3502 resultaten.
Sporen
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
2.792 gelijk zijn zicht haar gloed weerkaatst
als hij halend liefde stemt
zo is zij ook in ‘t minst geremd
als zijn huilen eens misplaatst
nachten heeft hij haar gemist
schaduwscherp verlangen eenzaam
versmolten met haar hemels lichaam
dat hij talmend groeiend wist
jachtig haastte hij zijn tocht
grommend naar de vele sterren
happend als er eentje…
de magie van soepele zinnen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.081 de lege tekst
tocht wind
luguber kaatsen
medeklinkers
echo's naar elkaar
ze kunnen geen
volume vinden
klinkers klotsen
tegenritmes en
zijn onbenaderbaar
woorden missen
de magie van
soepele zinnen
brengen niet meer
binnen dan betekenis
strofen vloeien niet
omdat de inhoud
strakbevroren lijkt
misschien wel
doodgeboren…
koud, de geur van oud
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
883 ik voelde
dat je binnenkwam
je tochtte door de deur
koud, de geur van oud
het kraken
van de vloer vertelde
me je boosheid, onmacht
en verval van kracht
ik hoorde je
in ademhalen hijgen
happen naar een beetje lucht
vluchten voor erin te blijven
ik heb
je ogen nooit gezien
je blikken joegen angst aan
vilden me als ik niet wilde…
Herfstbladeren
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.296 Gekleurd gekruld en okergeel
Pronk je voor mijn vensterraam
even nog genietend van je laatste uren
voor de fatale val
tussen kastanjes en verdroogde blaren
in een plas of op het kort gemaaide gras
nog niets vermoedend van de lange tocht
schuilend voor de koude wind
onder hopen lotgenoten...…
Doe mij een dag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
977 Doe mij een dag vol avontuur
en nat van 't water
het dreigen van de zon
als kwelling tussen buien
ik wil verdwalen
niet meer weten
welk veenpakket ik nader
welk eiland ik passeer
ik wil de horizon vergeten
dat daar beschaving is
verziekt door bruut geweld
gevolgd door stille tochten
doe mij het zingen van het water
van de staande…
Tsunami
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
717 De wereld tocht.
De ramen raken niet beslagen.
Koude adem wasemt niet.
Wat is het erg...
is het weg?…
Het hondengevecht
poëzie
3.7 met 39 stemmen
6.302 Bereisde Roel zag op zijn tochten
Geweldig veel! Twee Bullebijters vochten,
Voor 't wijnhuis, in een kleine Poolse stad,
Terwijl hij juist aan 't venster zat:
'Zulk vechten, mensen! - - Zij verslonden
Malkander letterlijk! Met iedre hap, ging oor
Of poot er àf - en glad als vet er dòòr!
Ons scheiden kwam te laat!…
Het begon in de lente
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
669 op het bed schikt vader bloemen
in vergane zin
van verlaten koude dekens
tot de ochtend innig schijnt
en de stelen streelt als zinnen
op stelten
in een bries
tintelen zijn wortels
het schouder blad schokt
valt
van de tweede tot achtste rib
voorbij het bot
in een adem
tocht de zomer uit de aarde
als de herfst het dekbed
teder…
Haar maatje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.816 Ze staart dromerig en kleurloos uit het raam
kille tocht druppelt door een kleine kier
met haar ogen gesloten leest ze zijn naam
hij houdt haar vast maar hij is niet hier
Ze kijkt verliefder dan ooit in zijn ogen
luistert nog aandachtig naar zijn verhalen
maar ook nu zijn ze weer keihard gelogen
en mag ze weer in haar tranen verdwalen…
Bevriezen woorden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
532 waar vingers dralen
handen geen warmte
kunnen halen trekt
kilte ijzig op
uit vloeren en
tocht een koude wind
door de portalen
bevriezen woorden
die gesproken zijn
doven blikken in
het kale licht van
pijn tot ijs en
geven zo het voelen
en bewegen prijs
doodgevroren tot een
schrijn van menselijk
falen om bij elkaar
wat warmte…
De top
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.008 Hij spuugt zijn vernietigende lava kilometers van
de berg af naar beneden, dezelfde weg afleggend
als die enkeling die het ooit waagde de lange tocht
naar boven te ondernemen, een rookpluim achterlatend.…
Vooruit
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
632 Als penningmeester van de VSV
Breng ik vandaag het trieste nieuws naar buiten
Dat het beroerd gesteld is met de spruiten
Het zit onze vereniging niet mee
Dus als het laatste spruitje is verkocht
Neemt u dan deel aan onze stille tocht.
---------
Dit jaar minder spruitjes
AMSTERDAM - In het spruitenseizoen…
Magie van soepele zinnen
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
849 de lege tekst
tocht wind
luguber kaatsen
medeklinkers
echo's naar elkaar
ze kunnen geen
volume vinden
klinkers klotsen
tegenritmes en
zijn onbenaderbaar
woorden missen
de magie van
soepele zinnen
brengen niet meer
binnen dan betekenis
strofen vloeien niet
omdat de inhoud
strak bevroren lijkt
misschien wel
doodgeboren…
Gepolijst profiel
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.156 Nu op deze verloren dag
in weer een ander jaar,
vloedlicht zwaait over
het ontvroren land, het
is niet waar dat zij daar
in ruste ligt en dat zij de
tocht is aangegaan in een
omfloerst gebaar, het is
toch waar, dat wij haar
profiel polijsten in ruwe
steen, beschrijving van
haar taal tegen beter weten
in.…
Profielets,
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
496 De dood is een omhelzing
van de wind, ook voor een
pad op zijn tocht,waarvan
de vleugels zijn vergaan
tot plant, geëtst in steen,
een zwart altaar waarvan
in ‘natura‘ niets in
onbruik is geraakt.…
Gift van de zon en de zee
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
636 wij hebben
de duinen zien bloeien
als gift van de zon en de zee
eerst het lichtere paars
dan het zomerse geel
de wind speelde mee
verlieten de drukte
van zaken en stad kozen
de stilte van het glooiende pad
in het zand bij laagwater
tekenden sporen de lijn
een horizon verder zal het rustiger zijn
elkaar bij de hand
in een tocht…
Vannacht
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
965 Als in de herfst de laatste roos
de fletse blaadjes af voelt breken
die krullend opgaan in de wind,
weet zo het lichaam, smal en broos
zijn geest al grotendeels geweken
dat nu zijn laatste tocht begint?…
Verwaaien in echo
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
609 stormachtig is de dag
waarvan de uren
stilte beuken op de muren
woorden van onmacht
trekken als koude tocht
langs je heen en vervliegen
liegen hun waarheid
in raken en negeren
verwaaien in echo zonder proberen
als de wind is gaan liggen
de schade opgemaakt
weten we ineens wat we missen
de angst is verdwenen
voor de tomeloze stilte…
Een wereld zo dichtbij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
469 gordijnen bewegen
zonder lichte tocht
het tikt en kraakt
waar je ook gaat
beladen is de stilte
met een hoge toon
herkenbaar zijn wat
elementen uit een droom
er is aanwezigheid
in het wachten
met ingehouden adem
voel ik gespannen krachten
nog kan ik niks raken
heb geen mogelijkheden
om contact te maken
met een wereld zo dichtbij…
Vandaag na 40 jaar in de woestijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 heb van alles nagejaagd
Mooie beelden zo voorbeeldig
hebben het ware geluk vertraagd
Ik ben gestopt haar na te jagen
Fata Morgana bestaat voor mij niet meer
Tevergeefs haar volgende alle dagen
aantrekkelijk flirtende keer op keer
Vandaag heb ik in jou mijn rust gevonden
jij bent als een oase in mijn woestijn
Nu, van onzinnige tochten…
Hoe ver wil ik gaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Hoeveel dingen staan mijn lach nog in de weg
Wil ik zijn waar ik hoop te komen
Is het misschien toch beter in mijn dromen
Is er aan het eind meer lach dan verdriet
In de toekomst kijken kan ik niet
Ik durf dit pad zonder twijfel aan
Maar wil ik langs deze weg blijven gaan
Een tevreden leven met een teleurstellend eind
of een pijnlijke tocht…
Stenen preelstoel te Fransum
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Paraplu òp naderen we het oog-
merk van onze tocht. - Proberen we nu de deurklink,
of stellen we het voor kiekjes nog een minuut uit?…
voor altijd tijdelijk vandaag
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
449 Wat haar betreft als ze ‘t me vraagt
vandaag [zie je me nog graag]
ik leef in mijn vrouw ’s ogen
azuurblauw rivieren van geestdrift
lavend in het zilte vocht
mocht ik ooit de aandrift voelen te laveren
het hart op de tocht te zetten
vertoef ik in kolkend centrum van haar iris
inktzwart immer doordrenkt
van de duistere nacht
als je ’t mij vraagt…
sparrenbos
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 deze tocht staat het sparrenbos gedrongen in zijn licht
verder dan een eerdere ontmoeting
dichter bij herkenning dan getemde woorden
het landschap als naschrift van gedachten, verstomd
op papier, in stenen beelden, bijna achteloos
gelouterd door een bries uit onbestemd gewest
stammen, rank en recht, als bos doorregen met
limbische paden en…
Niets extravagants
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
503 je verzuimde
tijdens je tocht
langs het hemelruim
het beperkend wit
weg te vegen
om ons de zon en
haar dominante
plaats in het blauw
vol warmte te
laten herleven
in jouw brede
armzwaaien wiekten
wolken weg regenden uit
losten op in een zonnig
vrij baan te gaan voor
hen die met vlijt en zuinig
zijn hun vrijheid hadden
gespaard…
Het juiste
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
478 Ik wil geen goed begeren
Geen snoepgoed en geen landgoed
Misschien dan wel een goed land
Geen auping maar een bloemenbed
Geen vette beurs mijn eigen vet
Geen lange tocht maar ademtocht
Een uitzicht maar niet duur gekocht
Niet rood maar op mezelf te staan
Meer op de rit dan oprijlaan
Geen patser maar een poverbak
Een warmer niet…
AAN DE HAND VAN DE LIEFDE
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
660 Wie door het hoogste is verkozen
en zich door het hart laat voeren
draagt in z'n ziel de kleur van rozen
die slechts het reine kan ontroeren
Wie door het hoogst is aangezocht
en zich niet van zijn weglaat trekken
maakt in de schaduw vaak z'n stille tocht
zal niettemin zijn weg met lief bedekken
Wie door het hoogst is aangesproken,…
Een oeuvre no(u)velle
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
423 die hemelsblauwe lucht
Maar ze straalden
als sterren bij daglicht
toen ik het lastig vond
om haar aan te kijken
omdat ik haar gezicht miste
van toen ook zij wilde
en ik haar optilde uit de beeldspraak
van dat filmisch valse moment
als regendruppels als goudwater
De eerstvolgende katerloze ochtend
de stalkende herinnering op de tocht…
heroverde adem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
156 wie ooit de tocht
door de krochten
van de hel heeft gemaakt
kent de smaak van zwavel
en weet dat spreken daarover
heroverde adem benemen kan
de handen uit de grond
rondom je enkels die branden
het onmogelijke pad
dat omhoog leidt in de hoop
op verhelderend licht
zonder zicht op de verlossing
iedere afzonderlijke
stem van een halfdode…
Ter ere van de goedertieren maan
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.491 VI.
Als ik te lang gezeten had bij jou,
te weerloos en te dicht tegen je aan,
wist ik dat ik vlug wegmoest daarvandaan,
want van te grote warmte krijg je gauwer kou.
En als ik langer dan een mens verdragen kon
gekeken had naar jou, zo mooi en stralend klaar
dan ging ik duizelen en werd ik raar
zoals van te lang kijken naar de zon…