6347 resultaten.
Onderweg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
609 Onuitgesproken woorden
waaien langs de einder
mee met golven, meeuwen
en een eeuwigheid in gedachten.…
egaal kaal
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
465 heb ik je al verteld
over gisteren, eergisteren,
vorige week
toen we nog dansten
op de groene heuvels
kusten in het koele dal
waarom kan eeuwigheid
niet gewoon bestaan
maar verandert de tijd
in een ruwe bulldozer
dalen worden opgevuld
door egaliseren van heuvels
maar wat dan overblijft
is vooral een kale vlakte
waarover kille winden…
Tastende handen..
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
608 de randen
van hetgeen
Van het wat
waarom en dan
te lopen pad
een levensplan
Waarom ik ben
en mijn bestaan
het weten ken
en waar vandaan
Bespeelde gedachten
met de ratio
die me brachten
als een adagio
Begin en eind
grijp ik vast
en zo omlijnt
het denken past
In blindheid
ontstaat de kloof,
om de tijd,
mijn geloof
Eeuwig…
Streelme, liefme, kusme
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
553 kom geliefde, laat ons lieven
‘t leven zweven en beminnen
wiegen over Zephyr’s krullen
op de warme zomerwind
‘k zwierje, saffierje en irisje
blauwer dan m’n ogen strelen
liefme, kusme, streelme
deinme over liefdezeeën
‘k zweefje dromend donzend
vederlicht op witte wolken
hemelme en tederme, beroerme
daar waar eeuwig sterren glimmen…
De poolvulkaan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.905 ‘t Laaiend Noorderlicht
In staalharde nacht
Houdt in mij de hoop
Dat een langre schicht
Mij inééns losscheurt uit mijn krater
En in vlammenvloed
Al het eeuwig ijs
Smelt tot groen, schuimbekkend water,
Waar ik rood en donker uit verrijs.…
Versmelting
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
623 Zacht is de wind die lippen streelt
van geliefden steeds dichter bij elkaar
op zo’n lentedag waarbij de wens
de tijd vertraagt tot eeuwigheid
Toch blijven woorden loze letters
zolang ze niet in beeld verschijnen
is het smachten niet te horen
als het niet hardop wordt geboren
Leg een zachte hand op een warme plek
waardoor beiden in elkaar…
The last post
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
795 Geen baken, geen vuurtoren
alles gedoofd met ergens een moeder
bij wie eeuwig gemis wordt geboren.
Waar blijft haar hoeder,
is iedere vrede afgezworen?
Rust zacht mijn broeder!…
Ga even mee, zei hij
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
478 Kom zei hij,
pak mijn hand in vertrouwen,
je kunt je altijd en eeuwig
aan mij vast blijven houden.
Ik hou je, ik draag je
ik trek je maar vraag je:
vertrouw me en ga mee,
deze storm doorlopen we
met zijn twee.
Kom, ook al worden we nat,
geloof me mijn lief
droog worden we ook!…
BIJ HET RAAM
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
683 ontdekken
dat de verte groter is
de hemel je eigen kathedraal is
de luchten je kasteel
Bij het raam ontdekken:
de rivier dat ben jij
opkomend en afgaand tij
alles gaat voorbij
Bij het raam ontdekken
woeste wind
steigerende storm
flitsend vuur
Bij het raam ontdekken
de rivier stroomt door het land
en door de tijd
op weg naar eeuwigheid…
wit (voor J.Z.)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
533 kleuren bijeen
het onzichtbare licht
laat ons alles zien
in een gedeeld zwijgen
buigen de trage schemering
en hij voor de stilte
van het leven
het witte hart hangt
in de oneindige ruimte
de mooie woorden
moeten weg
kleuren verdwijnen
lossen op in witregels
er is niets van
het hier en nu
in het hart
van het zwart huist
in eeuwige…
wie toen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
499 tijd die er nog niet was
wel over ons die
niet weten wat zalm vangen is
terwijl je uitkeek
over de veenmoerassen
en daar doorheen ploeterde
met dezelfde koude vingers
waarmee je nu iets uit het vriesvak
soms even met een flits van heimwee
wie toen zalm ving
zal het lang nog vangen
zal door diepe geulen gaan
en er altijd en eeuwig…
Ochtendpost
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
840 vormen
zich zinnen aandienen
op vellen flets papier
een handgeschreven groet,
kruisende, gebogen lijnen
mild, zoekend, vragend,
trillend, doorleefd, troostend
gevouwen tot verbloemde
handen, een stem op afstand
met het vullen van herinnering
als schuiflade van tijdloos verzet
een soort krullen uit de pen
als tekens van eeuwig…
Op weg naar de zin
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
600 gedogen
maar ontmoet thans de grens
waar het verstand moet tonen
dat mijn adem stilaan achterblijft
dat een nieuwe uitdaging
van haar vervulling wegdrijft
en ik gedwongen word
tot mijn aardse vertraging
ik zal ruimte moeten zoeken
in de kern van het bestaan;
de diepgang van de eenvoud,
immers die is, zo denk ik, met
eeuwige…
Scheuren worden schuren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
476 Het licht bij bakken
Naar binnen komt
En de rotswand van het
Donkerste donker van de nacht
In stukken splijt -
Openingen ontstaan,
Grotten, holen,
Scheuren worden schuren
Waar het licht
In schijnt, waar
De zon warmte brengt
Voor mensen op drift,
En onderdak voor de nacht -
Deze beelden, helder en klaar,
Staan voor eeuwig…
Verloren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
591 breken het prille ochtendlicht
aan de einder
tussen wolken en zee
waar het opstijgt uit het nacht'lijk duister
Gedachten rapen schelpen
ranke vingers glijden door zand
en het zilte schuim vangt dromen
waarin alles verloren ging
tussen het wit en zwart van woorden
Daar buigt de wind zich in haar schoot
en zij buigt zich in wind
eeuwig…
april
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
534 de dagen mee, haar groene waas
steeds uitgesprokener en paars
licht op, binnen de tere knoppen
het is een wachtster,
een tere nimf, steeds zachter
wijken kleine blaadjes voor hun
zoete binnenkant
nu deze maand in aanvang droef
begonnen is, vertoont jouw blijdschap
lieve tonen, in het donkerdere deel
wat is er veel – mijn kind –
om eeuwig…
Willem Frederik Hermans
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
602 Nooit meer slapen, mistig spoken
helden straffen, geleerden koken
Dorbeck voor eeuwig verhullen.
Ik proef zijn verzuurde wraak,
adem diep zijn zwavelsmaak
tot mijn lippen venijnig krullen.…
vrij (voor Ferry)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
629 het leven
de liefde
de dood
alles is verwoord
verzwegen
beschreven bezongen
en toch
in deze stilte
nu jij voor
eeuwig zwijgt zijn
mijn oren pijnlijk
scherp afgesteld
zwart op zwart
op afstand
een duistere vlek
eenmaal dichtbij
voel ik de plooien
en lagen
op de dodenakker
wilde bloemen
ben je vrij vogel
in een kooi…
kanker
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
643 onderhuids
woekerend de dood
telkens weer
wakkert zij besef
dat tijdelijk toch
uiteindelijk wij zijn
steeds opnieuw
drijft zij mensen
in de achtbaan
van vrees en hoop
voortdurend nog
strijden en lijden wij
tegen en aan verlies
van vrienden en vriendinnen
dat wij eens
liefst morgen al
de kanker mogen bannen
voor goed en eeuwig…
naamloos
gedicht
5.0 met 1 stemmen
8.386 een woest en ledig ideaal wens ik
blind voor al het andere
-mocht ik mijn kracht vinden
wie wekt mij uit mijn half-dood
opdat mijn ogen als machtige zoeklichten
je in het witste licht zetten
opdat onze blik van oog tot oog
een star kabeltouw bindt
wegvalt van mij alle onwetendheid en onwaarde
en in een nieuw en eeuwig begin…
Zielen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
542 ‘Geboorte is geen begin, dood geen einde’
daartussen, ondertussen
zielen, zielen, zielen
doelende en dolende zielen
doelende die er wat van maken
dolende die het afmaken
zielen-fijn en zielen-pijn
op en in de eeuwigheid zijn wij allemaal zielen
zielen die komen, zijn, blijven hangen en gaan
naar overlevende zielen, geen overleden zielen…
Een schaduwspel met wajangpoppen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
522 Staat daar voor eeuwig
buitenspel.
Gamelan muziek kalmeert
de aandrang van een op
haast gerichte westerse
toerist. Hij leert dat
er naast de westerse weg
van directe daadkracht.
Een weg van zelfreflectie
tot innerlijke beheersing
aan de Gordel van Smaragd
verplicht.…
Net als in de film
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
620 Je bent net een film
een droom
een lied
ja voor mij een eeuwigheid
in het verschiet.
Ik heb je bekeken
aan alle kanten
wilde niets missen
wilde ook niet gissen.
Zette er hekken omheen
legde kettingen vast
ben gelukkig als geneen
ja wil jou voor altijd
ook zijn en blijven
de vlam van jou leven.…
Adieu
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.593 Nu vannacht, het hele huis ligt open,
ik zit in de blote eeuwigheid,
en ik laat mij door de regen dopen
voor een zachte dood, ik ben bereid.
Regen regent en de bomen lopen
bij mij binnen, op mijn hand die schrijft
groeit het gras. Adieu. Mijn hart verstijft.…
O jongens, zeg je prevelementjes
gedicht
3.5 met 4 stemmen
5.098 Nu de voorlopige naam van de eeuwige organisatie nog even.…
Nivellerend
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
471 ons kreeg
wat eerst nog
plaagstootjes waren
bleken ineens
heel serieuze gevaren
wij werden
voortgedreven met
intense kracht door een
massastroom vol macht
die nivellerend
zijn route koos
waarvoor leven het
hoofd deemoedig boog
ik zag materie in
het zwarte gat verdwijnen
weerspannig kraakte tijd maar
herinnerde zich eeuwigheid…
Onze Franse omwenteling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
472 Thans zijn wij de raakvlakken
van een eeuwige en ondoorgrondelijke piramide
in het hart van wonderlijke pracht.
Ons huwelijk, een gedenkteken
van onze Franse Omwenteling :
vrijheid, gelijkheid en ... liefde.…
Hoogpoligheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
394 wij hebben
tijd gedeeld
waarvan de uren
zich als bloemen
hebben geopend
ons is tijdloze
schoonheid
voorgeschoteld
waarvan vorm en kleur
eeuwigheid omspanden
waar liefde als
schering en inslag
ons zacht tapijt in
hoogpoligheid gaf
met elkaar voorhanden
weer hebben wij
tijd gedeeld omdat
aanwezig zijn een
te grote wissel trok…
De kleine krul
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
402 ze keek me aan
ik voelde haar blik
zacht tastend
naar binnen gaan
in grijs blauw
beschreef zij de
subtiele horizonnen
van verre zeegezichten
toch herkende ik
in de kleine krul
van witte golven
haar aanstekelijke lach
die met zijn
zachte mantra een
delende eeuwigheid
aan het strand gaf
heb me totaal
opengesteld in het
ervaren…
O lach naar mij, gij klein kalf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Want in 't woud leven we voor eeuwig…