6043 resultaten.
Bang ben ik alleen voor gisteren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
575 Bang ben ik alleen
Voor gisteren -
Niet voor vandaag -
Want ik ben in mijn
Verleden blijven steken
Omdat het hart van mijn
Ziel ophield met kloppen
Voor mijn leven goed
En wel begonnen was
En ik daardoor aan vandaag
In 't geheel niet toegekomen was…
ik was een kind
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
533 het is stil
alsof bij iedere sneeuwvlok
een nieuwe schaduw valt
jij zit schuin tegenover mij
het brengt een soort triestheid
in de kamer
we bewegen steeds dieper in de winter
nauwelijks meer dan een ongecirkeld woord
dat in de waanzin van de wind
onbekende richtingen op vingers telt
onophoudelijk, voorbij als suikerspinnenwolken
waarin…
In de huid van…
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
515 Verlaten mens, treedt
uit de schaduw van je nacht,
wat zit je nog te mijmeren
over nieuwe vragen,
er is brood, er zijn
spelen hier,loop niet
dood in een levensspoor,
de dogma’s achterna
verlangens versleten
in een schrander dier.
Het is om het even hoe je
mag heten, ik zal je
blijvend strelen, om
de onafgemaakte dromen
met je…
De twijfelzaaier
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
543 De twijfelzaaier was met
ongebonden handen vertrokken
met zorgeloze haren zwervend
over akkers, uitgewuifd door
goudgele aren, verwaait het
stuifmeel van het rusteloze
gedachtegoed, opgebonden tot
zover de wereld reikt maar
nergens schijnt te kiemen, het
spoor is niet meer wat het lijkt.
Ik vertrouw de boodschap en de
richting…
Verlangend uitzien naar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
556 Verlangend zie ik
Deze morgen uit
Naar de aarzelend
Opgekomen, ietwat
Waterige, zon die
In ' t voorbijgaan
De laatste sneeuwresten
In zichzelf op laat lossen
Zoals ik ook hoop
Dat mijn binnenste
De kou en het verdriet
In zichzelf op laat lossen…
compilatie en schuld
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
577 de waarheid
stoot zich telkens
aan dezelfde steen
hoe schuldig kan je zijn
aan onschuld, vraag ik me af
of is het de som van dingen
die aan het eind van de leugen wacht
glazen waterlelieknoppen verdragen geen stenen
ook niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes
de wereld
krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om…
Uit het dagboek van mijn gedachten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
529 Voor Els de Bruin
Gedachten stromen
Onophoudelijk elke dag
't Kost moeite soms
Om ze in te tomen
Toch is dat wat ik vermag
Hoge pieken, diepe dalen
Worden door jou en mij
Op werkelijke waarde geschat
Om te voorkomen dat ze me vermalen
En samen lukt het om de echte
Waarde ervan te bepalen zo dat ik
- Goddank - verder leven mag…
Storm raast
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
467 Storm raast
over grijsgroen land
waar Sperwer heerst
en Visch
gespijkerd aan een paal
uitkijkt
over gele stroken zand.
Hij droomt van diep blauw water
Mensch
op weg naar heuveltop
schreeuwt in cadans
van voet voor voet
dat hij het landschap is.
Boven
mag hij één seconde
kijken.
Dan slaat
hagel
zijn ogen dicht.
Weg van de…
Nachtzijde
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
679 Nu sterren loom hun licht ontsteken
de maan zich langzaam wassen laat
herkauw ik stof uit stenen breukvlak
waarop het denken krassen maakt
De droom is levensboek en spiegel
Het bed herbergt een duister lot
Waar slaap mijn starre wanen pelt
een weg baant naar een verre God
Verloren in de grot der blinden
gemaakt door Hypnos’ beeldfabriek…
kringloop van schaduwen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
569 dat het steeds minder wordt;
het kind dat zoekt naar dunne plekken
en de afbeelding van het licht, hoe het
om een glimlach weent, als vreemde, ongezien
dat het steeds meer wordt
in een beheerste vorm; grachten vol gedachten,
bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het
tenslotte zal weten dat het schrijven moet
omdat gesproken woorden achterblijven…
Beschreven blad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Ongerept is de
Bladzij van mijn
Leven al lang
Niet meer -
Overal waarneembaar
Punten, putten
En butsen die
Mijn kant op
Kwamen in de tijd
En onrepareerbaar bleken
Telkens als de zware
Storm was geweken
Achterlatend de sporen
Van beschadiging door
Alles en door
Alleman en Jan -
Een beschreven blad
Ben ik nu, en met…
geheel het leven
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
750 kan je alles betasten
zoals een blij vers
of een gebroken vijver
waarin woorden zijn verdronken
het fluitje van de winter
dat met stille tonen
de brok in mijn keel overneemt
kan je
wanneer ik huil
en de dag te donker is
jouw hand leggen op de mijne
tot leven brengen
zonder wijzer en woorden worden
mij tegemoet
in een witte winterochtend…
Omarm de nacht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 Omarm de nacht in
Langgerekt vertrouwen
Houd in het duister
Vast aan hopen op
Het vroege licht
Dat in wanhoop
Uitzicht biedt…
uit de toekomst geplukt
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
586 vanop een afstand zie ik jou, je zit naast mij
ik weet niet hoe dit komt en of het zo zal zijn
misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij
en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets…
DE DAG GAAT OPEN ALS EEN GOUDEN ROOS
poëzie
4.5 met 2 stemmen
4.125 De dag gaat open als een gouden roos;
ik sta aan 't raam en zend mijn adem uit,
het veld is stil, en nauwlijks éen geluid
breekt naar het koepelblauw bij tussenpoos.
En in mijn kamer, als een donkre doos,
waarvoor de parels hangen aan de ruit,
ga 'k heen en weer, tot waar mijn wandling stuit
en ik bij donkre wand stil peinzend poos.
Ik…
en zo de draad
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
559 een spin nestelt zich in de kerstboom
het lijkt alsof het web oud licht vangt, verstard
zoals de naalden in dagen van onbehagen
ik wil het huis ontvluchten, niets meer zijn
van al wat dichterbij komt, onverteerbaar
in schalen van vergeving waarin kaarsen
tot vlakte zjjn vergaan
de spin baart verder
tot in elke hoek van de kamer…
eindmijmering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
666 nu donker al voor vieren binnensluipt
het licht tot inkeer brengt en
ruiten spiegelt naar mijn beeld
kijkt eindelijk de laatste dag slechts onverdeeld
naar nu
het residu van afgelopen maanden
moegespeeld door lief en leed
zacht ingekleed door sfeer, wanneer
ik zweer dat Kerstmis veel meer dagen telt
dan twee
Prettige…
Wat ik op de vloedlijn vond..
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
515 De noorden wind orakelt in
voorvluchtige en duistere vlagen,
het getij is haar zekerheden kwijt,
vergeten naar de bekende weg
op het strand te vragen.
Dat was de tijd dat ik de zee verstond,
dat de golven konden redetwisten rij
naar rij , stuivende koppen sloten een
nieuw verbond uit de diepten van mijn
hart, tot verspringend tij…
Er sterft een droom...
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
685 Broos ligt het hart in harde woorden gebet
Het oog breekt het blinde licht
tussen twee schaduwende gestalten
Dan, wanneer de spanning uiteenspat
zwijgt de ruimte de stilte dood
Er sterft een droom...
een toekomst samen, nogmaals
in de handen van deze tere geest
Al wat leefde tussen hen is vermomming
Is de gedeelde discrepantie
Een vacuüm…
jaaroverzicht
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
610 vaarwel, zei ik tegen de stilte
van enkel houden van kan ik niet leven
ik ben genoodzaakt om terug te gaan naar het overleven
en de stilte antwoordde: zoek niet langer meer;
keer niet om naar de uitgedroogde weg, loop naar me toe
al is de steen nog zo koud, je vindt me eeuwig binnenin
de nacht zal met je meegaan
en zo droegen de dagen;…
Verleden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 Als vergeten golven
zindert elke aanraking
na-ebbend in vloed van zachte pijnen.
Terwijl vervaalde beelden
in lege oude versleten kleuren van verleden
het nu achterhalen
en de adem van toen
als een rauwe zoute wind
het heden
van zijn illusies ont-vilt.
Nog slechts schor en zacht gefluister
van stil gemis
om wat nooit gevonden werd…
Richting uitgang
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
495 Eigenlijk wilde ik
Richting uitgang
Maar werd door een
Onzichtbare persoon
(die over het leven
ging, zei hij)
Tegengehouden omdat
Ik wel de weg, maar
Nog niet het leven
Had afgelegd…
Intieme duisterklacht
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 Haal ze maar weg, de muizenissen
grote, kleine gebeurtenissen in de nacht
hoe ze het humeur soms droef ontstemden
pogingen die je deed, op eigen kracht
je zag niets in de kleuren
waarmee werkelijkheid schetste
een wereld die in arm en rijk
werd verdeeld
je kwam nooit achter de deuren
waarmee het geloof je vaak kwetste
leegte bleef stil,…
Als de dag van gister
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
603 gister
herleeft in elke dag
met telkens de vraag
of ik ooit eens “morgen”
als zuiver beleven mag
iedere keer opnieuw
plak ik de verscheurde krant
om te zien of oud nieuws
eens zal verjaren
of het verleden een keer verzandt
al was het maar dat zwarte inkt
in een grijze tint op zou klaren
als ik op mijn kussen
de ogen…
In diepte van mijn heimweeklacht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
712 De eenzame stilte
die jij in mijn ziel
wilt ontroeren
ademt in mijn twijfel
als hoogste noot
van heimweelied
de wind neemt misschien
geluiden mee, fluisterende
beelden, die nooit zwijgen
uit wanhoop, toen je wegging
in de boot zonk de moed
mij in de schoenen
ik weet nog steeds niet
wat te doen, bij de notaris
die mijn testament reclameert…
Zo'n dag
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
561 hij draait rondjes in een vierkant
stuitende gedachten
gevangen tussen vloer en plafond
vergezichten zonder uitzicht
alleen heel in de verte,
daar schijnt de zon
toch moeten er
andere gezichtspunten zijn
van buiten naar verder
wat hij mist
wat hij schaapachtig zoekt
is een herder…
CORNUCOPIA - Depressie VII
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
526 Soms is het nul,
Soms is het alles,
Soms leeg zoals
Alleen leegte
Zijn kan,
Soms voller dan
de volheid in de
Hoorn des overvloeds…
de klaagzang van het noorderraam
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
575 ontwaakt telkens weer de roos, bovenop
het gebundeld verdriet, of is het de spiegel,
gekarteld door vrees, die zich een illusie verbeeldt
in een ontoegankelijke ochtend
en als het dan toch tederheid zou zijn
al was het maar voor een poos, waar
ben ik dan gebleven in het hart
van een bruidstenen winter
die pronkt met bloemen als een desolaat…
Zuchtje wind
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
681 De zee is ruw
en met gesloten ogen
stromen woorden op het koude strand.
Open de sluizen van de hemel,
vul wat leeg is en zo mat.
Geef woorden zo zacht
dat het hart slechts trilt,
zoals een zuchtje wind doet
met een blad.
Zonder het dodelijk weten
waren we tijdloos jong.
Is er een reden,
waarom ons gebroken hart
begint te huilen?…
Over het zich vervelen.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
539 Als ik me verveel,
Is dat nooit substantieel.
Het is vaak
Meer een vorm van vermaak
Dan noodzaak.
Maar veel
Is enkel virtueel.…