5041 resultaten.
Op weg naar het licht
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
517 zodat het zwermen schijnen
naar zacht wenkend perspectief
opzoek naar verdwenen zomer
kom maar
vlieg voorbij het kale najaar
nestel buiten ‘t wolkenlint
hoe intensief waarheen
doezel uit smachtend gezwind
ontkil je vleugels naar lomer
weg van de wind
over zeeën van golvende weide
van nattig gras met stervend berk
en beukenblad
los…
Vergeten
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
835 Dan zou ik groeten tot ik stem loos was,
dan zou ik zoenen tot mijn lippen barsten,
dan zou ik zwaaien tot je uit het zicht was,
dan zou ik,
dan zou ik alles doen, wat ik nu heb nagelaten.…
Passé
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
553 zaad schiet in de nacht
ik loop langs oude bomen met gedachten
als slingers verstrikt in takken na een feest
dat anders uitpakt dan verwacht
trek de lijnen mee naar morgen
steek mijn pen in de vervaalde vlaggen
waarop gisteren zijn kleuren bracht
wat hondse ogen volgen vanuit duister
hoe ik verdraaid de draad oppak
lussen naloop en los…
L o s laten
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
841 niet hoe het moet
gewoon goed met elkaar omgaan
er is altijd wel iets waardoor ik - of jij-
door dreig(t) te slaan
de pijn van de 38 jaar golft in mijn lijf
het gezin was verward
wij toen en nu ook
ik hou me groot
maar ik voel me zo klein
in leven allebei
maar wensen elkaar dood
dus ik mijn keuze dat ik je loslaat
Ik laat je los…
de vijfde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
692 eeuwigheid
die wij langzaam aan verliezen
het gevecht om de geest
is laveloos
tempeliers bewaken de rots vol trots
bedwelmende roes glas rood bloed
het weet je te vangen
zonder handen te klappen
zelfs geen één geluid
gaat boven bidden uit
zoekt duisternis in
lak zakt altijd richting zwaartekracht
en mijn hart is de jouwe
gooi trossen los…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 Gekortwiekt, verschrompeld,
geknakt, half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven…
DROMEN
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
823 Dromen
Waarom droom ik nog steeds van jou
Jaren lang was jij mijn vrouw
Onze liefde is niet meer
Het leven zonder jou doet zo zeer
Waarom droom ik nog steeds van jou
Het is door gesneden dat sterke touw
Dat eens ons gezin samen bond
Wat voor kracht en veiligheid stond
Het touw is door een van ons los gelaten
De ander had het niet echt…
Fingerspitzengefühl
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
581 Fingerspitzengefühl
komt op
en laat niet los
wringt z’n weg
door je buik en je borst
en stroomt tot tussen je oren
- de materniteit waar woorden worden geboren –
die wriemelen en wrikken
wippen en springen
om zo snel als kan langs je handen
in die Fingerspitzen te belanden
en te ontsnappen
te gaan lopen en te gaan vliegen
een lammerendans…
Het vrije veld
gedicht
3.8 met 5 stemmen
4.863 Hier waar het niet kan komen
de woorden elkaar afstoten
Dit wat men noemt 'het vrije veld'
het kent horizon noch grenzen
Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht
bewegend in de wind (want altijd waait het daar)
Verder beweegt er niets Een paar losse stenen
slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen)
Toch moet het hier ergens…
LEGE HANDEN
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
661 Als er niets meer
uit je handen komt
laat ze dan maar leeg
laat ze dan maar los
laat ze dan vooral
niet tot vuisten ballen
niet laten gaan
niet laten slaan
Laat ze vooral
elkaar kruisen
je handen vouwen
je ogen dicht
moment voor gebed
gedicht of hartenkreet
Laat je handen
dan schrijven
dan componeren
dan schilderen
met het potlood…
Nu hier
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
624 Laat maar komen, loos toch de stroom van spijt
om wat niet was, de dingen, uitgebleven,
De ruwe greep van 't onzeker leven,
van tijd die holt en korte metten maakt.
Wij kunnen hier elkaar dit nu geven,
een diep gevoel dat na aan eeuwig raakt.
[gedicht bij onderstaande krijttekening van de Belgische kunstenaar Harald Calle]…
Petra
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
671 Haar ogen straalden, de haren los,
een glimlach op de lippen.
De duiven gingen met haar mee, en zij met de duiven.
Ze beloofde haar vrijheid te schenken voor uiteindelijk
alle vrijheid voor de mensen der aarde.
Haar lot evenaarde niemand.
Ze leefde in haar eigen land.
Geluk en ongeluk in dichtershand.…
Mijn tenen dansen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
791 Ik heb ook dat aparte loopje
wat deze tijd kenmerkend is
te vergelijken met zwemmende vis
en een los geknoopt knoopje.
Daarbij jubelen mijn eksterogen
door genot van open sandaal
met hamertenen vreselijk kabaal
mijn tred is niet meer zo ingetogen.…
De muziek ( A. )
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
759 Ik laat je nu los, zoals het hoort, en ga verder.
Je zult daar zijn en blijven.
Ik had jou immers beloofd over je te schrijven...…
G.P.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
746 Losgezongen van de ruimte
onbewust zijn van de tijd
valt er om je heen een stilte
raak je wat je net nog voelde
in een paar momenten kwijt
Tonen,klanken,melodieen
maken soms wat in je los
zoals de wind in bomenkruinen
bladeren ritselend in het stille bos
Het geluid van zee en golven
eindeloos neerslaand op het strand
in het zweven van…
Vader
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
888 Dwalend door het beukenbos
Ben ik even weer dat kind
Dat eens met jou door het lover liep
En hoopt dat ze je vindt
Ik zoek tussen beuken en berken
Door bladeren en natte mos
Het bos waar je zo graag kwam
En hier laat ik je los
Je geest deint op de wind
Elk briesje neemt je mee
Laat je zweven door het woud
Laat je dalen naar benee
Dwalend…
VADER EN KINDERHANDEN, snel gevuld!!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.636 Uren hebben we gewandeld
dochter en vader
vader en dochter
Haar hand in de mijne
de mijne in de hare
hand in hand, kameraatjes
Wat hield je m’n hand teder vast
je liet m’n hand niet meer los
stevig en vastbesloten lopen
Samen de VAART er in
elkaar niet meer loslaten
"de HEMEL op aarde"
En Midon je 'hondenbroertje'
trouwe eerlijke…
geen poëzie
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
672 kraken uit kaken van vloed
stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik
*
zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen
de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel
kokhalst
mijn herinneringen
tot ook de laatste bakens verdwijnen
ik luister
nimmer vader-lands-loos…
Habar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 het sneeuwlicht neemt
aarzelend afscheid
als de lente losbarst
het hart breekt open
het wrikt zich los
uit de omklemming
van roestige vleugels
oude woorden verdwijnen
een voor een
het buigzame hart geeft zich over
aan het blauwe uur van de ochtend
het wil glanzend leven
en opgaan in de tijd
totdat het geel-oranje
verdwijnt…
Appels van de Maan
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
2.184 Neem je huisje mee op zee
Mijn golven zullen je doen leven
Blaas je bellen in de lucht
Mijn wind zal waaien hier vandaan
Laat al je zorgen even los
Ik zal een hangmat voor je wezen
Je omarmen met mijn vlinders
Je gedachten met je lezen
Geef je armen aan de mijne
Spreid ze uit om te vergeten
Speel muziek op grote hoogte
Waar mijn hemelschepen…
Die schemerig herhaalt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
576 melodieën van
de steile bergwand
afgrond en een verre overkant
de donkere kou
die schemerig herhaalt
wat jij uit vroeger hebt vertaald
het ritme en de kracht
om eonenlang te overleven omdat
het land slechts schoonheid bracht
de mystiek waar
generaties voor gevallen zijn
diep verankerd in de viking lijn
jij maakt emoties in mij los…
In het oerwoud
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.268 Liefde’s wezen is zo teer
en ons hart is het ruige bos
en wij weten haar daar in de wildernis
alléén en van alles los,
van alles, van wereld en schone schijn
om enkel te zijn wat zij is:
een vlam, een verlangen, een felle pijn,
een kreet in de duisternis.…
Genezen tijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
549 Laat me weer geboren worden in het januarilicht
schreeuw me los en gooi me als een vlinder in de vlucht
van de genezen tijd, want dat is me toevertrouwd
zoals mijn naam en ik me vreemd gebleven zijn.…
AFTOCHT
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
837 vrienden en kennissen komen eindelijk los
leuk…
dat ze even geweest zijn!…
Een warme vrouw
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.170 Een warme vrouw
met grijze lokken
Alleen zij weet
wie jij werkelijk bent
Die lieve vrouw
knipoogt naar jou
en beiden weten
wat er wordt bedoeld
Die zachte vrouw
haar stem en
sommige trekjes
herken je nu in jezelf
Die integere vrouw
laat jou vrij
in je keuzes
en is jouw grootste fan
Die wijze vrouw
liet jou pas los
als zij…
Voorwaarde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
763 Wie vrouwen mint om schoonheid is niet wijs,
het is als tunnels graven onder ijs
of bouwen van een woning op los zand,
zulke domme dingen vragen toch hun prijs.
Maar minnen wat niet schoon is, is van Lotje,
niemand woont graag in een smerig krotje
of neemt verheugd een koeienvlaai ter hand,
wie wordt verliefd op neuzen met een snotje?…
Weg
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.047 Het is dat
ene woordje
wat slechts drie letters nietig is
en zoveel los kan maken,
zoveel aan doet raken
Dieper dan verdrietig gemis
Emoties dansen ongeleid
pirouetten in mijn maag,
terwijl haar tranen gestaag
eindelijk samenvloeien met die van mij
Liever
dacht ik aan vrijheid
Losbreken, zwerven en dwalen
op de goede weg,…
Door schering en inslag
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
581 jij bent niet bang
maar er hangen rafels
aan je leven waarop
een ander trappen kan
losse draden
die geen patronen kennen
door schering en inslag
van twistende stemmen
waar de hoeder zoek is
in een schreeuwende nacht
die door gewetenloze stilte
talloze malen wordt verkracht
jij foetaal wil wederkeren
naar de warme moederschoot
om…
Onbevangen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 brede lach
Wat is het eigenlijk gek
Vreemd dat ik dat niet zag
Met verbazing staar ik naar de foto
Ik zoom goed in op mijn gezicht
Laat beelden van momenten passeren
Tranen vertroebelen mijn zicht
Van binnen ben ik nog steeds dat meisje
Vrolijk, blij en wild
Wat is er dan veranderd
Hoe werd het spontane zo verstilt
Het wordt tijd om los…
vertigo
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
672 vastgeketend in een hoofd met dons
en een kapstok vol herinnering
vlieg je door een heg met doornen
je laatste pak zo linnengrauw - de schering
los van inslag - en aderen als rood koraal
het hoofd nog trots geheven maar geen poot
om op te staan bewoon je nu het laatste huis
de hoge rots, zo hard, zo kaal, zo koud
oh lief, je weet niet meer…