebroken in
het rimpelend water
hoe ik deze gewone, aardse beelden
in houdbare woorden verzamelen wil
hoe zij onzegbaar verborgen blijven
mijn schuchter pogen ver te boven…
Een wonder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
765 Ik gooi een steentje
en zie de vijver rimpelen.
Ik zie actie reactie baren.
Een nieuw evenwicht ontstaat.
Een volgende fase treedt in.
Een ongeboren mogelijkheid.
Ik voel energie stromen.
Ik gooi een grotere steen
en kijk naar de golven.
Ik zie het wonder gebeuren.
Voor mijn eigen ogen.
Uit zichzelf.
Gewoon.…
In jouw stilte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
568 ik zie je staan
een monument van kracht
je voeten in het water
geen rimpeling
verzacht standvastigheid
nu en ook niet later
jij vlagt
banieren eerlijkheid
zonder knieval aan de tijd
eindelijk gaan zij
weer samen lopen
transparantie doet ons hopen
jij brugt het overleg
verbindt de woorden
die in jouw stilte zijn gezegd…
Vaart
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
586 Vaart zit er
niet in
geen rimpelingen
geen kikker kwaakt
Ik hoor
geen merel, lijster
zelfs geen rietzanger
...............zingen
Het is winters stil
en wij lopen een pad
op ons gemakje
pad, dat geen naam heeft
Het is deze wandeling
door slapende velden
en geeuwende akkers
die me raakt
De zon ook
doet die middag
......…
Sluitingstijd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
511 Het zonneseizoen is voetje gelicht
en tussen plons en rimpeling
in de lotusvijver verdwenen,
ondergedoken in het broedwater
van de jaarwentelingen.
Wolken als kantwerk zijn het
epicentrum van zomerwellust
reeds voorbij gespoord,
wildzang en krekellied
tot zwakstroom gereduceerd.…
Ontvankelijkheid
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
462 ik heb
met je huid
gesproken
kleine rimpels
en kloven
heel minutieus
onderzocht
van beneden
naar boven
in het
glooiend
heuvelland
voelde mijn
hand de zacht
vertrouwelijke
warm vrouwelijke
opbloeiende
ontvankelijkheid
daar waar
de wereld
strijdt toont
zij kracht is
de oppervlakte
vaak robuuster
en beter bestand
tegen…
Alzheimer
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
555 Zoeken de wegen in je rimpels.
Zoekend naar wat je wist.
Je herinneringen zijn wazig.
Zoals je ogen in je blik.
Vragen waar alles is gebleven.
Vragend naar alles wat je mist.
Je nostalgie komt naar boven.
Zittend allemaal in je hoofd.
Met een glimlach ga je slapen
Totdat het licht wordt gedoofd…
Waterspiegel
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.131 Terwijl ik het water beroer
En de kringen verschijnen
Mijn gedachten in oproer
Om in lucht te verdwijnen
Zie ik jou helder als kristal
Met je lieve,zachte gezicht
In een rimpelige lichtval
Door de waterspiegel belicht
Even heel even weer samen
Wat een onverwacht cadeau
Ik kus het water vol overgave
En fluister,het is goed zo…
schok
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.133 diep onder de korst
is een schok verwekt
platen drukken elkaar op
tot splinters en scherven
de golf plant zich verder
in een ring die uitdijt in rimpels
er wellen pluimen op
die ploffen in een krater
alles wat leeg was moet terug vol
zoals de holtes in kalk
de mijnschacht die verzakt
een gedrilde speurhond
klimt over puin
hij…
Oudjes
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
765 Maar zo zijn die oudjes lang niet allemaal
wel rimpelig, soms kaal,
geest en lijf en leden nog heel vief
daarom hebben zij het leven nog zo lief.
Mooi op deze wijze oud te zijn
op het laatste stukje van je levenslijn.…
Muurbloemen
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
2.296 mijmert over de treden
die haar nog resten
en of ze heel misschien
nog een stapje terug
zou kunnen doen
ze beweegt haar vingers
langzaam over de muur
tript van bloem tot bloem
als een speurende bij
die stuifmeel verzamelt
uit een gedateerde fresco
ze hoort het zoemen
van zoete herinneringen
de bittere heeft ze gedoofd
met haar rimpelige…
Stil water
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
988 Rimpels trekken over het
gladde oppervlak van mijn gezicht.
Zie je reflectie,
zie je reflectie in mijn ogen.
Zie hoe elke steen ook
jouw gelaat veranderd.
Laten we zwijgen,
laten we zwijgen liefste
en het stille water van dit leven
met zachte vingers strelen.…
kruit van liefde
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
674 zwarte strelende wimpers
omringen haar ogen
die ontwapenend blikken
zij schieten kruit van liefde
zoeken mijn lippen te likken
al twinkelend worden
edele rozenblaadjes
naar mij gestrooid
en omringen mijn lijf
als in zachte streling
getooid
mijn rimpels verbleken
als glinsterend damp
in het ochtengloren
zo een minnespel
bevangen…
Ik teken
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
589 Het is de spiegel van mijn leven
rimpels van liefde en gelukkig zijn.
Ook groeven van verborgen pijn
maar nu geheeld door de tijd.
Littekens zijn er achter gebleven
die nooit helemaal verdwijnen.
Teken daar ook mijn bruine ogen
levenservaring is erin te lezen..…
Die kleuren dansen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
631 ik heb de stilte lief
koester haar met
woordloos gefluister
luister naar haar bloemen
die kleuren dansen
op een speelse wind
zij droomt in
ijle tonen de muziek
van mijn monoloog
stroomt zonder rimpeling
in de spiegelgladde zee
van warmte en begrip
zij is mijn thuis waar ik
koning ben en onderdaan
in haar kan ik weer samengaan…
sporen van vilein venijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
434 plotseling was er de beroering
als bij die steen in de vijver
maar toen de onrust
van rimpelingen was weggeëbt
en het wateroppervlak weer
als vanouds gelijk een
spiegel was geworden
leek de rust weergekeerd
maar wij weten beter
juist onder het ogenschijnlijk vlakke
van een verraderlijke waterspiegel
huist het moeilijk te bestrijden…
Cressogno, 1981
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
591 Ik zocht je daar
in het bergdorp
boven het zilveren meer
waar je zelf nooit was
Ik zocht de rimpels
van je voorouders
van verre verwanten
de sporen van ooit
In een boerenvrouw
zag ik je daar staan
warm in de middagzon
liep ik er te zwijgen
Al in Napoleons tijd
schikte het lot
dat je geen Italiaanse
maar een Utrechtse werd
Toch…
Nergens Vis
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.641 Het zijn zulke vragen die ons gaande houden,
die ons ijl als een reiger
peinzend aan gindse waterkan doen staan,
veinzend, jagend,
het heldere water een verschrikkelijke spiegel -
vind zo verdomme maar eens vis,
we zien alleen onszelf, vermoeden onszelf
in het betoverend rimpelen.
----------------------------
uit: 'Maar zingend',…
deining
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
519 alles is waarde gelijk van snijkanten
ik ben een harde lijn onder de mensen
mijn kinderen hangen aan de muur
op hoofdhoogte
de menigte een oeroude vijver
het vruchtwater tussen lege oevers
de deining rimpelend van geboortes
ook mijn moeder drijft tussen de cirkels
ik zal afkalven druipend op de hoeken
bedropen op de snijkant
de kaders vervagend tot…
Gedachten-wolk?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
389 De herfst trekt rimpels
op het gezicht van de wind
gefronst door regens.
Hurken naast een stronk ,
hunkering naar een woordtolk
vrij met een gedachten-wolk.
Zonder slapen maakt
pennenstreken langer,
waakt bij gedichten.
Verstilde vragen
van tranen in de nevels
de lotus troost ze.…
De hardloper
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
668 deze strijd is hem; hem alleen
rimpels als jaarringen
van de meters die hij ging
nu alleen is hartslag; schoenen op steen
hij loopt buiten en door de stad
zijn meters, been voor been,
alleen maar lopen
de rest is wat hij vergat
zwevend op thermiek
van zijn draaiend pad
sneller en altijd meer - naar zijn zon
deze strijd is hem; hem alleen…
De tijd (v)liegt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
663 Verdwenen in de rimpels,
De voren van een doorploegd leven.
De tijd vliegt … de tijd liegt ……
Een rots
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 En eventueel een enkel wolkje
of een eenzaam blaadje drijft over,
doorsnijdt de golfjes,
rimpels in de spiegelstaat
van het fossiele gelaat.
Maar het mooiste beeld blijft,
als alles stil
stilstaat en verstijft,
in de oneindigheid
van tijd.…
Dwaalroos (1)
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
673 De onzichtbare nadrukkelijk aanwezige
manifesteert zich in vlekken en
onder rimpels van de tafelkleedjes.
In ik-geef-je-een-roosje liedje
hij wurmt zich in het glas dat
uit beverige handen glijdt.
In opgeruimde niet te vermijden
stemmen in de namaak bloemen
zuchtend in vermoeide vaasjes.…
gebarsten land
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
876 De lichte
rimpeling
huiverend
in haar flanken
haar hete adem
die zich aan me schroeit
De kloppende aders
onder de
flinter van haar borst
Beuken
me
een weg
langsheen
gebarsten lijnen
en voel hoe
adem
teneergedrukt
met bulderend
geraas
haar tirade
zich spruwt
de likkende vlammen
een pagina…
Zilver maandag
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
6.642 het maan zilver
schittert voor mij
waar donker diep
de vijver troont
schuift de zilveren maan voorbij
de koude nacht
die sterren toont
en rust het water rimpel broos
in stilte van het ogenblik
en deinen zacht
de eenden kroos
tot troost voor mijn
bezwaarde ik
schuift de zilveren maan voorbij
en sprankelt
nog gevoel van mij…
Het laatste lichtje
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
2.019 Onze laatste dans
Gaat verder in mijn ziel
Zoveel passen
Mijn benen doen zeer
Onze laatste kus
Vloeit voort in mijn aderen
Zoveel huiveringen
Ik vat nog kou
Onze laatste woorden
Echoën na in mijn hoofd
Zoveel rimpelingen
Zal ik verdrinken?
Zoveel gevoelens
Ik ben verdwaald
Het laatste lichtje dooft…
Verzilverde regen
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
888 onverwachte buien
druppelende neerslag
tot ik zou verwateren
schrijnende striemen
tekenen mijn wangen
doorweekte draden
omsluiten mijn huid
maar mijn ogen zien
slechts het zilver van
de talrijke mooie parels
die zich aaneensluiten
tot een schitterende plas
en mijn zongerijpte lach
tekent daar een regenboog
met compassie voor de rimpels…
Sleutelgezicht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
587 Zij ziet je plotseling
zo zonder gezicht
en zoekt naar donkere
ogen boven de rimpel
lijntjes om jouw mond
met stoere stappen
zonder om te kijken
loop je uit het leven
weg, nietsontziend
voorbij broeiend vuur
onverbloemd denk je
dat vandaag nog een
leven heeft nadat je
de sleutel met strakke
hand hebt omgedraaid
cola dronk je toch…
paarswitte lelies
hartenkreet
5.0 met 8 stemmen
770 waar een bed van lelies
meren kleurt
paarswitte tinten
deinen op het water
zien wij het dansen der meeuwen
hun luchtballet
een spel van schaduw
in de ondergaande zon
langzaam verdwijnen
in het avondrood
waar de schemering gevallen
kleuren dooft
en rimpels op het water
oeverloos breken
paarswitte lelies
zachtjes sluiten…