5288 resultaten.
De pijn al voorbij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 licht had geen kracht
het pad slingerde doelloos
rond zwart van een gat
jij wist van de rand
het struikelen een val
de pijn al voorbij
had geen oog voor
vogels die schreeuwden
draaiend in angstige vlucht
jij spiraalde in grijs
zag bij zwart raken
een groen stukje staan
een bloem
bloeiend voor leven
wilde haar hart aan jou geven…
Het dromende kind
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.881 De vogels doen hun nachtgroet horen;
Op zilvren wolkjes slaapt de maan.
Ook moeders lust, de jongstgeboren,
Is in zijn wieg ter rust gegaan.
Al dromend vouwt het vriendlijk wichtje
De kleine, reine handjes saam;
Een glimlach speelt op 't aangezichtje,
Zijn lipjes fluistren Jezus naam.
Waar droomt hij van?…
Achter de wolken
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
738 handen reiken niet verder
dan het kloppen van mijn hart
de armen nog verder strekken
verlicht ook niet beklemmende smart;
ooit kon fluisteren warmte opwekken
je aangezicht verstart
verwachting vordert verwarring,
denken raakt overdadig gehard
en wordt hoop
een aftreksel van bedeling
terwijl de lente toch
blauw de aarde bedekt
vogels…
Kastanjes
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.343 En alle vogels zingen!
En zie hoe blauw de hemel blauwt
Boven de weiden geel als goud,
De zonnige, bloeiende landen,
En zie de kastanjebomen daar staan!
Daar groeien witte kaarsjes aan,
Wat zullen die kaarsjes aardig staan
Wanneer ze van avond branden!…
negen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
542 (negen zonnen zijn gegaan
hun licht in bloedrood wenen aangezet
opent grauwe velden)
een vlinder stoeit er niet voor niets
haar tijd van wederopstanding
verjaart
waar in jonge bomen lente klaart
en snelle vogels nestelen; besef verongelukt
in koude woorden
ergens zwerft een marmeren maan
tussen sterrenhemels en de nacht
in die…
Uit grijze hemel
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.695 Uit grijze hemel valt de regen,
De vogels dempen nu hun lied,
Maar nimmer weifelt, draalt de zegen,
Die rust op heel dit schoon gebied.
De grond is arm, als menig hart,
En zo gebaat bij malse regen,
En ginder, achter wolken, mart
De goede zon met al haar zegen.…
Een rijke oogst
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
503 als wolken langs de wind
gaan buitelen met een vlakke onderkant
zullen bloemen snel hun harten sluiten
dan strakt de nachtelijke kou
en houdt de ochtendmist
het veelbelovend blauw langdurig tegen
vogels groepen samen in grote getalen
bevolken bomen langs landelijke wegen
zwermen ter voorbereiding op de trek
nog kleurt een warme zon…
vullen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
521 (toen de lucht zich terugtrok
in amber en turquoise wist ik, dat de avond zoeter was)
geef me je hart- gééf het
laat de aarde achter in zijn werelddans
voorbij de glans van klatergoud
en overschot
schuddebuikend ligt de dag
achter valse wolken, het spiegelbeeld van nu
verlaat de avondval
en witte vogels draaien rond een nieuwe maan…
achter de bocht van vloed
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
656 wij zochten regels
die we ademen konden
een waanzinnige liefde om
afstand te dragen, ons staande
te houden in elkaars lichaam, en uit
zoals de slaap van vogels naar zee
die nooit afscheid nemen van poëzie
van zon en uur, almaar meer
hoe verzonnen wij de echtheid
het ruiken van de duinen, de vele manieren
van gemis en hoe je het litteken…
pappa
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.236 Maar kijk omhoog naar de trage hemel en
je ziet de vogels vliegen, dus alsjeblieft,
vergeet ons niet, pappa.
We zijn je dochters en al zo lang
volwassen, vergeet ons niet nog een keer.…
Hoogste leven is de liefde leven
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.348 Liefde is u weten aangedreven,
En u voelen door het ruim geheven
Als een vogel, hij duikt op en neer,
Aan de luchten hangt hij in zijn veer.
Liefde is het onophoudlijk reiken
Naar het onbereikbare en wijken,
Met dit wijkende, tot gij zijt,
In de sferen der oneindigheid.…
Zij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 ’s Nachts lag zij wakker
van denkprocessen
die haar levensenergie verwrongen
tot uitgemergelde slingers slijm
’s Morgens riep zij naar de vogels
dat zij zachtjes en voldaan
zich achterlings opzij moesten werpen
haar lach deed menig falen
’s Middags liep zij door het park
en had geen oor voor de verhalen
die de kikker deed ontwaken
tot…
Romântico
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 geliefde
krul je in mijn armen
dan laat ik je de vertes zien
bovendien het lieve leven
voorbij de horizon
laat mij je dragen
over jong groene akkers
bloemrijke velden
en glooiende heuvels
waarover ik je vertelde
laten wij oprijzen van de aarde
hangen boven turquoise zeeën
zwevend met de vogels mee
tot wijzelf vleugels krijgen
transparant…
Ratten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
659 Enge vogels loeren overal.
Wreed zijn lieve katten.
Wij vrezen sadistische klemmen.
Boeren strooien overal gif.
Proefkonijnen zijn we ook. Nee!
Bestrijders zijn niet af te remmen.
Gelukkig zijn alleen leken dwaas.
Steeds laten ze ons weer binnen.
Overal is lekker voer te vinden. Ja!
Zeker is, mensen blijven we de baas.…
Het zicht op mezelf ben ik kwijt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
566 Gedoold, gezworven heb ik hier
Mijn leven lang, ook toen ik er
Allang niet meer verbleef,
De brandende zon die salamanders
Het leven benam heeft inmiddels
Plaats gemaakt voor een alles
Overheersende nevel waar ik
Het zicht op mezelf ben kwijtgeraakt:
Zwerven doe ik hier nog steeds,
Maar onzichtbaar ben ik geworden,
Zelfs voor de vogels…
Beeldvullend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
438 papier
om te bewaren in kantlijn
aan randen van doortast
in grensgebied van geheugen
als zinkput in wankele bodem
waar we onze gangen natrekken
berusten in een doolhof van twijfel
verweren tot goudkleurig zirkoon
ons opdelen in halftijd
Het oprichten, het nabouwen
vertellen uit losse hand
of gebalde vuist, gevangen in heden
een vogel…
dromen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
757 ook dromen
die vleugels in zich dragen
laten sporen na
ze ravotten als kinderen
in ongeremd lawaai
hinkelen roze op wimpers
en rennen roekeloos door huizen
ze worden stil
als nerven in een boom en bovenop
baden ze zich in regen
en eenmaal vastgeworteld
draaien ze het hoofd naar alle richtingen
laten vogels uit ogen los
wie zal…
Vissen en vader
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
597 Het kleine joch schopt steentjes
voor zich uit fluitend op zijn vingers
verschrikt hij vogels aan de waterkant
waar hij de vissen voert, azend
op grote vangst, ’t liefst een karper
of dezelfde snoek, die hij met vader ving
hij zou ‘m herkennen, die blinde vlek
en de ring van vuur achter zijn angst
in zijn handen ligt vaders favoriet…
Verstopt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
539 Luisteren naar de vogels.
Praten met de bomen.
Je verandert niet.
En als de herfstbladeren de koude
grond versieren,dek ik je toe met
zachte mos.
Ik zwaai nog even voordat ik wegfiets.
En wacht geduldig....
Op de volgende zomer.…
Aan het eind van hun latijn...
gedicht
4.7 met 3 stemmen
3.786 Het zegt
Vlieg dan het raam uit, vogel.
Baan je schietend,
snijdend of spuitend een weg.
Ga dan
zoals je gekomen bent
naakt
de zee in, de nacht in, het niks in,
waad door het water, schreeuw, ween
en loop heen.…
JAN
gedicht
3.5 met 2 stemmen
6.273 Nu lopen vogels in de vlakte van mijn ogen.
Ik ken de onschuld van de made, ken de averij.
Dit is mijn dageraad, de moed voor regenbogen,
Gods jonge vingeren verwekken mij.
Ik laat u nog een zachte zomer over,
Het huis van liefde waar gij achterblijft.
Treur niet om mij, ik loop op wolken, tover
Met Peter en met Geert ons eigen paradijs.…
ROGER
gedicht
3.0 met 1 stemmen
6.939 Seizoenen vallen, dagen staan weer op,
April is zijn geboorte niet meer meester,
De aders barsten in de heester,
De vogel klimt zijn klankbord op.
Maar hier bouwt pijn haar nest in ’t lover,
Waar tortels klappen in de vleugels
Met de verborgen honger van de leugen.
Geluk, geloof, alleen de droom blijft over.…
Avond mijmeringen.
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
1.112 avond valt, de hemel kleurt
sporen van wit in 't blauw
oranje en rood gekleurde wolken
een Engelse roos in mijn tuin geurt
genieten vanavond in de warme avondlucht
damp stijgt op vanuit de aarde
in de verte klink het geluid van een tractor
kraaien vliegen over in snelle vlucht
nog even dan is het met de zomer gedaan
zullen vogels zich…
Slapeloosheid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
534 De nachtelijke waker;
De voortdurende nachtbraker;
De Vreemde vogel van de nacht, plukt
Zijn veertjes van de zorgen, fladdert
Boven zijn nestje zonder kracht.…
Een tijdloze kust
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
448 ik hoor de
vroege vogels weer
schrijf letters neer in
een sprankelend verband
was gestrand
op een tijdloze kust die
de altijd rollende golven
met eeuwigheid sust
diep verankerd
in het zuigend zand van
licht autistische gewoontes
bij een perspectiefloos land
hun gezang
doorbreekt het treurend
afzien op de dagen die
veel lasten…
Een grijze dag
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
883 Een dag vóór je 50e verjaardag
Je hebt het niet gehaald
Met lood in mijn schoenen
Voorop lopend in de kleine stoet treurende mensen
Zonneschijn en vrolijk fluitende vogels
Vergezelde jou in je laatste reis
Mijn voeten wilden niet meer verder
Maar ik kon je nog niet alleen laten
We bereikten jou bestemming
Langzaam werd je daar neer gelegd…
Omslagpunt
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
503 Er komt een moment dat je plots
langzamer loopt dan de rest,
net een pas trager,
omdat je tussen de stappen
tijd over hebt om
vogels te zien vliegen.
Ergens halverwege word
je ingehaald en raak
je verder achterop,
terwijl iedereen voorbij
raast, jij degene bent die
alle meters telt, hardop.…
Werk; Opgezette Uilen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
470 alle wijsheid
in hun bovenkamers
Als verreweg de grootste vogel
van het poolgebied
gevederd
zijn mannetjes in het sneeuwwit
Voortgekomen uit het geslacht
van de Bubo, de Oehoes
Kunst van nu; Art of today
van kunstena(a)r(es) die echt weet
te bekoren
tot in de puntjes...…
Zonder Vleugels
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.706 mensen vielen uit de hemel
engelen die vrede kwamen brengen
hoopten we
maar ze hadden geen vleugels
stukken van mensen regenden neer
op onze daken en tuinstoelen
in onze velden en akkers
tussen gras en graan
mensen kwamen tevoorschijn uit de wolken
als vogels hoopten we nog
dat ze geen doden waren
ik heb je zoon gevonden en zijn vrouw…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…