5142 resultaten.
Schijnen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
544 mogen
maar in mist verdwijnen
zo ook speelt mijn hand
een rol, die rolt zonder tekst
en beweegt mijn verschijning
in de vinger en de hand
neen, niet behekst
maar tevens boven zichtbaarheid
met amper een omlijning
van het begeesterd land
mijn blik is teder van aard
zie maar, raak toch met gevoel
er wordt aldoor genegenheid gebaard
de adem…
Van wind en rag
gedicht
4.4 met 5 stemmen
2.252 Men pen zal ik Oostindisch dopen, ik zal
van zinnen een zilvergazen webje spinnen,
mijn adem langs je ogen blazen, je smaak
verlengen met gezoete room.
Hebben je duivels nog niet afgedaan,
ik ben een engeltje, ik ben van wind en
rag, een zomerdag, hoe het begint, ik
ben het maar.…
Perzisch rood
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 (Stad zonder rivier*)
Deze stad staat droog
spoelt niet schoon als de
stenen in een rivier die
uiteindelijk gevormd van de
aarde rollen, terwijl de zon
zich spaarzaam laat zien
Deze stad danst niet
Door trauma van op-
gelopen oorlogswonden
zuigt misschien wel laatste adem
door katoenen lappendeken
over haar mooie huid
Haar liefde…
De mist staat in brand
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
438 in mijmerend water
bloeiende biezen silhouetteren in tranend tegenlicht
witte diezigheid maskeert het avant-gardistisch natuurtheater
natuur geurt de avond vochtig en zwoel
de bloemen hebben hun kelken gesloten
kikkers roepzingen hun partners in de poel
verdwenen koppels hebben hun dag genoten
ik wandel verder in het vochtige gras
adem…
Om te gaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
466 Ontspoorde zielen. zijn al even de draad kwijt
op automatische piloot dwalen zij door dat, wat leven heet
al langere tijd helt de balans over naar de donk're kant
niet wetend hoe boven te komen, happend naar adem
die lijkt te stokken
verliezen ze langzaam grip op de realiteit
moe van het dagelijkse gevecht, dat nooit helden
op zal leveren…
Aanraken
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
567 ik raak je graag aan
zo even soms wat langer
wil even begaan
met aandacht of
omdat een moment dat vraagt;
het is ademen in mijn bestaan
het zijn wat woorden
of handen die dan raken
aan de ziel van de ander
als een vorm van waken,
zeggen; ik ben medestander
soms is een ogen-blik
meer met minder zeggen
het laat zich vanzelf raden
een…
Mijn stad
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
659 heeft daar haar dromen
en vrienden zonder geluid
gaan onbemind verloren
de buurten zijn net dorpen
maar zonder sterke schouders
de schooiers die verliezen
die hebben vaak geen ouders
de parken zijn weemoedig
door herfst, verdriet en wind
en mensen droef verdwaald
zijn daar weer even kind
de kerken zijn verlaten
door geesten zonder adem…
Ammoniet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
516 dit duurt nog voort, deze lijn
de cyclus, de spiraal
van adem en herhaling
zolang het weke weefsel
zich haastig versteent
tot fossiel met vlakke facetten
de verse stilte moet nog verkalken
avondlicht moet nog doven
we moeten ons verliezen, onwrikbaar
vergruizen, langs bospaden en
melkwegen verdwalen, thuiskomen
bij nacht, roerloos verstillen…
Moment suprême
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
717 Ik voel je hete adem op mijn lijf,
zo passievol en zo intens bevlogen
maar op ‘t moment suprême kijk ik stijf
van schrik in twee verbaasde koeienogen.…
Schelpen van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
658 Je kunt zomaar
een verdronken kindje vinden
die uit zijn grote veilige schelp gevallen is,
uit de veilige boot,
uit het veilige gezin,
naar het onbarmhartige woeste water
dat de adem sluit.
Oorlog aan de andere kant van de wereld
die zijn dode vruchten op onze stranden aanspoelt.
Hoe lossen we dit in hemelsnaam op ...…
Depressie
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
1.059 Genadeloos slaat hij toe,
het tandeloze monster,
verstikkend met zijn adem
die als een zwarte mist om je heen sluit.
Hij steelt je lach,
zuigt al je energie op
en laat je als een lege huls op de bank liggen
waar je dagenlang niet vanaf komt.…
mijn wandeling
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
665 Rutger Kopland )
we wandelden, verwondering alom
deze schoonheid die bloeit hadden we niet
verwacht, dat groen zo groen kon zijn
en dat de wereld lacht in het fluiten
van de bomen
we praten niet, dit zou de rust kunnen verstoren
ik vang haar blik, het lijkt alsof de liefde
groter wordt als de aarde vol met mos
mij overtuigt van de zachte adem…
Arke des behouds
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 kruis, rode
Hemelsblauwe, transparante of
Metalen
Zie uzelf als water rondom mij
U kabbelt, stormt, bonkt, stijgt
Daalt, duwt, dobbert en schuimt
Ik heb mij waterdicht gemaakt
Na vele sessies bij scheepswerf
En droogdok, na dolen en zwerven
U kunt mij niet meer overspoelen
Daarbij komt - elk zijn vracht
Zeilen, bol staand van De Adem…
Het geschenk van leven
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
497 valse omhulsel
brekend
vermomd
sneeuwpoppen verrijzen
weet je
ondanks de vele
tegenstrijdigheden
een golf van liefde
harmonie en vrede
kruipt in 't hart
voorbij het gebroken licht
veel heb je me gegeven
bijna alles
dat het leven geweld
aandoet
zielsverwanten
zoals ik
geborgen
in armen die troosten
opgetild door
adem…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 omhulsel
een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig badend in ontdekkingen
opgedroogde bronnen van tijdloosheid,
ik durf de sprong in de spiegel
van de toekomst te wagen
adem…
Nabij de einder
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
540 als de natuur haar kim vertoont
dan verdwijnt de hoop
op de oneindige duur
de verte groeit onzichtbaar groot
stof verwordt tot koud vuur
maar het ademen legt steeds meer bloot
dat nabijheid het enige doel blijkt
en als je je ogen verder opent
valt vaak het ware gevoel in je schoot
dat wat je nodig hebt als dagelijks brood
niet dat je…
Hun mystieke ladingen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
546 ik heb de polsslag
van het leven
zien vibreren in
de stilte van jouw
magisch realisme
de ingehouden adem
gevoeld van de
explosieve krachten
die jij met machtige
penseelstreken bedwong
in karaktervolle diepte
passeerden ongekende
perspectieven die
hun mystieke ladingen
in schaduwen verborgen
in jouw kleuren
contrasteerden meerdere…
Primavera
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
677 Adem stokt.…
Oh God
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
581 wilde
kan ik nu gaan doen
ik ga iedereen achter laten
Over de wereld heen
Onder mijn dromen door
Naar een nieuwe wereld
Maar wat als ik het niet kan
Daarheen ga en weer terug wil
Mijn stippelpaadjes niet kan volgen
Help
Oh god wat heb ik gedaan
Het moment dat je dromen uitkomen
Is het moment dat je heel even stikt
Kan ik weer ademen…
Danst de glimlach
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 jij maakt
zachte muziek
alleen anderen
horen dat vaak niet
in je ritmisch
bewegen zit de
basis van je melodie
je stem zingt het lied
ik zie hoe jij de
ruimte aangenaam vult
met speelse stromen in
de kleuren uit je dromen
jij wervelt soms
vibreert dan traag
alsof ook je adem zich
over jouw geluid verbaast
jij danst de glimlach…
Mijn pen en penseel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 Beelden, niets is zo wonderlijk
bomen worden heldere sterren
kledingstukken ademen en leven
ze blijven ook naar mij kijken.
Ik begroet kinderen met regels
dans met ze op blote voeten
terwijl mijn penselen het doek vullen
vertel ik hun dagelijkse verhalen.…
Zinsbegoocheling
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
565 het leek
alsof het pad
naar boven liep
een zinsbegoocheling
want ik hield het
bekende perspectief
toch voelde ik
mijn kuiten dat bedierf
het prettige van buiten
ademen werd zwaarder
mijn stappen trager en
de horizon steeds vager
ben gestopt
met transpiratie overdekt
mijn hoofd chaotisch gek
wilde terug
heb mij omgedraaid…
Verliefdheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
719 Jouw adem in mijn nek te voelen,
je lippen heel teder over mijn gezicht.
Jouw vingers die door mijn haren kroelen,
een gevoel waar ik ben voor gezwicht.
Ooit zal die verliefdheid overgaan,
in een houden van die ander.
Elkaars gevoelens leren verstaan,
zodat je op komt voor die ander.…
Einde wintertijd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
855 De vogels houden tot hun tijd de adem in
wij wachten op de eerste klanken.
Maar zien ook mos in het gazon, een stille roep
dat zachte handen eerst daar werken.
De wachttijd is van korte duur
ook ik sta op in 't lengend licht
dat groei en bloei ontspringen doet.
De eerste klus met zachte hand,
wordt na de vorst, ter hand genomen.…
Lopen over water
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Zoveel adem
raakt niet kwijt. Alsof ik
eeuwig zou; lopen over water.
Wat klaart nu ik verlost
van mij wegen moet zonder
woordgewicht, naakt van daad:
nu ik sta aan water bedekt
met kroos, gras waarin ik niet
geloof, maar waarover ik ga
om een horizon waar geen land.
Zo uiterst kan bestaan.…
Heengaan,
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
510 Dan verroer ik geen vin, en adem zelfs niet meer.
Langzaam, zonder geluid ga ik heen,
dan slaap ik in en weet niets meer.
De dood zal er dan zijn – voorbij...
Kom dan nog even aan mijn zijde staan,
buig je een laatste maal over mij.
Kus me, en fluister dan iets liefs, mijn kind
Want zelfs van hierboven wordt je nog bemind.…
Harpenaren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
443 Mijn peinzen drijft
mij naar 't nachtelijk uur
ik voel hoe donker en wit
te voorschijn komen
in een wisselkoor van klanken
de wijnstok en de ranken
gehurkt in ootmoed
Zijn adem is levenskracht
och levensgeest, liefde mild en puur
witte zon in 't hart van de aarde
onder de wolken de wensen van mensen
Vurig klinkt het gestamp van paarden…
veelkleurig
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
567 een kunstenaar legt lange
lange wegen af geeft niet op
hij schept leegte in de ruimte als een
pleisterplaats waar men ademen kan
toont ons het onbegrijpelijke leven
wat hijzelf niet bevatten kan
een kunstenaar troost en heelt
wat gebroken is
verwoordt vlijmende pijn zonder
te vergeten mens te zijn
hij creëert dromen ook als…
Chaudfontaine
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
943 Lekker voelt je warme adem op mijn lippen,
als een toetje geserveerd op een zomeravond.
Tintelingen voel ik tot in de toppen van mijn tenen,
als het briesje dat mijn haren streelt,
die avond.
Schokkend verhef ik mijn benen,
net als het glas dat wij samen klinken,
die avond.…
Nachtpauw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
367 Mijn kleren zijn zwaar, lastdieren
met zakken vol zorgen, ik laat ze
wassen wanneer ik slaap, drogen
in het licht van de maan, ademen
Er kabbelt water in het donker
van de kloof tussen de bergen
hier en daar vuurvliegjes
die willen seksen, ze dansen
voor me uit naar de baai
het water is nog warm
zoals toen ik kind was
met mama in bad…