662 resultaten.
Gestorven zwaartekracht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 Er is een horizon
gestorven in mijn droomland
alsof er een boot met een ziel
door de woestijn vaart
en langzaam
raakt de persoonlijke accu leeg
er ligt een grasland
omgeploegd in mijn werkelijkheid
alsof de kust van een ver land
mijn stem zal ontvangen
uit zilte oceaanwind
en spoedig
verwelkomt mijn hart een nieuwe geest
er…
Reis of roes
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
637 geboren op een klein
eiland in de stille zuidzee
of opgegroeid in een verlaten
uithoek van een vergeten rijk
achteroverleunend in een
oksel van de machtige
chinese tors waar angst taboe
is in de ongenaakbaarheid
der himalayahoogten
dan is zoeven over zes
maal duizend mijlen land
in een zwevende zeppelin
of schip van de woestijn…
Als ik kon Toveren
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.685 Als ik eens kon toveren
was de aarde geen wrede woestijn
volkeren zouden elkaar verdragen
er zou nooit meer oorlog zijn.
Zou 't klimaat evenredig verdelen
met een constante temperatuur
geen aardverschuiving, overstroming
maar blauwe oceanen, heldere rivieren
en een groene natuur.…
Mening
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
958 Ik vind het slecht, het is niet goed
De kranten schrijven het verkeerd
Woestijnen stromen van het bloed
Onschuldig leven wordt onteerd
Een eindeloze felle strijd
Geniepig soms, om het gelijk
Gedachten worden opgeleid
De wil is sterk en invloedrijk
Het is een vesting, dik ommuurd
Beperkend voor een vrije zin
Een dikke hals met onderkin…
vandaag ben ik een paard
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
965 vandaag ben ik een paard
nee eerder toch
of morgen nog
een mier
nu ben ik een insect, amoebe
tot ik vlinder wordt
ik ben het gras
nee morgen pas
een boom
die in de aarde groeit
het water
dat naar zee toevloeit
ik ben een vis
in de woestijn
een vogel
kan ik ook wel zijn
een zwijn
ik ben in storm en in wind
ik ben een kind…
Uittocht van de ware gelovigen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
807 Twee miljoen mensen in een kale woestijn
kunnen niet veertig jaar onzichtbaar zijn.
Dan heb ik het niet eens over die zee.
Vind je dit verhaal ergens anders: nee.
Ik heb de soeko* gelijk afgebroken,
mijn vinger als Mozes' staf opgestoken,
heb met Pesach de matzes laten staan,
op Sjabbes zelf de lichten aangedaan.…
Woestenij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
496 Witte muren
dragen sporen
van raak
etterend in
verdampte jaren
onderhuids
als dat al kan
klinken klanken
als roepende wanhoop
in die éne woestijn
waar zand allang
geen vijand meer is
geschoten in gevangen lucht
vlucht het alfabet
langs kindergeesten
overleven is de
eerste letter
van de schrift
kom maar
kom van links of rechts…
De waterproef
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Ik hou van water,
helder als glas
alsof het een gift
in de woestijn was.
Van de zoute zee
in woeste drift.
Oneindig water
voert de ogen mee,
vroeger of later
naar verdekte oorden
achter de horizon
in verzwegen woorden,
land van Babylon.…
ver weg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
676 je denkt een schuilplaats gevonden te hebben
goed beschut en veilig warm
ver weg van de leugen
de stad de angst de leegte de droom
de starende voorbijgangers
ver weg van wolken trekkend het land in
ver weg van de woestijn…
Het zonlicht zweeg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
597 het was die tijd die vrede wilde
maar niet kreeg, dat het huis de
luiken sloot, het zonlicht zweeg
als je het licht kwam zoeken
om de liefdesvrucht te plukken
rijpend onder mensenvoeten
om een woestijn te gaan bezetten
jouw oase te ontzetten.…
Verklaring
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
498 volkomend overweldigend
ogen te kort om je ten volle te zien
je charme achter de sluiers, bedwelmend door jou
zoet geurende adem, als de ochtendwind die
over mijn stille tuin neerdaalt
mijn ziel jubelt van extase, zintuigen slaan op hol
in de schaduw van de hartstocht smacht de liefde,
het laat me mezelf verliezen in de echo, tussen bergen en woestijnen…
Tribunaal je kaal
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
939 zag de hand
met palmen wuiven
je gladde glimlach
door woestijnen stuiven
de vuurkracht
is te huur en jij
betaalt met bloed
aan huis en muur
vergoedt hun
simpel rouwen
kinderen en vrouwen
dollars zijn niet duur
maar mannen
erven toch dit land
dat jij met harde hand
onteigend hebt
ik tribunaal je kaal
tot op het bot dan
voel…
Lopend vuur van geel
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
493 De Hout geurt en kleurt
de lente is los gegaan
alles bloeit, groeit nu
geen tocht door de woestijn, noch
verloren wachttijd.
Een lopend vuur van geel
fris groen, sprankelend wit
lepelend naar vis
de hemel strakblauw, is
verbeelding van geluk.…
Quadragesima
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
602 Geef maar toe dat de welvaart
niet alleen op onze kennis dobbert
geef toe dat in onze woestijn
met Pasen redding gloort:
geef toe dat de mensheid bij een Schepper hoort!…
Stilstand....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
717 Tot stilstand
is ie gekomen
na begaanbare wegen
bijna onbegaanbare weggetjes
Na gebaande paden
bijna ongebaande paadjes
in de groene wildernis
......de droge steppen
Doorkruisten
waterlopen en woestijn
het mijn en dijn
van vreemde volken
Ze werden maatjes
waarover stil te zwijgen
niet te reppen
de chauffeur & het automobiel…
over de aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
497 als thuis mijn
vingers over stukjes
landkaart schuiven
hangt de wereld voor
zolang het duren
kan van reislust
aan elkaar
geef mij een atlas
ik draag hem op mijn
rug over de aarde
ik loop de barre
sneeuwnacht in
zoek verglaasde kiezels
in woestijnen
in mijn geest verborgen
de reiskracht
zoveel groter dan ik
mijn vingers…
Land van mijn dromen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
639 de boerenzonen
met hun honden, muizen
en wantsen in de bedden
voor hun zieken en hun zere rug
van het ploegen en het planten
wieden, oogsten en malen van het graan
Ik ben verder gegaan
dan mijn vader, met mijn kudde
op weg naar onbewoonde velden
maar ik vond ze niet, nergens
was het land van mijn dromen
Alleen de woestijn…
Olijven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 we hebben
de bomen
geschud
geslagen
en geaaid
de olijven
gebeden om
te vallen op
de zeilen
beneden
in dit
omgekeerde
land waar zon
de mensen
brandt
zijn woestijnen
verdronken
in een zee van
zeldzaam
hemels water
nooit zullen
de olijven het
beloofde land
verlaten want
ook zij gaan praten
hun doelen…
Fata Morgana
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
579 Bloem in de woestijn, door niemand bekeken
drager van verlangens die niet durven spreken.
Ach, dromendaris, breng me daarheen
waar grenzen vervagen tot een visioen alleen.
De horizon lonkt, o sluimerend zicht,
de dromen ontwaken in het ochtendlijk licht.…
Witte doden
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.736 (verslaving & dood)
jouw verlaten zand woestijn
is decorum voor valse goden
in een zee van witte doden
waar hun resten zouten zijn
waar de duinen lijnen
in de hete luchten
nog trillend zuchten
en plots verdwijnen
waar het water de wond
verdriet en het bloed
kruimelt of niet bestond
waar jouw droge schreeuw
slechts de nagalm vond…
Plantje
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
664 weerstanden
die ze ondervond
als ze anders groeide
dan gewenst
Haar bladeren scheefgegroeid
in haar dagelijkse zoektocht naar
het licht
verschroeid aan de randjes als
de warmte brandend werd
somtijds hangend als ze meer
gegeven had dan ontvangen
wenste ze was ik maar een
cactus geweest dan had ik
beter kunnen overleven
in de woestijn…
Deadline 2015
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.022 Roofbouw leidt tot kaalheid
vruchtbare gronden worden dorre woestijnen
corrosie... een wereldwijd probleem
kanonvuur boort geen waterputten om
de dorstige aarde te kunnen bevloeien
het maakt woestijnvorming onomkeerbaar
verdoofd door het lawaai
verstikt door uitlaatgassen
verblind door machtswaanzin
verwaarlozen wij de behoefte van het…
verzuiniging van talen en tongen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
590 Er is een woestijn
die hardleers voortschrijdt
het droogt je tong
tot op het bot
van moeizaam slikken
na jaren van leren spreken
aan de toog van het hoge woord
heb je ineens geen verhaal meer
je bent nog altijd diezelfde
alleen, je hebt hem ingepalmd
met een man die taalt
vanuit de diepe ervaring
het verdorsten en
het houden aan het…
Droom
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
512 Groen met loofliederen beladen bomen
oogverblindende oases
woestijn vol ongemak
rolprent van wat ik waakzaam droomde
luchtig mijn grauwsluiers
riool van blinde hemelwolken
stilte vergalmd
restanten aan dak van de wereld gehangen
zo flitst het lyriek loofgeluid
de bruiloftzang voorbij
het was de tijd van slaap
die mijn waarachtigheid beroerde…
Mama
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
907 wou dat ik zelf eigenhandig
een woestijn kon verhinderen
voor onze geliefde kinderen.
Och neen, we zoeken gewoon de zon
want al dat gebrom vinden we erg dom.
Slaap rustig en leef lustig
we houden het stil en blijven zonder kijven.…
Vandaag na 40 jaar in de woestijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 lang woest en ledig
ik heb van alles nagejaagd
Mooie beelden zo voorbeeldig
hebben het ware geluk vertraagd
Ik ben gestopt haar na te jagen
Fata Morgana bestaat voor mij niet meer
Tevergeefs haar volgende alle dagen
aantrekkelijk flirtende keer op keer
Vandaag heb ik in jou mijn rust gevonden
jij bent als een oase in mijn woestijn…
WAARIN DE DUIVEL WAART
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
478 te herplaatsen
waarin het landschap dat ik overzag
onthoofd uiteenviel
door duivelse geesten die zich hadden
vermomd als nederig godvruchtige lieden
onder giftig spuwende zwarte schaduwen
van dode akkers zocht ik
naar de laatste stukjes hoop
waarmee het beeld van de egaal bloedrode
legpuzzel zichtbaar werd
omringd door snikhete woestijnen…
Een nieuwe oase?
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
514 het was die tijd die vrede wilde
maar niet kreeg, dat het huis de
luiken sloot, dat zonlicht zweeg
medicijn om het licht te zoeken
om de liefdesvrucht te plukken
groeiend onder mensenvoeten
om de woestijn te laten bloeien
om elkaar in een nieuwe
oase te mogen ontmoeten?…
Vogelvrij?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
448 Uiterste balans,
onbetaalbaar wat je kiest,
taal vervangt het evenwicht
Door gemorst bloed,
rivieren uit hun bedding treden
bloeit op in een woestijn.
Gedachten zijn van klei,
zich vormen uit alles of niets
die modellen worden vogelvrij
Deelbare verlangens,
halsreikend naar de liefde,
echoput van puur geluk?…
om leven meer gewicht te geven
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
729 ik heb ze weer
als rots gezien
de stukken steen die
in mijn handen wegen
ze delen plaats
en tijd met mij
geraapt om leven
meer gewicht te geven
ik ben slechts passant
hun voorland is het zand
de ongeziene korrels
vol herinnering
want eeuwigheid breekt
rotsen tot woestijnen
ik raakte ze, zij wisten
mijn emoties te verkleinen…